ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ ๖

คำค้น : เรือสำราญสีเลือด,นิยายฆาตกรรม,นิยายสืบสวน,golffinee,golffee

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2559 14:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ ๖
แบบอักษร

ตอนที่ ๖

                สายลมที่พัดมาจากทะเลตีโกรกใบหน้าขาวเนียนของกอล์ฟจนรู้สึกแสบไปหมด หญิงสาวใช้ปลายนิ้วเคลียผมขึ้นทัดใบหูเพื่อไม่ให้ปรกตาหน้าตามากนัก เธอยืนชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของทะเลกันไกลโพ้นที่ริมระเบียงบนดาดฟ้า...ไม่มีแสงดาวใดๆ เป็นฉากหลังประกอบนอกจากดวงจันทร์กลมโตที่ทอแสงบางๆ ลงมากระทบผืนน้ำและเกลียวคลื่นจนแลเหมือนผืนหน้าข้างหน้ามีแสงทองระยิบระยับ

                ทว่าสายตาของเธอตอนนี้ไม่ได้ใส่กับภาพตรงหน้ามากนัก เพราะเธอกำลังพะวงอยู่กับเรื่องภายในใจมากกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในไม่กี่วันบนเรือสำราญแห่งนี้เหมือนฝัน...และเป็นฝันร้ายที่เธอไม่มีวันลืมลง เธอต้องสูญเสียเพื่อนไปอย่างน่าสยดสยอง อีกทั้งรอบตัวเธอก็ยังมีพ็อตซึ่งเป็นแฟนเก่าคอยตามหลอกหลอนอยู่ เขาไม่ต่างจากฆาตกรที่อยู่ในใจและคอยใช้มีดกรีดหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่สบตากัน แม้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะจบมานานแล้ว...จบโดยการที่เขาเองเป็นฝ่ายบอกเลิกเธอ เขามีคนใหม่และยังคบกันมายืนยาวมาจนปัจจุบัน แต่กับเธอต่างกันลิบลับ เธอยังคงเพียรหาคนที่ดีกว่าเขาทุกโมงยามเพื่อหวังว่าจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งให้ได้ แต่เปล่าเลย...ทุกครั้งมันต้องจบลง และสาเหตุการเลิกราก็มักจะมาจากการที่ฝ่ายชายมีคนอื่นทุกครั้ง เหมือนพ็อตจะเป็นคนเบิกทางให้พวกเขาเหล่านั้นทำกับเธอเช่นนี้ ไม่มีใครรู้ว่าภายใจในเธออ้างว้างเพียงใด ภายใต้รอยยิ้มที่ฝืนเสแสร้งออกไปเพื่อให้ดูสบายใจ เธอยอมรับว่าตัวเองกำลังเจ็บ บางทีเธอก็อยากจะให้มันกลายเป็นความชินชาเสียบ้าง เผื่อว่าเธอจะได้ไม่ได้ต้องรู้สึกรู้สาอะไรเมื่อต้องเจอเรื่องพรรค์ เมื่อไหร่เธอจะถึงขั้นชินชาแบบนั้น...เธอกำลังภาวนา...เธอขอเพียงแค่นั้น...

                หญิงสาวเงยขึ้นมองบนฟากฟ้า น้ำตาซึม...ได้โปรดอย่าส่งผู้ชายคนไหนเข้ามาในชีวิตเธออีก เธอรับมือกับความปวดร้าวไม่ไหวแล้ว เธออยากชินชา...เธออยากชินกับเรื่องพวกนี้เสียที !

                “ทำอะไรอยู่ครับ”

                เสียงทุ้มห้าวที่ดังมาจากข้างตัวทำให้กอล์ฟรีบใช้ปลายนิ้วกรีดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปสบตากับเจ้าของเสียงเมื่อครู่พลางยิ้ม

                “อ้าว พี่ณัฐนี่เอง”

                “เห็นมายืนอยู่คนเดียว ทำไมไม่ไปนั่งรวมกับเพื่อนครับ”

                ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดสีฟ้าสบายๆ อวดแผงอกและกล้ามกำยำ กางเกงยีนส์ขายาวที่ใส่นั้นให้เห็นเขาเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ขายาวพอตัว เขายิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางกลุ่มเพื่อนที่นั่งรับประทานอาหารเย็นกันที่ศาลาไม้ไม่ไกลมากนัก

                “ไม่ค่อยหิวค่ะ ไม่รู้ทำไม”

                “แบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะครับ” ณัฐขยับมายืนพิงราวระเบียงเป็นเพื่อนเธอ “เดี๋ยวไม่มีแรงเอาได้”

                “ไม่เป็นไรค่ะ กอล์ฟไม่เป็นไร”

                หญิงสาวยิ้มบางๆ โดยไม่มองเขา แต่มองไปข้างหน้าคล้ายครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

                “แล้วมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียว ไม่หนาวหรอ”

                “ไม่ค่ะ คิดอะไรเพลินจนลืมไปเลยว่าควรจะหนาว”

                “คิดเรื่องวันนี้หรือเปล่า”

                กอล์ฟหันมาสบตากับณัฐ “คิดทุกเรื่องค่ะ”

                ณัฐสบตากับหญิงสาว เขารู้ว่าเธอหมายถึงอะไร คำว่า ทุกเรื่องของเธอนั้นคงมีเรื่องราวความรักระหว่างเธอกับพ็อตปะปนรวมอยู่ด้วยแน่ๆ เขาเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวว่าต้องทรมานใจไม่น้อยที่ต้องอยู่รวมกับคนที่เคยทำร้ายหัวใจเธออย่าบอบช้ำ

                เขามองใบหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณา เธอจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าตัวเองเป็นคนสวย...คนน่ารัก หลายครั้งที่เขาแอบมองเธอ ทำให้เขาได้เห็นว่าภายใต้ความน่ารักมีเสน่ห์นั้น นิสัยของเธอเองก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดเขาด้วยเช่นกัน เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า ผู้หญิงอย่างเธอคือคนที่ใครๆ ต่างอยากจับจอง แต่ไม่ใครกล้าเข้าหาเพราะเธอนั้นดูเหมือนดอกฟ้าที่ชายคนไหนยากจะโน้มลงมาได้ เขาคิดว่าเธอคงจะมีความสุขมากกว่านี้ หากเธอไม่หมกมุ่นอยู่แต่กับความรักที่ผิดพลาดและโบยตีตัวเองด้วยความคิดซ้ำๆ ว่า...ตัวเองไม่มีที่ไป ไม่มีทางเลือก ทางเลือกของเธอดูจะสดใสกว่าคนอื่นถ้าเธอรู้จักใช้มันเป็น และไม่ไปวิ่งไล่ล่าตามผู้ชายคนไหนก็ไม่รู้ที่ไม่ได้เห็นค่าตัวเธอเลย

                “พี่มองกอล์ฟทำไมหรือคะ มีอะไรติดหน้ากอล์ฟหรอ”

                เสียงใสๆ ของหญิงสาวสะกิดให้เขากะพริบตาตื่นจากภวังค์ เขายิ้มให้เธอแก้เก้อ

                “พี่มองเรานานขนาดนั้นเลยหรอ”

                “ก็ไม่นานหรอกค่ะ ถ้าจับเวลาก็ได้ประมาณหนึ่งนาที”

                ชายหนุ่มหัวเราะ “ก็ถือว่านานนะครับ”

                “ที่นานนี่เพราะนินทากอล์ฟในใจปะ”

                เขาว่าเธอน่ารัก เคยมีคนบอกเธอมั้ยนะ

                “พี่ไม่ได้มีนิสัยแย่ขนาดนั้นนะครับ น้องเคยเจอผู้ชายที่นินทาผู้หญิงด้วยหรอ”

                “กว่านั้นก็เจอมาแล้วค่ะ”

                “บางที...ผู้ชายอาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคนก็ได้นะครับ”

                “หรอคะ” กอล์ฟหัวเราะคล้ายจะไม่เชื่อ “ไม่ได้เป็นแบบนั้น...แต่น่าแปลกนะคะที่ทำไมกอล์ฟโชคร้ายเจอแต่คนแบบนั้นก็ไม่รู้”

                ณัฐยิ้ม...เขารู้ว่าพูดไปอย่างไรเธอก็คงจะไม่เชื่อเขาอยู่ดี ดูเหมือนว่าเธอจะจัดเขาอยู่ในหมวดผู้ชายเลวไปแล้วทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ทำอะไร แต่มันก็ไม่แปลกที่เธอจะตัดสินคนทั้งโลกด้วยผู้ชายเพียงคนเดียวแบบนั้น ก็เพราะสิ่งที่เธอเจอมามันก็น่าจะหล่อหลอมเธอให้ออกมาเป็นลักษณะเช่นนี้

                ชายหนุ่มเดินกลับไปยังวงสนทนาของไกด์ พ็อต และวิ ก่อนจะคว้าเอากีต้าร์ที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมาแล้วเดินกลับมาหากอล์ฟอีกครั้ง ทุกคนมองการกระทำของณัฐอย่างงงงวย โดยเฉพาะกอล์ฟ...หญิงสาวเลิกคิ้วอย่างนึกขันว่าเขาจะทำอะไร แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งลงที่ม้านั่งตรงหน้าเธอ ดีดสายกีต้าร์เพื่อตั้งคอร์ด...เธอก็พอจะเดาออกว่าเขาจะทำอะไร

                “พี่ณัฐจะเล่นกีต้าร์หรอคะ นึกยังไงเนี่ย”

                ชายหนุ่มชำเลืองมองเธอเล็กน้อย ไม่ตอบอะไร เพราะคำตอบของเขาจะอยู่ในบทเพลงที่จะเล่นต่อไปนี้...

                ร่างสูงกำลังนั่งขาไขว่ห้าง กีต้าร์สีเปลือกไม้พาดเฉียงบนตัก...นิ้วเรียวเริ่มกดสายและดีดไปมาตามจังหวะ...เสียงกีต้าร์หวานและนุ่มละมุน คลอด้วยเกลียวคลื่นที่ซัดซาดเบาๆ จากทะเลรอบตัว

               

                                “...ที่เธอเจ็บฉันนั้นก็เข้าใจ ที่เธอบอกไม่อยากรักใคร

                        เธอเจ็บเธอจำที่เขาฝากฝังร่องรอยแผลนี้เอาไว้

                        ที่เธอบอกเธอเจ็บและอาย ที่เธอบอกไม่อยากไว้ใจ

                        เธอเบื่อเธอพอ และขอหยุดพักเรื่องความรักนี้เอาไว้

                            แต่อย่าตัดสินคนทั้งโลกด้วยผู้ชายคนเดียว

                        ด้วยการไม่เหลียวไปมองผู้ใด

                        อย่าตัดสินคนทั้งโลกจากแผลครั้งเดียว

                        ที่คนอย่างฉันไม่ได้ทำไป...”

 

                หญิงสาวน้ำตาคลอ เมื่อเสียงทุ้มห้าวก้องกังวานคลอด้วยเสียงกีต้าร์ขณะนี้...เขากำลังร้องเพื่อเตือนสติเธอ...


 

                                “...ใช้ใจเธอเข้ามาเปิดใจของฉัน เธอจะรู้ว่ามันต่างกันเท่าใด

                        ในคำว่ารักที่ฉันมีให้ไป ไม่ได้หวังอะไรกลับคืน

                        ใช้ใจเธอเข้ามาเปิดใจของฉัน เธอจะรู้ว่ามันอยู่รอทุกคืน

                        อยู่ตรงนี้ แม้เธอไม่เคยให้ยืน อยู่ตรงนั้น ข้างในสายตา...”

 

            ณัฐดีดกีต้าร์ไปเรื่อยๆ ขณะที่สายตาก็จ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าอย่างแน่นิ่ง...เขาเห็นเธอน้ำตาซึม นิ้วเรียวเล็กแลดูบอบบางนั้นกำลังกรีดขอบตาเพื่อไล่น้ำที่คลออยู่ออกไป เขาอยากจะไปช่วยซับน้ำตาให้เธอเหลือเกิน...

                เสียงเพลงจบลง เหลือเพียงเสียงเกลียวคลื่นจากทะเลที่เป็นตัวคั่นกลางระหว่างณัฐกับกอล์ฟ ไม่มีใครเอื้อยเอ่ยอะไร คล้ายต่างฝ่ายต่างซึมซับความรู้สึกที่อีกฝ่ายกำลังถ่ายทอดออกมา

                กอล์ฟกำลังอ่อนแอ และณัฐก็อยากดูแลเธอ...

                “แย่จังเลยนะคะ” กอล์ฟฝืนยิ้ม พยายามสูดน้ำมูกและเช็ดน้ำตาที่สองพวงแก้ม “...พี่ณัฐร้องเพลงเฉยๆ ก็ร้องไห้ซะงั้น”

                “พี่ดีใจที่เพลงของพี่ทำให้กอล์ฟรู้สึกอะไรบ้าง อย่างน้อยมันก็บ่งบอกว่าเพลงนี้เข้าไปในใจกอล์ฟ”

                หญิงสาวเพียงแต่ยิ้มบางๆ สายตาที่เธอมองเขาเริ่มแปลกไป...เธอพอจะรู้ว่าแต่ก่อนเขาชอบเธอ เพราะมีพักหนึ่งที่เขามาหาพี่ชาย เขาชอบซื้อของนั่นนี่มาฝากเธอด้วย เธอเองก็พอจะรู้ว่าเขาจีบ แต่ตอนนั้นไม่รู้อะไรบังตาทำให้เธอคว้าพ็อตเขามาในชีวิต ไม่ใช่เขา มาวันนี้เธอได้เห็นแล้วว่า แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแต่เขาก็ยังรอเธออยู่ เธอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังใจอ่อน...เธอกำลังรู้สึกดีกับเขา แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมา มันก็ทำให้เธอยังไม่ไว้ใจเขาอยู่ดี

                เธอกลัวการเจ็บปวด เธอกลัวว่าทุกอย่างจะวกวนเป็นเขาวงกตของความชอกช้ำที่ยิ่งเดินไปก็ยิ่งเจ็บกลับมาไม่มีที่สิ้นสุด

                “พี่ไม่ได้บังคับให้กอล์ฟมาชอบพี่หรอกนะ”

                เสมือนณัฐจะอ่านความคิดเธอออก เขาจึงเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม

                “แต่พี่จะทำให้กอล์ฟเห็นว่าพี่ไม่เหมือนผู้ชายทุกคนที่กอล์ฟเคยเจอมา...”

                กอล์ฟพยักหน้ารับ ไม่ได้โต้ตอบอะไร...ทั้งที่ในใจรู้สึกดีอย่างประหลาด...

                “อ่ะแฮ่ม คุยอะไรกันคะ”

                เสียงใสๆ ที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ทั้งสองคนที่กำลังสบตากันนั้นกะพริบตาปริบๆ หันไปมองยังต้นเสียงที่ยิ้มอมยิ้มแป้นแล้น วินั่นเอง สายตาเธอตอนนี้กำลังมองมายังคนทั้งสองอย่างสงสัยแต่เจือไปด้วยแววดีใจ ถ้าณัฐจีบเพื่อนเธอจริงๆ อย่างที่คิดเธอจะดีใจมาก

                “มีเล่นกีตงกีตาร์กันด้วย” วิแซวด้วยแววตาขำขัน

                “เล่นกีต้าร์มันแปลกตรงไหนยะ” กอล์ฟแหวใส่เพื่อนสาวทันที

                “เปล๊า” วิยักไหล่ “ไม่แปลกเล๊ย”

                ณัฐมองสองสาวที่กำลังคุยกันอย่างเพลินตา แต่เมื่อหันไปทางศาลาก็เห็นไกด์กำลังกวักมือเรียกเขาอยู่ คงสงสัยว่าทางนี้เกิดอะไรขึ้น

                “งั้นพี่ขอตัวนะครับ สาวๆ คุยกันตามสบายเลย”

                “แน่นอนค่ะพี่ณัฐ” วิขยับไปยืนเบียดกับกอล์ฟ ก่อนจะปรายตามองเพื่อน “...มีอะไรให้ถาม เอ๊ย คุยเยอะแน่ ใช่มั้ยคะคุณเพื่อน”

                ท้ายประโยคหญิงสาวหันมาทางเพื่อนที่ยืนทำหน้านิ่งเพื่อข่มความเขินอยู่

                “โอเค งั้นพี่ไปแล้วนะครับ”

                ว่าแล้วณัฐก็เดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนที่ศาลา เมื่อโจทก์ไปแล้ว ศาลเตี้ยก็หันมาคาดคั้นจำเลยทันที

                “เรื่องมันยังไงกันเนี่ย พี่ณัฐจีบแกหรอยัยกอล์ฟ” น้ำเสียงวิสั่นเพราะตื่นเต้น

                “จีบเจิบอะไร ฟังไปฟังมาเหมือนร้องเพลงด่าฉันยังไงไม่รู้”

                “อ้าว ด่ายังไง”

                “ก็เค้าบอกฉันว่า อย่าตัดสินคนทั้งโลกด้วยผู้ชายคนเดียว”

                วิหัวเราะลั่น “ยัยบ้า ! แบบนั้นไม่ได้เรียกว่าด่า แกนี่มันโลกแคบเท่ารูเข็มจริงๆ”

                กอล์ฟทำตาโตเมื่อโดนเพื่อนเอ็ดเข้าให้ แต่วิไวกว่าชูนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา

                “อย่าๆ อย่ามาเถียงฉัน...นี่แกไม่รู้จริงๆ หรอพี่ณัฐชอบแก ขนาดฉันยังรู้เลย”

                “ก็พอจะรู้”

                “นั่นไง รู้แล้วแกคิดยังไงกับพี่เค้าล่ะ พี่เค้าชัดเจนมากเลยนะนั่นว่าชอบแก”

                “ไม่รู้สิ...” กอล์ฟมองออกไปนอกทะเลอันไกลโพ้น “ฉันรู้สึกกลัว กลัวว่ามันจะลงเอยแบบเดิม”

                “ยัยกอล์ฟ”

                จู่ๆ วิก็คว้าไหล่ทั้งสองข้างของเพื่อนมาจับแน่น ก่อนจะจ้องเข้าไปในนัยน์ตาสองคู่งามนั้นด้วยความจริงจัง

                “แกอย่าเพิ่งกลัวอะไรที่ยังมาไม่ถึงสิ ที่พี่ณัฐพูดน่ะถูกทุกอย่าง...อย่าตัดสินคนทั้งโลกด้วยผู้ชายคนเดียว แกควรจะเปิดใจให้กว้าง พี่ณัฐมีอะไรบกพร่องน้อยกว่าแกตรงไหนแกถึงรักเค้าไม่ได้ รูปร่างหน้าตา ฐานะ นิสัย การเรียน เพื่อนฝูง ครอบครัว พี่เค้าเรียกว่าจะสมบูรณ์ทัดเทียมกับแกเลยนะ”

                กอล์ฟมองไปยังศาลา เธอเห็นพ็อตกำลังมองมาที่เธออยู่ หญิงสาวหลบสายตาทันที

                “ฟังฉัน” วิดึงสติเพื่อนกลับมา “...เรื่องแกกับหมอพ็อตมันจบไปแล้ว แกกลับไปหาเค้าไม่ได้ แกอย่าลืมสิ...คนแบบนั้นทำแกเสียใจนะ !

                “...”

                “ฉันไม่ได้ยุให้แกชอบพี่ณัฐนะ แต่ฉันอยากให้แกเลิกปิดโอกาสตัวเอง เลิกทำตัวเป็นผีดิบหน้าขาวซีดจะเป็นลมเวลาเห็นผู้ชายมาจีบได้แล้ว”

                “...”

                “และตอนนี้ พี่ณัฐก็คือตัวเลือกแรกที่แกควรให้โอกาส ถ้าแกกลัว่าพี่เค้าจะทำร้ายแกอย่างที่ผู้ชายทุกคนเคยทำกับแกมา ให้แกสบายใจได้เลย...อย่างน้อยเวลานี้พี่เค้าก็ยังดีกับแก ไม่ทิ้งแก ไม่เหมือนไอ้พ็อตนั่นที่ดีแต่ปาก บอกว่าจะดูแแต่สุดท้ายก็ทิ้งแกไป”

                “...”

                “อีกอย่าง...เฮือก !

                ปัง !!!

                วิอ้าปากค้าง มองเพื่อนตาถลน ก่อนที่ร่างบางนั้นจะทรุดฮวบลง...เซถลาพลัดตกระเบียงลงไปกระแทกกับพื้นน้ำเบื้องล่างดังตูม

 

ความคิดเห็น