เบลค่อยๆละสายตาออกจากเปียโนในห้องโถ

เเล้วเปลี่ยนมามองเธอที่นั่งอยู่กับพื้นเเทน

เธอชะงักไปทันทีที่ร่างสูงออกคำสั่ง..

เพี้ยะ💢

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค..

เบลที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ใช้มืออีกข้างตบเข้าที่หน้าเธอจนสุดเเรง

ทำเอาใบหน้าขาวๆของเธอในตอนนี้เห็นเป็นรอยมืออย่างชัดเจน

สิ่งที่เธอกำลังจะพูด..

ทำให้เธอต้องรีบกลืนคำพูดของเธอกลับเข้าไปทันที..

เมื่อสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นมืออีกข้างของเธอ..

ที่ถูกพันด้วยผ้าก็อตหลายผืน..

ใจอลินกระตุกวูบไปทันที..

เมื่อเบลที่นั่งอยู่บนโซฟาพูดออกมาเสียงสั่น..

สภาพจิตใจของเบลในตอนนี้มันเเย่มาก..

มากถึงขนาดที่เธอต้องพบทั้งจิตเเพทย์.. เเละหมอกระดูก..

เธอกรี๊ดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา

เเล้วเอื้อมมือไปกระชากผมเธอ!

อลินร้องออกมาเสียงดัง

พร้อมกับพยายามใช้มือทั้งสองข้างดึงเเขนเล็กๆของเธอออก..

เเต่นั่นก็ไม่เป็นผล..

เเรงของเบลให้ตอนนี้มันกลับมีมาก..

มากจนเธอไม่สามารถที่จะสู้ได้..

ซึ่งมาร์คัส​เองก็ได้เเต่ยืนมอง..

เขาไม่เเสดงอาการอะไรออกมาทั้งสิ้น..

ถ้าน้องสาวของเขาฆ่าเธอให้ตายตอนนี้..

เขาเองก็คงจะไม่คัดค้านอะไร..

เเอด🚪

หมอประจำตัวของเธอที่เพิ่งเปิดประตูบ้านเข้ามา

เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ก่อนเขาจะรีบวิ่งเขามาจับตัวเบลออกอย่างรวดเร็ว

หมอออกเเรงดึงตัวเบลไว้เเรงขึ้น

พลางดึงเธอให้ห่างออกจากอลิน..

ซึ่งอลินเองก็ได้เเต่นั่งตัวสั่น..

ถ้าไม่มีคนมาห้าม..

เธอคงได้ตายจริงๆเเน่..

หมอรีบเปลี่ยนเรื่อง

เมื่อเห็นว่าสติเบลในตอนนี้ไม่สามารถ​ควบคุมได้..

น้ำเสียงของเบลอ่อนลงมาทันที

เธอรีบกันไปบอกหมอ..

พลางใช้มืออีกข้างจับมือข้างที่เจ็บของตัวเองไว้เเน่น

อลินมองเธอด้วยสายตาเจ็บปวด...

เธอไม่คิดว่าสิ่งที่เธอทำไปในวันนั้น..

จะทำลายชีวิตผู้หญิงคนนึงได้มากขนาดนี้..

เธอพูดเสียงสั่น..

หลางหันไปมองเบลที่กำลังยืนก้มหน้า

เบลไม่ตอบอะไร

เธอยังคงร้องให้เเละพึมพัมคำว่า อยากหาย กับตัวเองไม่หยุด..

มาร์คัสที่ยืนนิ่งอยู่นาน

หันไปพูดกับหมอ

พลางเหลือบมองน้องสาวของเขาที่กำลังยืนสั่นอยู่..

ซึ่งหมอเองก็พยักหน้ารับ..

เเล้วรีบประคองร่างของเบลขึ้นไปบนห้อง..

มาร์คัสมองตามน้องสาวของเขาที่เดินขึ้นห้องไปจนสุดสายตา

เเล้วหันกลับมามองเธอ..

ที่กำลังนั่งนิ่ง.. ผมกระเซอะกระเซิง​อยู่กับพื้น

ก่อนเขาจะหันไปมองบอดี้การ์ด​คนสนิทของเขาที่ยืนอยู่ห่างๆ..

เเล้วเดินขึ้นห้องตามน้องสาวเขาไป..

ตอนนี้ภายในห้องโถง..

เหลือเพียงเธอ..

เเละบอดี้การ์ด​ของเขาเท่านั้น..

ปราบพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงปกติ

เเต่ดูจากสภาพเธอในตอนนี้เเล้ว..

เธอไม่น่าจะลุกขึ้นได้เองเเน่ๆ..

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปประคองตัวเธอให้ลุกขึ้น..

เธอพูดเสียงเบา..

ก่อนจะก้าวขาเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย

เพราะเธอเองก็เริ่มรู้สถานการณ์​ในตอนนี้ดี..

ว่าเธอคงไม่สามารถ​หนีผู้ชายร่างสูงตรงหน้าได้..

***************************

. . .

ชั้นใต้ดิน

ใจเธอกระตุกวูบทันที...

ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อเเล้ว..

ว่าเขาสามารถ​ฆ่าเธอได้จริงๆ..

ถ้าดูจากเหตุการณ์​เมื่อครู่...

ปราบเอ่ยปากลา..

ก่อนร่างของเขาจะค่อยๆเดินหายไปจนสุดสายตา...

**************************

. . .

4ชั่วโมงผ่านไป⏰

00:48

เธอที่นั่งขยับไปขยับมา

เริ่มรู้สึกหิว..

วันนี้ตั้งเเต่เช้าเธอยังไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ..

ซึ่งตอนนี้ก็เที่ยงคืนกว่าเเล้ว..

ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเธอเลยซักเม็ด..

เธอได้เเต่ถอนหายใจ..

พลางเหลือบมองไปที่ประตูเป็นระยะๆ

เเต่ยิ่งนานเท่าไหร่..

ก็ยังไม่มีวี่เเววว่ามันจะถูกเปิดออกเลยด้วยซ้ำ

***************************

. . .

3ชั่วโมงผ่านไป⏰

03:49

เธอที่นั่งพิงผนังอยู่

พึมพัมกับตัวเองเสียงเบา..

ก่อนไม่ช้า..

เปลือกตาของเธอจะค่อยๆปิดลง...

**************************

. . .

เด็กชายวัยหกขวบ...

ที่บนหัวของเขามีหมวกผ้าใส่ไว้อยู่..

เอ่ยปากบอกกับเธอ..

ที่กำลังยืนร้องให้สะอึก​สะอื้น..

เด็กสาวยังคงร้องให้ไม่หยุด..

เธอใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำตาตัวเองออกอย่างลวกๆ

พลางเหลือบตามองไปที่หมวกผ้าบนหัวเขา

เด็กชายวันหกขวบฉีกยิ้มให้เธอ

ก่อนไม่ช้า.. จะค่อยๆเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกให้เธอ

จากนั้นมา... เขาก็ได้เดินทางไปต่างประเทศ..

เพื่อไปรักษาโรคที่เขาเป็นอยู่ให้หาย..

ซึ่งเธอเอง.. ก็ได้เเต่รอเขาอยู่ทุกวัน..

เเต่ยิ่งนานเท่าไหร่...

เพื่อนข้างบ้านของเขาก็ไม่มีวี่เเววว่าจะกลับมาเลยซักครั้ง..

เเม่ของเธอเอ่ยปากบอกเธอที่กำลังนั่งซึมอยู่โซฟา

. . .

คนเป็นเเม่ถอนหายใจออกมาเบาๆ..

ก่อนสึดท้ายเขาจะตัดสินใจโกหกลูกสาวของเขา..

เขาไม่อยากให้เธอมานั่งซึมอยู่เเบบนี้เป็นเดือนๆ..

เขาอยากให้เธอสดใสตามวัยอย่างเด็กคนอื่น..

**************************

. . .

2วันผ่านไป..

ร่างบางในสภาพที่หอบหายใจรวยริน..

ค่อยๆลืมตาขึ้น..

เมื่อเเสงอาทิตย์​ของอีกวันส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่าง..

เเอด🚪

END