เเอด🚪

บอดี้การ์ด​ของเขาที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารให้มือ

เลื่อนสายตามองสภาพของเธอในตอนนี้ที่เเทบจะดูไม่ได้..

ก่อนเขาจะรีบเดินเข้ามาหาเธอ

เเล้วรีบยื่นอาหารให้..

อลินไม่ตอบอะไร

เธอรีบรับอาหารจากคนตรงหน้ามา

เเล้วรีบตักข้าวต้มเข้าปากตัวเองทันที

ร่างสูงรีบพูดห้าม..

เมื่อเห็นว่าเธอกินเร็วเกินไป..

เขาเอ่ยปากขึ้นต่อ

พร้อมกับวางสิ่งของที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่ไว้ตรงหน้าเธอ..

เสียงของมาร์คัสที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง

ทำเอาเธอชะงักไปทันที..

เธอรีบชี้หน้าด่าเขาทันทีที่มีโอกาส

ทำเอาบอกี้การ์ดที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอรีบถอยห่าง

เเล้วถอยตัวออกไปด้านนอกทันที..

*************************

. . .

อันอันเดินตามคนที่จับตัวเธอไปตั้งเเต่วันเเรก..

เมื่อวันนี้เธอบังเอิญเจอเขาที่ร้านกาเเฟ

เธอนิ่งไปครู่

ก่อนจะชี้หน้าเเล้วตะโกนด่าเขาเสียงดัง

ร่างสูงไม่ตอบอะไร

ก่อนเขาจะเดินผ่านหน้าเธอไป

อันอันกัดฟันเเน่น

ก่อนเธอจะรีบเดินตามไป

เเล้วเอื้อมมือไปกระชากผมร่างสูงเข้าอย่างจัง!

พรึ่บ💢

พีเคพยายามใช้มือหนาของเขาเเกะมือเธอออก

เเต่นั่นไม่เป็นผลอะไรซักนิด..

มือของเธอในตอนนี้มันเกาะหนึบยิ่งกว่าจิ้งจกซะอีก!

เธอตะโกนเสียงดัง

พลางออกเเรงกระชากผมร่างสูงตรงหน้าเเรงขึ้น

****************************

. . .

ร่างบางที่ถูกบังคับให้นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าเปียโน..

ใจสั่นอยู่ตลอดเวลา..

เพราะตอนนี้..

เธอถูกปล่อยให้อยู่กับเบล..

ผู้หญิงที่จิตไม่ปกติ..

เบลที่ยืนกอดอกมองเธออยู่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง..

ทำเอาเธอถึงกับรู้สึกผวา..

เธอรีบตอบกลับเสียงสั่น..

ทำเอาเบลที่กำลังยืนอยู่เเสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

ก่อนเธอจะตะโกนออกมาเสียงดัง

ทำให้อลินที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้งทันที

เธอรีบเอื้อมมือสั่นๆของเธอวางลงกับเปียโน

พร้อมกับรีบเล่นอย่างงูๆปลาๆตามที่เธอสั่ง

เบลตะคอกใส่เธอเสียงดัง

ก่อนเธอจะใช้มืออีกข้างปัดมือเล็กๆของอลินที่วางอยู่บนเปียโนออก

อลินที่ถูกปัดมือออกเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธอทันที..

เกิดมาเธอยังไม่เคยโดนอะไรเเบบนี้ด้วยซ้ำ

เธอพูดเสียงเบา..

พลางนึกถึงเพื่อนในวัยเด็กของเธอ..

ที่ให้สัญญากับเธอไว้เเล้วเเท้ๆ..

เเต่เขากลับทำมันไม่ได้...

เพราะความตายได้พรากเขาไปก่อน..

เบลสติเเตกขึ้นมาอีกครั้ง

ก่อนมือเล็กๆของเธอจะเอื้อมมือกระชากหัวอลินเข้าอย่างจัง!

อลินร้องออกมาด้วยความเจ็บบริเวณหัว..

เธอรู้สึกปวดหัวราวกับสมองจะระเบิด..

นั่นมันอาจเป็นเพราะเธอโดนหลายครั้ง...

พอนานๆเข้ามันเลยสะสมจนทำให้เจ็บมากกว่าเดิม

อลินเอื้อมมือทั้งสองข้างไปจับบริเวณขมับตัวเอง

เนื่องจากตอนนี้เธอปวดหัวอย่างรุนเเรง..

ความเจ็บของเธอมันให้สติของเธอเริ่มจะดับ..

เเต่ขณะที่ภาพตรงหน้าเธอจะดับไปนั้น..

สายตาเธอมันดันสบเข้ากับมาร์คัส..

ที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งบนระเบียงของชั้นสอง..

**************************

. . .

ชั้นใต้ดิน..

ร่างเล็กที่นอนอยู่กับพื้นขยับตัวเล็กน้อย..

ก่อนไม่ช้าเปลือกตาทั้งสองข้างของเธอจะค่อยๆเปิดขึ้น..

บอดี้การ์ด​คนสนิทของมาร์คัสรีบยื่นน้ำให้เธอ

ซึ่งเธอเองก็รีบรับมันมา

เเล้วรีบยกดื่มทันที

เธอกล่าวขอบคุณทันทีที่ดื่มน้ำเสร็จ

พลางยื่นเเก้วน้ำคืน..

ซึ่งปราบเองก็รับมันมา

เเล้วพูดขึ้นต่อด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก..

คำพูดของคนตรงหน้า..

ทำเอาหัวใจของเธอกระตุกวูบทันที..

ผู้หญิงอย่างเธอที่ไม่เคยกลัวอะไร..

ตอนนี้เธอกลับรู้สึกกลัว...

กลัวจนร่างเล็กๆของเธอเริ่มสั่นอีกครั้ง..

"อลินต้องเข้มเเข็งนะรู้มั้ย"

"เราจะได้ไม่เป็นห่วง"

มือเล็กๆของเธอรีบเอื้อมไปจับเเขนปราบไว้เเน่น..

เธอรีบพูดขอร้อง..

ในขณะที่น้ำตาเธอเริ่มเอ่อ

เเต่เธอก็ต้องกลั้นมันไว้..

ถ้ามาร์ครู้... เขาต้องไม่สบายใจเเน่ๆ..

มือเล็กๆของเธอค่อยๆปล่อยออกจากเเขนเขา..

เมื่อคนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง..

มันทำให้เธอรู้..

ว่ายังไงเขาก็ช่วยเธอไม่ได้จริงๆ..

END