****************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

08:02⏰

คอนโดF🏢

ร่างบางดึงหนังยางที่หมัดผมอยู่ออก

ก่อนจะใช้หวีจัดมันให้เข้าทรง

เเล้วเอื้อมมือไปหยิบลิปมันสีชมพูอ่อนขึ้นมาทาบางๆ

เธอพึมพัมกับตัวเองเบาๆ

ก่อนจะหมุนตัวเพื่อดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าอยู่หน้ากระจก

เธอเอื้อมือมาจับเเก้มตัวเอง

ก่อนจะยิ้มออกมาจนหน้าบาน

เเล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปรอในห้องนอนของเธออย่างเดิม

***************************

. . .

1ชั่วโมงผ่านไป

คณะวิศวกรรมศาสตร์​

ไฟนอลพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด​

พลางชูโทรศัพท์​ขึ้น

*************************

. . .

15นาทีผ่านไป

ร่างบางตะโกนลั่นห้อง

ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด!

เห้ออ!

ฉันไลน์ไปพี่เค้าก็ไม่ตอบ!

โทรไปเครื่องก็ปิด

นี่พี่เค้าคิดจะเบี้ยวฉันรึไงกัน!

. . .

ครึ่งชั่วโมง​ผ่านไป

ร่างบางนั่งมองนาฬิกา

สลับกับประตูห้องเป็นระยะๆ

เเต่ผ่านไปหลายนาทีเเล้วก็ยังไม่มีท่าทีว่าเขาจะมารับเธอเลย

. . .

1ชั่วโมง​ผ่าน​ไป​

เธอพึมพัมกับตัวเองด้วยน้ำเสียงผิดหวัง..

ก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอน..

***************************

. . .

หลายชั่วโมงผ่านไป⏰

คณะวิศวกรรมศาสตร์​

เด็กม.ต้นหรอ...

คำนี้มันทำให้ผมนึกถึง.. หน้ายัยนั่นลอยมาในหัวผมเลย..

เชี่ยเอ้ยยยย!

ผมว่าเเล้วผมตั้งนาฬิกาปลุก​ทำไมม!!

ผมหันไปบอกพวกมันทั้งสองอย่างรีบร้อน

ก่อนจะรีบวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

***************************

. . .

คอนโดF

เเอด🚪

ทันทีที่ผมเปิดประตูออก

ผมก็รีบกวาดสายตามองหาร่างบางทันที

ผมสบตาเข้ากับป้า.. ที่กำลังทำความสะอาดห้องอยู่

ซึ่งป้าเองก็หันมามองผมเช่นกัน

พร้อมกับเอ่ยปากถามก่อนผมจะถาม..

...

เเฟน.. พูดเเล้วรู้สึกเเปลกชะมัด..

ผมก้มหัวเป็นเชิงขอบคุณ​

ก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้อง

เเล้วขึ้นลิฟท์​มุ่งหน้าไปยังดาดฟ้าของคอนโดทันที

**************************

. . .

ดาดฟ้า🏙️

ฉันถอนหายใจไปรอบที่ล้าน

ในขณะที่​กำลังมองวิวจากด้านบนของคอนโด

วันนี้ฉันรอพี่เค้า... อยู่ทั้งวัน

เเต่สุดท้ายก็นั่นเเหละ..

ไม่มีเเม้เเต่เงา

ตอนนี้ฉันเลยมายืนหงอยอยู่บนดาดฟ้าคนเดียว

อย่างน้อยลมเย็นๆมันคงช่วยให้ฉันสบายใจขึ้นมาบ้าง

เธอพึมพัมกับตัวเองเบาๆ..

เสียงคุ้นเคยที่ดังมาจากด้านหลัง

ทำให้เธอหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

เธอรีบตอบไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่เห็นคนตรงหน้ามีสีหน้ารู้สึกผิด..

อ่า... ฉันนี่มัน..

เเค่เห็นหน้าพี่เค้าก็ใจอ่อนเเล้วงั้นหรอ..

. . .

ถึงผมจะไม่ได้ชอบเธอ..

เเต่ผมก็ไม่ชอบนิสัยผิดนัด..

ยิ่งเธอ.. ที่ตอนนี้ทำเหมือนไม่เป็นอะไร

ยิ่งทำให้ผมไม่ชอบ..

เธอชะงักกับคำพูด​ของผมไปเล็กน้อย

ก่อนจะตอบผมกลับเสียงเบา..

วันนี้เธอคงตื่นมาเเต่งตัวรอผมเเต่เช้า..

ดูจากผมที่ถูดจัดมาอย่างดี..

บวกกับการเเต่งหน้าที่ดูบรรจงของเธอ..

. . .

ง้องั้นหรอ..

พี่ไฟนอล.. คนอย่างเค้าเนี่ยนะ..

ตั้งเเต่ฉันรู้จักเค้า.. เค้านิ่งกับฉันมาตลอด..

ตอนนี้... จู่ๆกลับเปลี่ยนไปจากเดิม..

เเล้วฉันจะ​โกรธ​ลงได้ยังไงกัน..

ฉันพยักหน้าทำตามคำสั่ง​ของคนตรงหน้า

ก่อนจะก้าวขาเดินนำพี่เค้าไปยังประตูของดาดฟ้า..

ฉันพึมพัมกับตัวเอง

ก่อนจะหมุนลูกบิดเเรงกว่าเดิม

ฉันเอนตัวหลบ

ให้ร่างสูงข้างๆขยับเข้ามาเปิดเเทน

พี่ไฟนอลเขย่าลูกบิดอยู่นาน

ก่อนจะหันมาบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

ชะ ชิบหาย!

อย่าบอกว่าคืนนี้ฉันจะต้องนอนบนนี้อ่ะ!

ไม่เอานะ!

จะเข้าหน้าหนาวเเล้ว.. อากาศ​กนาวจะตาย!

เเถมยังบนดาดฟ้าอีก!

ให้ตายเถอะ! ทำไมชีวิตฉันมันรันทด​เเบบนี้

ฉันยังพอทนนะ

เพราะฉันใส่เสื้อไหมพรมตัวหน้าขึ้นมา

เเถมยังมีเสื้อกันหนาวคลุมทับอีกรอบ

ต่างจากคนตรงหน้าฉันที่ทำหน้านิ่งเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ

...

ดะ เดี๋ยวนะ..

END