facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

67.ขอบคุณที่คอยปกป้องฉัน

ชื่อตอน : 67.ขอบคุณที่คอยปกป้องฉัน

คำค้น : 67.ขอบคุณที่คอยปกป้องฉัน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 206

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2562 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
67.ขอบคุณที่คอยปกป้องฉัน
แบบอักษร

“มาทันเวลาเลย เอเรซ...ซาฟคิเอล” 

ปืนค่อยๆหล่นลงมาก่อนที่ผมจะให้เอเรซช่วยยิงให้ 

“นี่ ช่วยยิงมาที่ตัวฉันให้หน่อยสิ” 

“หา จะให้ฉันยิงไอนี่เนี่ยนะ” 

“เอาเถอะน่า” 

เอเรซหยิบปืนขึ้นมาก่อนที่จะเข้ามาที่ตัวผม ในวินาทีนั้นแขนทั้งสองข้างก็ข้างมาต่อที่ไหล่ของผมอีกครั้งก่อนที่ผมจะลุกขึ้นมา 

“อ่า...ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ขอบคุณนะ เอเรซ” 

เอเรซหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่ผมจะเรียกเคียวออกมาและเดินไปข้างหน้า 

“ขอบคุณที่มาช่วยฉันนะ 

ผมใช้เคียวฟาดลงไปที่พื้นก่อนที่จะพูดออกมา 

“ไม่ใช่ไม่อยากสู้ แต่แค่ฉันไม่ได้เอาจริง เพราะถ้าเอาจริงมันจะต้องแลกกับชีวิตของคนที่อยู่รอบๆ” 

ผมดึงเคียวขึ้นมาก่อนที่จะวิ่งเข้าไปแต่ว่าในวินาทีนั้นเอเรซก็เดินเข้ามาข้างๆก่อนที่จะพูดออกมา 

“ทำตามสัญญาของเราด้วยละ” 

“อืม...ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันก็จะปกป้องเธอ เหมือนกับตอนที่บาบิโลน” 

ผมกำหมัดแน่นก่อนที่จะพูดออกมา 

“เธอเป็นคนสอนฉันให้รู้ถึงการมีใช้ชีวิต คนที่ใช้ชีวิตโดยไม่สนว่าจะเป็นหรือตายอย่างฉัน ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากเธอ” 

ผมวิ่งต่อไปข้างหน้าก่อนจะฟาดเคียวไปที่ชินแต่ว่าชินก็สามารถหลบได้ก่อนที่ผมจะเปลื่ยนจากเคียวเป็นดาบและเข้าไปฟันชินก่อนจะกระโดดออกมาก่อนที่เอเรซจะพุ่งเข้าไปโจมตีชินแต่ว่าชินก็เตะเอเรซออกมาก่อนที่ผมจะรับตัวเธอเอาไว้ 

“งั้นเอาแบบนี้ละกัน” 

ดาบอีกดล่มปรากฏออกมาก่อนที่ผมจะใช้มือซ้ายจับเอาไว้และเตรียมตัวจะพุ่งเข้าไป 

“นี่แก สามารถ เลียนแบบความสามารถให้การต่อสู้ของคนอื่นได้งั้นหรอ” 

สิ่งที่ชินเห็นคือร่างของชายหนุ่มผมสีดำที่ถือดาบสองมือทับซ้อนกับตัวของผมก่อนจะมีเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลออกชุดสีฟ้า เข้ามาจับที่ไหล่ของผม 

“ถ้าเป็นนายต้องทำได้แน่” 

สูงของยูจิโอค่อยๆหายไปก่อนที่เสียงของเด็กสาวผมสีม่วงเข้ามากระซิบอยู่ที่ข้างหูของผม 

“แสดงพลังของเธอออกมาให้ฉันเห็นสิ” 

เสียงของแอดนิมิสเตอร์หายไปก่อนที่ผมจะพุ่งเข้าไปหาชิน 

“ฉันไม่แพ้แกหรอก” 

ผมวิ่งเข้าไปก่อนที่จะใช้ดาบทั้งสองเล่มฟันเข้าไปที่ชินและลอบมาด้านหลังแต่ว่าชินก็จับแขนของผมและโยนไปผมขึ้น ในวินาทีนั้นผมรีบหมุนตัวก่อนที่จะใช้ดาบทั้งลงเล่มลงมาฟันที่ชินและกระโดดออกมา 

“เอเรซ” 

“เข้าใจแล้ว” 

เอเรซเริ่มใช้โฮกุของตัวเองใส่ชินแต่ว่าชินก็ไม่เป็นอะไรเลยก่อนที่จะพุ่งเข้ามาโจมตีผมที่กำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ว่าชินก็ปล่อยพลังใส่ผม 

ผมที่เห็นรีบยกดาบสองเล่มขึ้นมาป้องกันแต่ว่าด้วยแรงที่ต่างกันผมจึงกระเด็นออกไปก่อนที่ชินจะเอาปีกทั้งสางข้างของตัวเองมารวมกับจนเกิดเป็นธนูและยิงลำแสงออกมา 

“แย่แน่” 

ผมที่พึ่งรู้สึกตัวว่าลำแสงนั้นมันออกมาเร็วมากจนไม่ทันได้ตั้งตัวแต่ว่าในวินาทีนั้นเลือดของใครบางคนก็กระเด็นเข้ามาที่หน้าของผม 

“ไม่เป็นไรนะ มาโคโตะ” 

“เอเรซ” 

ผมค่อยลุกขึ้นมาก่อนที่จะสังเกตเห็นร่างของเอเรซที่ตรงช่วงหน้าท้องเป็นรูที่สามารถมองทะลุผ่านไปได้ก่อนที่ผมจะวิ่งเข้าไปรับตัวเธอเอาไว้ 

“ขอบคุณที่คอยปกป้องฉันนะ เพราะงั้นตอนนี้ฉันจะปกป้องนาย” 

ในวินาทีที่มือของผมโดนร่างกายของเอเรซ ร่างกายของเธอก็ได้แตกสลายไปต่อหน้าต่อตาของผมก่อนที่ผมจะล้มลงไปกับพื้น 

“ผิดแล้ว ฉันน่ะ ปกป้องอะไรไว้ไม่ได้เลย” 

ผมกำหมัดแน่นก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วร้องออกมาสุดเสียง 

“อ็ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” 

ผมร้องไห้ออกมาก่อนที่พื้นดินตรงนั้นจะค่อยๆแตกทีละนั้น บริเวณรอบๆกลายเป็นสีดำ เส้นผมของผมกลับมาเป็นสีขาวอีกครั้ง ก่อนที่จะมีดอกกุหลาบสีดำบานออกมาทั่วบริเวณนั้น 

“อะไรน่ะ” 

ชินที่เห็นตกใจเป็นอย่างมากก่อนที่ผมจะตะโกนออกมา 

“ชิน!!! ฉันของสาบานว่าจะฆ่าแก” 

ดอกกุหลาบบานอย่างต่อเนื่องก่อนที่ผมจะทุบพื้นจนแตกและตะโกนออกมาแล้ว 

“เอาไปเลย ชีวิตของฉัน วิญญาณของฉัน เอาไปให้หมดเลย เพราะแบบนั้น...จงกลืนกิน วิญญาณของมันซะ กุหลาบทมิฬ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว