อ้วนนักรักนะU
ตอนที่ 1 คนชอบแกล้ง(1)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 คนชอบแกล้ง(1)

เรื่อง : อ้วนนักรักนะU

นามปากกา : น้ำสุวรรณ

ตอนที่ 1 คนชอบแกล้ง(1)

 

ฟิ้ว!!!!!

 

ตุ๊บ!!!!!

 

ลูกบอลสีขาวลอยลิ่วมาด้วยแรงเตะของใครบางคน ‘วิทยา’ เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่เป็นคนกระทำยิ้มพอใจในเป้าหมาย สายตาของเขามองเห็นเพื่อนร่วมห้องเดินผ่านมาทางนี้ เธอเป็นหญิงตัวอ้วนหนักราวแปดสิบกิโลฯเห็นจะได้ ทุกครั้งที่มีการชั่งน้ำหนักประจำปี เธอจะเป็นคนเดียวที่วิทยาอยากจะรู้และนำมาล้อเธอ

 

“โอ๊ย!” ‘ยู’ หรือ ‘ยูริน’ เด็กสาวร่างอ้วนที่เพื่อน ๆ มักเรียกว่าบูริน (หมูอวกาศ) เธอจับหัวตัวเองด้วยความเจ็บจากแรงกระแทกของลูกบอล  สายตามองไปยังคนกระทำที่มีคนเดียวในห้อง ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนเขาก็ยังไม่ยอมที่จะหยุดแกล้งเธอ แม้เวลาเรียนด้วยกันมาหกปีเต็มไม่เคยมีวันไหนที่เธอไม่ถูกวิทยาแกล้ง

 

“ไอ้วิท! แกล้งเพื่อนทำไมวะ” ใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาเก็บลูกบอลที่อยู่ตรงหน้าของยูริน ก่อนที่สายตาจะเห็นว่าเขาคนนั้นคือรเชษฐ์ เพื่อนร่วมห้องที่ได้รับฉายาว่าเจ้าชายของสาว ๆ

 

ทั้งที่อยู่ห้องเดียวกันมาหกปีแต่เธอก็ไม่ค่อยสนิทกับใคร ยิ่งรเชษฐ์เด็กหนุ่มหน้าตาดีขวัญใจของสาว ๆ อีกทั้งยังเป็นประธานนักเรียนที่ถูกอาจารย์เรียกใช้จนไม่ค่อยสุงสิงกับเพื่อน เขาจึงเป็นชายที่ห่างเหินและสาว ๆ หมายเข้าใกล้

 

“ก็อ้วนยืนบังทำไมเล่า เลิกเรียนแล้ว ไม่กลับบ้านเหรออ้วน รอแฟนเหรอจ๊ะ!” วิทยาส่งเสียงล้อ เขาตั้งใจเตะใส่ก็จริงแต่มันก็ไม่ได้แรงมาก แค่อยากแกล้งก็เท่านั้นตามนิสัยของเขา “อู้ ๆ ไม่เอาไม่โกรธนะอ้วน อย่ามาพองลมใส่เพื่อนนะ เพื่อนกลัว”

 

“ไอ้วิท! กลับไปเลยไป พ่อมารับแล้วไม่ใช่เหรอ” รเชษฐ์ร้องว่า สายตามองเห็นรถของพ่อเพื่อนจอดนิ่งพอดี

 

โรงเรียนมัธยมแห่งนี้เพิ่งมีการตั้งกฎขึ้นมาใหม่ หลังจากที่รุ่นพี่ก่อเรื่องหนีไปเที่ยวไม่ยอมกลับบ้าน เป็นเหตุให้ผู้ปกครองกับทางโรงเรียนมีปัญหากัน ด้วยรุ่นพี่โกหกว่าเลิกเรียนแล้วจึงไป นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทุกคนที่จะออกจากโรงเรียนได้ต้องมีผู้ปกครองมารับ  ราวกับเด็กอนุบาลไปไหนไม่ได้

 

“เออ ๆ งั้นกูกลับก่อนละกัน!” วิทยาร้องบอกสายตามองไปยังสาวอ้วน เขาทำดีดนิ้วใส่เธอคล้ายจะเข้าไปหยิกแก้ม แต่สุดท้ายก็วิ่งไกลไปยังรถสีดำเงาที่จอดรอ

 

ยูรินจับหัวตัวเองก่อนจะเดินไปอีกด้าน เธอถูกเพื่อนร่วมห้องแกล้งแบบนี้เป็นประจำเสมอ จะมีคนเดียวที่ไม่คิดจะแกล้งเธอก็คือรเชษฐ์ ด้วยเป็นผู้ชายสุภาพและนิสัยดี รวมถึงเขาคงไม่มีเวลาแกล้งด้วยมีแต่สาว ๆ ห้อมล้อม

 

“อ้าว! แล้วทำไมยูไม่กลับบ้านล่ะ เย็นแล้วนะ” รเชษฐ์วิ่งมาดักหน้า ข้างตัวของเขามีลูกบอลที่กอดเอาไว้ขนาบข้างตัว เสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดตามีรอยเปื้อนของดิน ชายเสื้อหลุดลุ่ยแต่มันก็ไม่ทำให้ภาพลักษณ์ของเจ้าชายของสาว ๆ เสียหายไปเลย

 

“แล้ว......ทำไมเธอยังไม่กลับ”

 

“รอแม่มารับน่ะ อาทิตย์นี้แม่ไม่ค่อยว่าง”

 

“......” คนฟังเพียงพยักหน้าและไม่ได้ตอบอะไร เพราะเธอไม่รู้ว่าควรที่จะพูดตอบแบบไหน

 

“เธอก็คงรอแม่เหมือนกัน เจ็บไหมที่ไอ้วิทมันแกล้ง”  

 

ยูรินส่ายหัวทั้งที่จริงแล้วเธอเจ็บ  เธอโดนคนในห้องแกล้งบ่อย แต่ไม่เคยมีใครถามว่าเจ็บไหม เธอเชื่อแล้วว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นเจ้าชายของสาว ๆ จริง เพราะเวลาที่เขาพูดแววตาจะดูอบอุ่นขึ้นมาทันที  ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกชอบหรือคลั่งไคล้แบบเด็กนักเรียนคนอื่น  แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกดีมาก  

 

“ความจริงเราอยู่ห้องเดียวกัน แต่ไม่เคยคุยกันเลยว่าไหม เราชื่อเชษฐ์นะ”

 

“เราชื่อ....เธอเรียกชื่อเราแล้ว!” เด็กสาวตอบเสียงเบา ในหัวของเธอแอบคิดด้วยว่าที่ไม่เคยคุยกัน เพราะเขามีแต่หญิงสาวคุยด้วยเสียมากกว่า เธอก็เป็นแค่เด็กหน้าห้องที่เพื่อนมักบอกว่าชอบนั่งบังคนอื่นก็เท่านั้น  

 

เด็กหนุ่มยิ้มพร้อมกับเกาท้ายทอย เขารู้จักเธอนานแล้วแต่ไม่เคยคุยด้วย แน่นอนว่าต้องรู้จักเพราะเพื่อนสนิทอย่างวิทยาแกล้งเธอเป็นประจำ แต่อีกชื่อเสียงที่รู้จักนั่นคือเธอเรียนเก่ง หลายครั้งที่อยากหาโอกาสพูดคุยเพื่อขอเทคนิควิชา แต่ก็ไม่เคยว่างจากงานที่อาจารย์มอบหมายนอกเหนือจากเรียน

 

“เล่นบอลไหม ระหว่างรอแม่มารับไง”

 

“เราเล่นไม่เป็น”

 

“ไม่ยากหรอก เป็นการออกกำลังกายด้วย เอาไหม!”

 

“......” คนฟังเงียบ เพราะเธอไม่ชอบออกกำลังกาย เธออ้วน ไม่มีคนอ้วนคนไหนชอบออกกำลังกายให้ตัวเองตัวเหม็นไปมากกว่าเดิม หรือเหงื่อออกให้รู้สึกน่ารังเกียจ

 

“โอเค ไม่เล่นก็ได้ แล้วเธอจะนั่งรอเฉย ๆ เหรอ ?”

 

“เราจะทำการบ้าน”

 

“งั้นเราทำด้วย เราก็ยังไม่ได้ทำ ไอ้วิทชวนเราเล่นบอลซะก่อน” ยูรินมองชายตรงหน้านิ่ง หลายปีที่เรียนที่นี่ เธอนั่งรอคนเดียวมาตลอด แต่ทำไมวันนี้มันถึงเปลี่ยนไป  เธอกำลังจะมีคนมานั่งทำการบ้านเป็นเพื่อน

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น