ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สับสน
แบบอักษร

เข้าสู่เดือนที่ 7 ของการวางกับดัก

หลายวันมานี้ปีเตอร์นอนไม่หลับเลย เขาไม่ได้กอดเธอมากี่วันแล้วไม่รู้ เลิกงานเธอก็ขอกลับบ้าน ส่วนเขาก็ต้องตามใจแม่ที่คอยส่งเสริมเรื่องงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกสามเดือนข้างหน้านี้

ก็อกๆ

“เข้ามา”

“คุณปีเตอร์คะ คุณจีน่ามาหาค่ะ” นิราพูดเสียงเรียบ

“ขอบคุณจ้ะ” จีน่ายิ้มให้นิรา

นิราก้มหน้าเดินออกไป

“มาได้ไงล่ะน้องจีน่า”

“จีน่าเอาแบบการ์ดมาให้พี่เลือกค่ะ จีน่าเลือกไว้สามแบบ ถ้าพี่ชอบอันไหนจะได้สั่งกับร้านไว้ เวลาใกล้ๆจะได้ไม่มีปัญหา เผื่อแก้ด้วย นี่ค่ะ”

จีน่าเดินเข้าไปยืนข้างๆ

เขามองแบบการ์ดนั้นแค่ผ่านๆ เขาไม่ได้ยินดีอะไรด้วยเลย อยากได้แบบไหนก็เลือกเอาเถอะ เขาไม่มีสิทธิ์พูดอะไรอยู่แล้ว

“พี่ได้หมด แล้วแต่น้องจีน่าชอบเลยครับ”

“อื้อ จีน่าเลือกไม่ถูกอ่ะ งั้นเอางี้ดีกว่า” เธอเดินไปเปิดประตูและเรียกนิราเข้ามา นิราเดินก้มหน้าเข้ามา

“เธอว่าสามแบบนี้อันไหนสวยกว่ากันหรอ”

จีน่ายื่นแบบการ์ดให้นิราดู ปีเตอร์มองการกระทำของจีน่าและใบหน้าของนิรา เธอโอเคหรือป่าวนะ

จะไม่โอเคได้ยังไง เธอไม่รู้สึกอะไรกะบเราอยู่แล้ว

“อืม ช่วยเลือกหน่อย ผมตัดสินใจไม่ได้ชอบสามแบบเลย”

นิรามองหน้าเขาด้วยแววตาที่สั่นไหว

“แบบนี้ก็ได้ค่ะ” เธอชี้ไปในแบบที่เธอชอบ

“ใจตรงกันเลย งั้นเอาอันนี้แล้วกันนะคะพี่ปีเตอร์”

“ครับ จีน่าชอบแบบไหน พี่ก็ชอบแบบนั้นแหละ” เขาส่งยิ้มให้จีน่า

“งั้นดิฉันขอตัวนะคะ”

นิราออกมานั่งที่โต๊ะสักพัก จีน่าก็ออกมา พร้อมเอ่ยขอบคุณที่ช่วยเลือกการ์ด ก่อนจะกลับไป

เขาเหมาะกันดีเนอะ

“นิรา เข้ามาหาผมหน่อย”

“ค่ะ”

เธอเปิดประตูเข้าไปหาเขา

“มีอะไรคะ”

“คืนนี้หนูมานอนกับผมได้ไหม”

“ขอคิดดูก่อนนะคะ”

“อื้ม ผมจะรอนะ”

 

ตกเย็นนิราเลือกที่จะนั่งโดยสารกลับเอง เธอไม่รู้ว่าจะไปหาเขาดีหรือไม่ เธอนั่งเหม่อลอย ทบทวนสิ่งต่างๆที่อยู่ในหัว ระหว่างทางที่เดินเข้าบ้าน

แต่เธอรู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตาม เธอจึงรีบวิ่งหนี

“ไปไหนล่ะน้องสาว” จู่ๆก็มีผู้ชายสองคนโผล่มา

“พวกพี่เป็นใคร อยากได้เงินหรอ หนูมีเท่านี้ พี่เอาไปเลยนะ”

“ไม่ได้อยากได้เงินหรอก” ผู้ชายคนนึงมองเธอหัวจรดเท้า

“อยากได้เป็นเมียมากกว่า”

กรี๊ดดดดด นิราวิ่งหนีหาคนช่วยเหลือ แต่ไม่มีเลยสักคน นิราวิ่งหนีไปที่พุ่มไม้ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาปีเตอร์

“ฮัลโหลหนู”

“คุณช่วยหนูด้วย กรี๊ดดดด” เธอถูกกระชากโทรศัพท์ไปจากมือ ปีเตอร์ตกใจสุดขีด รีบขับรถไปที่บ้านของเธอ

โทรศัพท์กระเด็นไปไกล แต่สายยังไม่ถูกตัด ปีเตอร์ฟังเสียงปลายสาย มีแต่เสียงของเธอที่ร้องกรี๊ดและร้องไห้จากความหวาดกลัว

“ช่วยด้วย ช่วยหนูด้วย ฮื่อออ”

“ไม่นะ นิราไม่นะ รอผมก่อน”

“กรี๊ดดด อย่านะ ปล่อยหนู”

แคว้กกกก กรี๊ดดดด เสื้อของเธอถูกกระชากออก

เขาขับรถด้วยความเร็วสูงสุด แต่รถดันติดทำให้เขามาถึงซอยบ้านของเธอช้า

“เห้ยย มึงปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” มีเสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้น คนนั้นคือเมฆเพื่อนของนิราเอง เขาตั้งใจมาหาเธอ เพราะรู้ว่าเธอกลับมาอยู่บ้านแล้ว เพราะเขามาหาเธอทุกวัน และต้องคว้าน้ำเหลวทุกครั้งไป จนเมื่อวานนี่รู้ข่าวว่าเธอกลับมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว เขาจึงซื้อขนมมาฝากเธอ

เมฆวิ่งเข้าไปกระโดดถีบพวกมัน และก็มีชาวบ้านตามเสียงมา รุมกระทืบพวกมันทั้งสอง ก่อนที่พวกมันจะหนีไปได้. เมฆวิ่งเข้าไปกอดร่างเล็กที่ตอนนี้ได้แต่นอนร้องไห้

“นิรา เป็นไงบ้าง”

“ฮื่อออ ช่วยนิด้วย ฮึกๆ”

“ไม่เป็นไรแล้วนิ เราอยู่ตรงนี้นะ เราอยู่ตรงนี้”

“ฮื่อออ นิกลัว ช่วยนิด้วย ฮื่ออ”

ปีเตอร์ขับรถมาถึงที่เกิดเหตุ เห็นชาวบ้านมุงกัน เลยคิดว่าต้องใช่แน่ๆ เขารีบวิ่งเข้าไป แหวกทางเพื่อที่จะไปปลอบเธอ แต่...

แต่มันไม่ทันแล้ว นิราได้รับการปกป้องจากผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา เขามาไม่ทัน ไม่ทันในเวลาที่เธอต้องการ

นิราสะอื้น ปลายตาผละไปเห็นผู้ชายคนนึงที่เธอเรียกหายามที่ต้องการ แต่เขากลับมาไม่ทัน เธอไม่สำคัญกับเขาขนาดนั้นเลยหรอ

เขาคงยุ่งกับงานหมั้นของเขาสินะ ทำไมเธอต้องโทรหาเขาด้วยนิรา

“เมฆพานิกับบ้านหน่อย นิอยากกลับบ้าน พานิกลับบ้านนะ ฮึกๆ”

“ได้สิ ขอบคุณพี่ๆทุกคนนะครับ”

เมฆประคองนิรากลับบ้านและกล่าวขอบคุณชาวบ้านที่มาช่วยนิรา ปีเตอร์ได้แต่มองอยู่ห่างๆ

ทำไมไม่เป็นฉันที่อยู่ตรงนั้น ปีเตอร์นายปล่อยให้คนอื่นมาทำหน้าที่แทนตัวเองได้ยังไง

ใจเขาจะขาด เขาอยากดูแลเธอ เขาอยากปกป้องเธอ เขามันแย่ เขามันแย่จริงๆ

เขาเข้าไปนั่งในรถ รอดูจนผู้ชายคนนั้นออกมา เขาจึงปีนเข้าไปในบ้านของเธอ จนไปเคาะประตูบ้าน

ก็อกๆ

นิราสะดุ้ง. กลัวจนตัวสั่น เธอคิดถูกหรือคิดผิดนะที่ให้เมฆกลับไป แต่เธอกลับใจชื้นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่เคาะคือเขา ... ปีเตอร์

เธอเดินไปเปิดประตูให้เขา สายตาของเธอสั่นไหว แสดงให้เห็นถึงความเสียใจที่เกิดขึ้น

ปีเตอร์โผเข้ากอดเธอ แก้วตาดวงใจของเขา เขาแทบใจจะขาดที่เห็นเธอในสภาพนั้นแล้วไท่สามารถปกป้องเธอได้ นิราร้องไห้สะอื้น

“ผมขอโทษ ผมขอโทษที่มาไม่ทัน”

“ฮึกๆ”

“หนูเจ็บตรงไหนมั้ย”

เธอพยักหน้าเบาๆ

“เจ็บตรงไหน หาหมอมั้ย”

“เจ็บตรงนี้” เธอชี้ไปที่อกข้างซ้ายของเธอเอง

ปีเตอร์น้ำตาเอ่อ

“ผมขอโทษ”

“ฮึกๆ”

“รู้ไหม ผมใจจะขาดผมรีบขับรถมาหาหนู แต่รถมันติด ผมขับเร็วสุดเท่าที่จะเร็วได้ ผมมันไม่ได้เรื่อง”

“...”

“แต่ต้องขอบคุณวันนี้นะ”

“ขอบคุณ?”

“ขอบคุณที่มันทำให้รู้ว่าผมขากหนูไม่ได้ ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้ว่าผมรักหนูแค่ไหน”

“ฮึกๆ อะไรนะ”

“ผมรักนิรานะ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีหนู ผมขอโทษ”

“...”

“แล้วหนูล่ะ หนูรักผมไหม”

นิราจะดีใจหรือเสียใจดีที่ได้ยินคำนั้นจากปากของเขา คำนี้ที่ิเธอเฝ้ารอมาตลอด เขาพูดมันออกมาแล้ว

นิราปาดน้ำตาส่ายหน้าเบาๆ

“กฎของเราคือห้ามรักกัน หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ คุณแพ้แล้ว” เธอพูดเสียงสั่น

“ไม่รู้สึกเลยหรอ ไม่สักนิดเลยหรอนิรา”

“ไม่สักนิด คุณกำลังจะหมั้นกับผู้หญิงที่เพรียบพร้อมทุกอย่าง หนูจะเข้าไปอยู่ส่วนไหนในชีวิตของคุณ”

“ผมจะถอนหมั้น แค่หนูพูดว่าหนูรักผม”

“หนูสับสน หนูไม่รู้ หนูปวดหัว”

“หนูคงไม่ได้รักผมเลย”

“หนูอยากพักผ่อน คุณกลับไปเถอะ”

“นิรา..”

“หนูขอ คุณกลับไปก่อนเถอะ”

นิราปิดประตูลงพร้อมร่างเล็กที่ทรุดตัวลง

หนูก็รักคุณ หนูควรทำยังไงดี หนูควรจะทำยังไงดีค่ะ พ่อแม่ช่วยบอกหนูที

ปีเตอร์เดินร่างไร้วิญญาณไปที่รถ

นี่สินะความเจ็บ พระเจ้าลงโทษเขาแล้วสิ ถึงเวลาที่เขาต้องชดใช้เวรกรรมแล้วสิ

 

ปีเตอร์เฝ้าเธอยันตีสาม เขามั่นใจว่าเธอจะปลอดภัย เลยขับรถไปที่ร้านเหล้าตามเพื่อนๆของเขามาด้วย

เขาดื่มจนเมา

“เห้ย ไปอกหักที่ไหนมาวะพวก” มาคัสตบไหล่ปีเตอร์

“คนอย่างกูอ่ะนะอกหัก ไม่มีทางเว้ย”

“นี่แดกเอาๆ ไม่อกหักเรียกว่าไรวะ”

“เรียกว่า เขาไม่รับรักโว้ย”

“พอเหอะ มึงไม่น่าไหวว่ะ” เพื่อนอีกคนทัก

“มึงโทรหาน้องจีน่าดิ ให้น้องเขาเอาคู่หมั้นไปเก็บหน่อย กูก็ไม่ไหว ขับรถกันไป เดี๋ยวก็ตายหมู่พอดี”

ปีเตอร์เมาคอพับ

สักพักจีน่าก็มาพร้อมกับผู้ชายร่างกำยำสองคนช่วยกับหามปีเตอร์ไป และมุ่งหน้าไปที่คอนโดของเขา

เธอรู้ที่อยู่คอนโดปีเตอร์ได้ยังไงกัน

ก่อนจะขึ้นไปห้องของเขา และไล่ผู้ชายทั้งสองกลับไป...

 

 

 

อ่ะ นังนี้มันร้ายนะคะบอส

กำลังใจ=เม้นท์ และกดถูกใจ

มีกำลังใจ=มีแรงเขียนอีก

มีคอมเม้นท์= มีแรงพัฒนา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว