ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ยินดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2562 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยินดี
แบบอักษร

เข้าสู่เดือนที่6 ของการวางกับดัก

ทั้งสองมาทำงานกันปกติเหมือนที่เคยทำ พวกเขาปรับความเข้าใจกันมากขึ้น แต่ก็ยังมีบางอย่างที่อยู่ในใจทั้งคู่

“กาแฟค่ะ”

“ขอบคุณครับ ไหนมานั่งนี่สิ” เขาตบที่ตักของเขา นิราเดินเข้าไปนั่งตามคำสั่ง

“เหนื่อยมั้ย”

เธอส่ายหน้าเบาๆ

“คืนนี้ไปเดินเล่นหาของกินสตรีทฟู๊ดกันไหม”

“ไปสิ่คะ”

“งั้นหนูรอที่คอนโดนะ เดี๋ยวผมไปรับ”

“ได้ค่ะ งั้นหนูไปทำงานนะคะ”

“นิรา”

“คะ?”

“ผมมีอะไรจะให้” เขาล้วงในกระเป๋าสูทก่อนหยิบกล่องกำมะหยี่สำน้ำตาลขึ้นมา มันคือสร้อยเพชรรูปอินฟินิตี้

“ผมให้ ผมไม่รู้ว่าวันครบรอบวันที่เท่่าไหร่ แต่ที่ผมรู้ มันหกเดือนแล้ว”

“ขอบคุณนะคะ แต่วันหลัง”

“ไม่ต้องบอกหรอกว่าวันหลังไม่ต้องก็ได้ ผมอยากให้”

เธอยิ้มเขิน

“มา ผมใส่ให้ และก็ห้ามถอดนะ”

“ค่ะ”

ฟอดดด

นิราหอมแก้มเขา ก่อนจะเดินออกไปนั่งจัดเอกสาร และเสียงลิฟต์ก็ดังขึ้น

ลิฟต์เปิดออกมาพร้อมการปรากฎตัวของผู้หญิงวัยกลางคนกับสาวสวยคนหนึ่ง นิราลุกขึ้นยืนและไหว้อย่างมีมารยาท

“สวัสดีค่ะ คุณ”

“ฉันชื่อลัดดาจ้ะ เป็นแม่ของปีเตอร์”

“สวัสดีค่ะคุณหญิง”

“แล้วนี่ปีเตอร์อยู่ไหม”

“อยู่ในห้องค่ะ”

คุณหญิงลัดดาหันไปยิ้มให้จีน่า

“ดีเลยลูก แม่จะได้ฝากจีน่าไว้กับปีเตอร์ หนูจะได้เลือกชุดงานหมั้นกับพี่ปีเตอร์เลย”

งานหมั้น....

“หนู”

“หนู”

“หนู!”

คุณหญิงลัดดาเรียกนิราอยู่หลายหน จนนิราสะดุ้ง

“ขะ ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรๆ งั้นฉันเข้าไปเลยนะ” คุณหญิงลัดดาไม่ถือโทษโกรธอะไร

“เชิญค่ะ” นิราพาทั้งสองเข้าไป

เธอเปิดประตูสบตากับเขา

“คุณปีเตอร์คะ คุณหญิงลัดดามาค่ะ”

“คุณแม่ จีน่า..”

“ดิฉันขอตัวนะคะ” นิราหลบตา

ทำไมเธอต้องรู้สึกจะร้องด้วย ทำไมกัน

หลังจากที่ออกจากห้องมา นิรารีบเเินไปที่ห้องน้ำ ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมา

นี่คงเป็นธุระของเขาสินะ ที่ทำให้เขาไม่ได้กลับมาคอนโด

มันไม่แปลกเลยที่เขาตั้งกฎว่าห้ามรู้สึก เพราะเขารู้ไงว่าเรื่องมันจะจบแบบนี้ แต่ฉันกลับรู้สึก แย่จริงๆเลยนิรา

นิราร้องไห้อยู่พักนึง จึงตัดสินใจเดินออกมาและหยิบกระเป๋าออกจากบริษัทไป

กลับบ้านเราดีกว่า บ้านที่มีแต่พ่อแม่และก็เรา แม้จะอยู่ในความทรงจำมันก็ดีกว่านะนิรา

เธอนั่งรถโดยสารกลับบ้านที่เคยอยู่

เธอคิดถึงมัน เธอเปิดประตูเข้าไป ทุกอย่างที่นี่ยังเหมือนเดิม ทุกอย่างอยู่ครบดี เธอจัดการอาบน้ำและใส่เสื้อผ้าตัวเก่าและนั่งเพลินๆดูทีวี ลืมทุกอย่างไป ถึงแม้ในใจจะเจ็บปวดสักเพียงไหน

ด้านปีเตอร์คุยกับคุณหญิงเสร็จ เขาต้องพาจีน่าไปดูชุดหมั้นตามคำสั่งของผู้เป็นแม่ เขาออกมาจากห้องกลับตกใจ เมื่อนิราหายไปไหนก็ไม่รู้ เขาร้อนรน รีบลงมาถามพนักงานด้้านล่าง

“หนูเห็นนิราเดินออกไปข้างนอกค่ะ”

“งั้นหรอ อืม ขอบคุณนะ”

เขาพยายามกดปลายสายติตต่อนิราแต่ไม่มีการตอบรับ เขานึกเป็นห่วงอยู่ในใจ

สงสัยกลับคอนโดแน่ๆ

“พาหนูจีน่าไปเถอะลูก เดี๋ยวช้านะ”

“ครับ”

ปีเตอร์พาจีน่าไปตามคำสั่ง บนรถไม่มีคำสนทนาใดๆทั้งสิ้น จีน่าพยายามพูด แต่ปีเตอร์พยายามที่จะติดต่อใครบางคน

เมื่อถึงร้านตัดชุด

“น้องจีน่าเข้าไปก่อนเลยนะครับ พี่ขอคุยงานแปปนึง”

“ค่ะ”

เขารีบติดต่อปลายสายไปที่คอนโด

“สวัสดีค่ะ คอนโด.. ยินดีให้บริการค่ะ”

“ผมปีเตอร์เรนนอล ผมอยากจะถามว่าผู้หญิงที่อยู่ห้องของผม เธอกลับเข้าไปในคอนโดหรือป่าวครับ”

“ทางเรายังไม่เห็นนะคะ เธอไม่ได้เข้ามาค่ะ”

“ขอบคุณ”

ไปไหนกันนะนิรา เธอจะปลอดภัยไหม เป็นยังไงก็ไม่รู้ ไม่รู้บ้างเลยหรอว่าเป็นห่วง

ปีเตอร์พยายามคิดว่าเธอพอจะไปอยู่ที่ไหนได้บ้าง

บ้าน ใช่ ต้องเป็นบ้านที่เธอเคยอยู่แน่ๆ

เมื่อเขานึกขึ้นได้ เขาจึงเดินเข้าไปหาจีน่า

“น้องจีน่าครับ พี่มีงานด่วน น้องอยากได้ชุดไหนเลือกให้เลยนะครับ พี่ต้องขอตัวก่อน”

“แต่ พี่ปีเตอร์คะ”

“ตามนั้นเลยครับ ขอโทษนะครับ พี่รีบ”

จีน่างงกับการกระทำของเขา เขาทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวงั้นหรอ

ปีเตอร์รีบขับรถไปที่บ้านหลังนั้น เมื่อถึงที่หมายเขาจึงกดกริ่ง นิราชะเง้อหน้าออกมาดู เธอจึงจำใจลงไปหาเขา ทั้งสองคุยกันผ่านรั้วไม้ที่กั้นกลางระหว่างเขาและเธอ

“ออกมาทำไมไม่บอก”

“นิราปวดหัวน่ะค่ะ”

“แล้วทำไมไม่กลับคอนโด”

“หนูจะไปอยู่ในฐานะอะไรคะ”

“...”

“เมียน้อยหรือนางบำเรอ”

“หนูฟังผมก่อนได้มั้ย”

“ธุระของคุณที่ทำให้คุณหายไปคงเป็นเรื่องงานหมั้นสินะ”

“ผม”

“ไม่ต้องแก้ตัวอะไรหรอกค่ะ หนูไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่แล้ว”

“ไม่รู้สึกเลยหรอ”

“ไม่รู้สึกค่ะ การวางกับดักในครั้งนี้ กฎคือห้ามรู้สึก หนูไม่ได้รู้สึกอะไรค่ะ แค่อยากกลับมาบ้านเฉยๆ”

“หึ ผมลืมไป ผมเป็นคนตั้งกฎขึ้นมาเองเนอะ”

นิราพยายามกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมา เช่นเดียวกันกับเขา

“ผมก็ไม่รู้สึกเหมือนกัน แค่ติดต่อหนูไม่ได้ กลัวจะผิดสัญญา เพราะผมยังไม่เบื่อหนูเลย อีกอย่างยังไม่ครบสัญญา ถ้าหนูหายไปมันคงมีผลต่อการฝึกงานของหนูเนอะ”

“หนูไม่ยอมแพ้หรอกค่ะ แค่ช่วงนี้หนูอยากกลับมาที่บ้าน อยากอยู่คนเดียว หนูจะยังไปทำงานให้ปกติค่ะ”

“แล้วหน้าที่ของหนูล่ะ”

“ถ้าคุณต้องการ หนูก็ให้ได้ค่ะ สำหรับคุณ หนูมันก็มีค่าแค่นั้น”

“ดี รู้หน้าที่ก็ดี”

“แต่วันนี้หนูขอพักนะคะ”

“ได้สิ ผมก็ต้องไปรับจีน่าเหมือนกัน”

“คุณคะ”

“ว่าไง”

“งานหมั้นคุณ หนูอาจจะไม่ได้ไป แต่หนูขอให้คุณมีความสุขนะคะ” นิราพูดก่อนจะวิ่งขึ้นบ้านไป เธอทรุดลงร้องไห้กับพื้น

เธอรักเขา เธอแพ้แล้วนิรา

 

 

 

ฮรื่ออออออออออ

กำลังใจ=เม้นท์ และกดถูกใจ

มีกำลังใจ=มีแรงเขียนอีก

มีคอมเม้นท์= มีแรงพัฒนา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว