. . .

คอนโดF

ห้อง123🏢

หลังจากลืมตาขึ้น

เธอก็ค่อยๆเลื่อนสายตาไปมองมือหน้าที่ถูกวางอยู่ที่เอวเธอจากด้านข้าง

พะ พี่ไฟนอล...

กำลังกอดฉันจากข้างๆ!

อ้ากกกก><

ร่างบางที่กำลังขยับเพราะความตื่นเต้น

ทำให้ไฟนอลที่กำลังหลับอยู่ส่งเสียงพึมพัมเล็กน้อย

พร้อมกระชับกอดเอวเธอเเน่นขึ้นกว่าเดิม

หลับไม่สนิทสินะ><

ฉันก็นึกว่าพี่เค้าหลับอยู่ซะอีกก><

งั้นก็เเปลว่าเค้ารู้สึกตัว..

เเต่เค้าก็ยังกอดฉันงั้นหรออ><

คนข้างๆเลื่อนหน้ามาพูดใกล้ๆฉัน

ก่อนจะซุกหน้าลงไปที่คอของฉัน

พร้อมกับกระชับกอดเเน่นขึ้น

ลมหายใจอุ่นๆที่รดลงมาที่ต้นคออย่างสม่ำเสมอ

ทำเอาฉันไม่กล้ากระดุกกระดิกตัวเลยซักนิด

โครตตฟินนนนนน-//-

. . .

50นาทีผ่านไป

อ่าาา~ นี่ฉันเผลอหลับไปพร้อมพี่เค้างั้นหรอ

เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามขึ้น

ในขณะที่สายตาเขายังคงจดจ่อกับสิ่งตรงหน้า

ฉันหันหน้าไปที่ที่ต้นเสียง

ที่ดังมาจากข้างๆ

ก่อนสายตาฉันจะสบเข้ากับร่างสูง

ที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์​อยู่

นี่เค้าเรียกชื่อฉันงั้นหรอ!

ปกติพี่ไฟนอลเรียกฉันว่า เธอๆ~ อยู่ตลอด!

วันนี้พี่เค้าป่วยรึไงกัน!

....

กลับมาเธอเหมือนเดิมเเล้ว😑

พูดจบคนตรงหน้าก็ขยับเข้ามาหาฉัน

พร้อมกับยื่นมือมาเเตะที่หน้าผาก!

ร่างสูงขมวดคิ้ว

ก่อนจะชักมือกลับ

เธอรีบพูดเเทรกขึ้น

จริงๆถ้าอาการเปลี่ยนไปของไฟนอลมีผลมาจากการที่เค้าไม่สบาย

เธอก็อยากให้เค้าไม่สบายไปตลอดชีวิต

เขายื่นมือมาผลักหัวเธอ

ก่อนจะละสายตาออกจากเธอเเล้วหันไปจ้องโทรศัพ​ท์อย่างเดิม

เธอรีบเอ่ยปากพูดขึ้นต่อ

ทันทีที่เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อคืนเขากับเธอยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลย

เธอรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

พร้อมกับรีบดีดตัวขึ้นจากเตียง

เตรียมเดินออกไปทำอาหารให้เขา

อร้ายยยย!!

พี่ไฟนอลไม่ปฏิเสธ​ฉันด้วยเเหละ><

เราใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกันน!!

อ้ากกกกกกก-//-

ระยยดนะสพบดรดา

. . .

30นาทีผ่านไป

โต๊ะอาหาร

สติไม่ดีงั้นหรอ!

เมื่อกี้นี้ฉันทำตัวน่ารักสุดพลังเลยนะ!

เเต่เค้าบอกว่าฉันเหมือนคนสติไม่ดี!

วอทท!

มุมปากของร่างสูงปรากฏ​รอยยิ้มเล็กๆขึ้น

ก่อนเขาจะกลับมาทำสีหน้าปกติ..

เเล้วลงมือตักอาหารที่เธอทำเข้าปาก

เธอถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

พลางจ้องหน้าเขาอย่างเอาจริงเอาจังเพื่อรอคำตอบ

. . .

เขาตอบกกลับเพียงไม่กี่คำ

ให้กับคนถามที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง

ก่อนจะก้าวขาเดินหันหลังกลับ

เธอตะโกนตามหลังร่างสูง

ที่กำลังเดินไกลไปเรื่อยๆ

เขายังคงเดินต่อไป

โดยไม่ได้หันกลับมามองในสิ่งที่เธอพูด

ซึ่งเธอเองก็คิดไว้อย่างนั้นอยู่เเล้ว

. . .

1ชั่วโมงผ่านไป

ร่างบางที่กำลังนั่งร้องให้สะอึกสะอื้นอยู่บนโซฟา

พึมพัมกับตัวเอง

เมื่อพระเอกในทีวีกำลังบอกเลิกนางเอก

ติ๊งงง~ ตริ๊งงงงงง~📱

เธอละสายตาออกจากทีวี

ทันทีที่เสียงโทรศัพท์​ข้างตัวเธอดังขึ้น

ร่างบางเอื้อมมือมาปากน้ำตาตัวเองออกอย่างลวกๆ

ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบมันขึ้นเเละกดรับสาย

....

เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักที่เกิดจากความตื่นเต้น

พร้อมทั้งเสียงสะอื้นที่อินจากฉากในหนัง

ฉันคงไม่ดีพอสำหรับเธอ.. 🖥️

เลิกกันหน่ะ...ดีเเล้ว🖥️

เสียงพระเอกในทีวีดังขึ้น

ทำเอาเธอร้องให้หนักกว่าเดิม

ตู้ดดดด ตู้ดดด📱

เสียงปลายสายกดตัด

เธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ก่อนจะวาง​โทรศัพท์​ลงที่เดิม

เเล้วตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีต่อ

ไม่เอา.. ฉันไม่อยากเลิกกับนาย.. 🖥️

ฉันขอล่ะ อยู่ข้่างๆฉันได้มั้ย... 🖥️

เสียงอ้อนวอนของนางเอก

ทำเอาร่างบางที่กำลังอินร้องให้หนักกว่าเดิม

. . .

20นาทีผ่านไป

ฉันรักนายนะ.. 🖥️

ฉันก็รักเธอ.. เเต่งงานกันนะ🖥️

อื้ม ฉันจะเเต่งงานกับนาย🖥️

อื้มม.. 🖥️

เเล้วพระเอกในทีวีก็ดึงนางเอกเข้ามาจูบอย่างอ่อนโยน

ก่อนเพลงประกอปซีรี่ย์จะดังขึ้น

เเล้วจบลงอย่างเเฮปปี้

ปิ๊ป🖥️

เธอยื่นรีโมท์ไปตรงหน้าทีวี

ก่อนจะกดปิดมัน

เเล้วยื่นมือทั้งสองข้างมาจับหน้าเเดงๆของตัวเองด้วยความเขิน

ติ๊งต่องง ติ๊งต่อองง🔔🔔

เสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทำเอาเธอถึงกับขมวดคิ้ว

ก่อนเธอจะรีบลุกขึ้นจากโซฟา

เเล้วเดินไปดูให้หายสงสัย

เเอด🚪

END