ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รู้ตัวเมื่อสาย

ชื่อตอน : รู้ตัวเมื่อสาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รู้ตัวเมื่อสาย
แบบอักษร

“นิราผมขอโทษ” ปีเตอร์พูดเสียงสั่น

“ฮึกๆ รู้ไหม วันที่หนูโทรไปหาคุณ วันนั้นหนูต้องการมาบอกกับคุณ ว่าหนูรักคุณ หนูยอมแพ้ หนูแพ้ที่หนูรักคุณ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ฮึก ไม่มีวันไหน ฮึก ที่หนูไม่คิดถึงคุณ เวลาที่คุณไม่อยู่หนูได้แต่บอกกับตัวเองคุณติดงาน หนูพยายามมองข้ามทุกอย่าง เพราะอยากอยู่กับคุณ ฮึกๆ คุณสัญญาว่าคุณจะไม่มีใคร คุณหลอกหนูเรื่องงานหมั้น หลอกว่ารักหนู คุณทำแบบนั้นทำไม”

เขาลงมาโอบเธอ นิรานิ่งสะอึกสะอื้นจนน่ากลัว เหมือนใจเธอจะขาด

“หนูโทรไป คุณจีน่าเป็นคนรับโทรศัพท์ บอกว่าคุณกับเขา ฮึกๆ มันไม่ผิดอะไรหรอก คุณเป็นคู่หมั้นกัน คนที่ผิดคือหนูเอง ฮึก ผิดที่ไม่ทำตามกฎ”

“นิรา ผมกับจีน่าไม่ได้”

“หนูรักคุณนะ”

“ผมก็รักหนูนะ รักมากด้วย”

“แต่หนูเข้าไปอยู่ในชีวิตคุณไม่ได้ คุณมันไม่ทีหัวใจ เจ็บกายไม่เท่าไหร่ เจ็บใจมันปวดร้าวยิ่งกว่า”

“ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

นิราจับสร้อยคอที่เขาให้ไว้ ก่อนที่จะกระตุกมันออกมา

“แต่ตอนนี้ หนูเกลียดคุณ” นิราปาสร้อยใส่หน้าเขา ก่อนจะลุกวิ่งหนีออกไปข้างนอก ปีเตอร์นิ่งไปกับคำพูดของเธอพักนึง จึงรีบวิ่งตามไป

“นิรารอผมก่อน”

เธอวิ่งปาดน้ำตาออกไปจรไม่ได้ดูว่ามีระที่แล่นมาจากทางขวามือ

กรี๊ดดดดด ปังง!

รถคันนั้นแล่นชนร่างเล็กจนกระเด็นไปข้างหน้า นิราขยับตัวไม่ได้ เธอนอนจมอยู่กองเลือด

“นิรา!”

ปีเตอร์แทบขาดใจเมื่อเห็นร่างนิราถูกรถชนต่อหน้าต่อตา เขารีบวิ่งเขาไปพยุงเธอขึ้นมานอนบนตัก

“นิราไม่นะ หนูต้องไม่เป็นอะไรนะ”

นิรายังพอมีสติ เธอค่อยๆยกมือขึ้นมาแนบไปที่แก้มของเขาอย่างช้าๆ

“หนู หนู เกลียด คุณไม่ลง”

“ไม่ต้องพูดแล้วนะ หนูต้องไม่เป็นอะไร”

เขาตั้งสติกดเบอร์หาโรงพยาบาลเพื่อเรียกรถมาช่วย มีคนมามุงดูจำนวนมาก

“เดี๋ยวรถพยาบาลจะมาแล้วนะ” เขาพูดเสียงสั่น เป็นครั้งแรกที่นิราเห็นเขาร้องไห้

“หนูอยากไปงานแต่งคุณจัง วันนั้นคุณคงหล่อมาก” นิราพูดช้าๆ

“งานแต่งจะไม่เกิดขึ้น ถ้าหนูไม่เป็นเจ้าสาวของผม ผมรักหนูนะ ทำใจดีๆไว้ หนูต้องอยู่กับผมนะ”

“หนูรัก...” มือเล็กของนิราร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เปลือกตาของเธอปิดสนิท

“นิรา ม่ายยยย ฟื้นขึ้นมาก่อน ไม่นะ อย่าทิ้งผมไป” เขาโอบกอดเธอในอ้อมอก การสูญเสียคนรักที่มันเจ็บปวดขนาดนี้เลยหรอ

“นิรา!” ลูกหว้า ฝน และเมฆ มาเห็นร่างของเพื่อนในอ้อมกอดของผู้ชายที่อ้างตัวว่าเป็นสามี เขาร้องไห้ปานจะขาดใจ

เพื่อนๆต่างวิ่งเข้าไปหานิราที่นอนไร้สติบนกองเลือด

“แกฟื้นดิยัยนิ ไหนบอกจะมารับปริญญาพร้อมกันไง ฟื้นดิวะ” ฝนร้อง

“แกลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ แกยังไม่ได้อุ้มหลานเลย ฉันยังไม่ทันได้มีหลานให้แกเลย ไม่อยากเห็นหน้าหลานแล้วหรอวะ” ลูกหว้าร้องไห้

“นิ ฟื้นมาให้โอกาสเมฆก่อน เมฆรอนิอยู่นะ เมฆรอใช้ชีวิตกับนิอยู่”

ไม่มีการตอบรับใดๆ สักพักรถพยาบาลก็มาถึง ทุกคนต่างช่่วยนิราพาไปโรงพยาบาล รถเข็นรีบพาร่างของเธอหายไปในห้องไอซียู

ปีเตอร์ทรุดเข่าลงกับพื้น

เมฆเห็นอย่างนั้น จึงดึงคอเสื้อปีเตอร์ขึ้นมา ก่อนจะออกหมัดไปเต็มๆ จนร่างของเขาเซลงไปกับพื้น

“เห้ยพอก่อนเมฆ” ฝนห้าม

“มึงทำอะไรนิรา ทำไมนิเป็นแบบนั้น”

ปีเตอร์ได้แต่ร้องไห้ ส่ายหน้าไปมา

เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้

“ถ้านิเป็นอะไรขึ้นมานะ กูจะฆ่ามึง กูยอมติดคุกเพื่อนิ”

“ใจเย็นๆก่อนสิวะ” ลูกหว้าเรียกสติเมฆ

“ถ้านิเป็นอะไรไป ผมก็ผอมชดใช้ด้้วยชีวิต ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”

“คุณรักนิ แล้วทำไมคุณทำกับนิแบบนั้น” ฝนเห็นใจ

“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมหวงเขา”

“นิกับเมฆไม่เคยเป็นอะไรกัน เมฆจีบนิมาตลอดแต่นิไม่เคยรับรักเมฆเลย ฉันไม่รู้ว่าคุณไปฟังใครมานะ แต่ฉันรับรองได้ว่านิกับเมฆไม่ได้มีอะไรกัน”

“กูอ่ะ อยากดูแลเขามาตลอด แต่ไม่เคยได้ทำ เพราะเขาไม่เคยให้โอกาสกู แต่มึงอ่ะ ได้ทั้งตัวได้ทั้งหัวใจเขาไป มึงแม่งเสือกไม่รักษาไว้ มึงไม่รู้จริงๆอ่อว่านิราเป็นผู้หญิงยังไง มึงอ่ะมันหูเบา ไม่รู้จักเชื่อใจเขา มึงแม่งไม่น่าได้โอกาสนั้นเลยว่ะ” เมฆชี้หน้าด่าปีเตอร์

เขาร้องไห้ด้วยความสำนึกผิด ใช่สิ นิราแตกต่างจากคนอื่น ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเธอ แต่กลับไปเชื่อจีน่า แล้วก็ไม่รู้หัวใจตัวเอง ทำไมเขาถึงได้โง่แบบนี้

และแล้วห้องไอซียูก็เปิดออก

“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่ต้องรอดูอาการอีกที เพราะผมเกรงว่าจะมีภาวะแทรกซ้อน เพราะร่างกายและจิตใจของเธอไม่สู้เลย หมอต้องห้ามเยี่ยมนะครับ”

“นิรา”

“ยังไงหมอจะช่วยเต็มที่นะครับ หมอขอตัว”

“มึงกลับไปเหอะ พวกกูดูแลนิราได้ ไปอยู่ในที่ของมึงซะ อย่ามายุ่งกับนิราอีก” เมฆกล่าว

“เมฆ แกห้ามเขาไม่ได้ ผู้ขายคนนี้คือคนที่นิมันรัก ยังไงเขาก็คือกำลังใจของนิ แกอ่ะต้องใจเย็น ถ้าอยากให้นิหาย” ลูกหว้าเตือนสติเมฆ

ทั้งหมดแยกย้ายกับกลับบ้าน เพราะยังไม่สามารถเยี่ยมนิราได้ในตอนนี้

ปีเตอร์กลับมาที่บ้านอย่างคนไร้สติ เขาไม่เหลือสภาพหนุ่มหล่อเจ้าสำราญ เหลือเพียงผู้ชายธรรมดาคนนึงที่หมดอะไรตายอยาก

“ปีเตอร์ ทำไมลูกเป็นแบบนั้น” คุณหญิงลัดดาตกใจกับสภาพลูกชายที่เต็มไปด้วยเลือด

ปีเตอร์มานั่งคุกเข่าต่อหน้าคุณหญิงลัดดาและฟาเตอร์ผู้เป็นพ่อ

“คุณแม่ครับ ผมแต่งงานกับจีน่าไม่ได้ ผมมีคนรักแล้ว”

“แล้วทำไมเพิ่งมาบอกแม่ มันเกิดอะไรขึ้น”

“เด็กฝึกงานหน้าห้องผม คนนั้นคือผู้หญิงที่ผมรัก”

“ว่าไงนะ”

“นิราคือผู้หญิงที่ผมรัก ตอนนี้เธออยู่ไอซียู เธอโดนรถชนเพราะผมครับแม่ ผมตบหน้าเธอ”

เพลี้ยะ

ฟาเตอร์ฟาดฝ่ามือเข้าไปที่ใบหน้าของปีเตอร์

“พ่อสอนแกกี่ครั้งแล้วว่าให้เกียรติผู้หญิง แกไปตบหน้าเขาทำไม!”

“ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมควบคุมตัวเองไม่ได้”

“แกมันบ้า ทิฐิ คิดว่าตัวเองเท่ห์ คิดว่าตัวเองเหนือกว่าผู้หญิง”

“คุณใจเย็นๆค่ะ”

“มันทำกับผู้หญิงขนาดนี้ คุณยังจะโอ๋มันอีกหรอ!”

“พ่อตบแกเจ็บไหมล่ะ”

“...”

“มันเจ็บไม่เท่าแกตบเขาหรอก เพราะพ่อเป็นพ่อ แต่สำหรับเขาแกคือคนที่เขารัก มันเจ็บยิ่งกว่า ไอ้ลูกเฮงซวย”

ฟาเตอร์โกรธหนัก เขาหัวเสียจนเดินข้ึนห้องไป เพราะกลัวว่าจะพลั้งมือทำร้ายลูกชายเขาเอง

“ทำไมไม่บอกแม่ว่าลูกมีคนรักอยู่แล้ว”

“ผมไม่รู้ว่าผมรักเขา จนกระทั่งเมื่อเดือนก่อนที่เขาโดนทำร้าย ผมถึงรู้ใจตัวเองว่าผมรักเขา”

“โถ่ ปีเตอร์” คุณหญิงลัดดาเข้าไปกอดลูก เธอสงสารลูกจับใจ ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ ตั้งแต่เลี้ยงเขามา เขาไม่เคยรักผู้หญิงคนไหนเลย แต่สำหรับคนนี้ ปีเตอร์เสียน้ำตามากมายขนาดนี้ ลูกชายของเขาคงรักเธอมาก

“ไม่เป็นไรนะลูก คนรักของลูกต้องปลอดภัย”

“แม่ครับ ผมรักเขา ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”

“ไม่เป็นไรนะลูก เธอต้องปลอดภัย”

 

 

 

 

อีบ้าาาาาคิดได้ก็สายไปปะ เขียนให้นางเอกตายไปจบๆ

กำลังใจ=เม้นท์ และกดถูกใจ

มีกำลังใจ=มีแรงเขียนอีก

มีคอมเม้นท์= มีแรงพัฒนา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว