facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

ตอนที่ 3 : ผ้าเช็ดหน้า (แก้ไขแล้ว)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 : ผ้าเช็ดหน้า (แก้ไขแล้ว)

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 73k

ความคิดเห็น : 106

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2559 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 : ผ้าเช็ดหน้า (แก้ไขแล้ว)
แบบอักษร

คิมหันต์ทิ้งตัวลงนั่งพิงที่ประตูบ้าน ดูท่าเขายังไม่หายงัวเงียซักเท่าไร มือข้างขวาเงื้อมขึ้นขยี้หัวตัวเองเบาๆ ดวงตาคู่นั้นยังสลืมสลือลืมตารับแสงได้ไม่เต็มที่ ห้าววว มือคู่นั้นขยี้ไปที่ดวงตาทั้งสองข้าง ไม่นานนักก็ลุกขึ้นบิดเนื้อบิดตัว เขายืดแขนไปข้างหลังเป็นการบิดขี้เกียจทำให้เกิดเสียงกระดูกลั่นกร่อบแกร่บเบาๆ

 

อื้มมมม

 

เมื่อร่างกายและตัวของเขาตื่นตัวดีหายงัวเงีย คิมหันต์เดินลงบันไดบ้านถือเครื่องอาบน้ำสารพัดครีมบำรุงผิว เดินมุ่งไปที่ห้องน้ำที่ยังไม่คุ้นเคยกับมันนัก

      

[!!!!!!!!!!!] / [!!!!!!!!!!!!!]

 

ภาพที่เห็นตรงหน้า เมษากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำในตอนเช้า โป๊ก!!! ขันอาบน้ำถูกฝาดเข้าที่หัวของเขาจังๆ จนรู้สึกเจ็บแปร๊ปที่หัว เขาทิ้งข้าวของแล้วเอามือมากุมที่หัวแทนเพราะความเจ็บปวด

 

"หวาาาา!!!!!!ไอ้บ้า!!!!!!!"  เมษาอุทานออกมาเพราะความตกใจ ในเมื่อตัวเองกำลังอยู่ในสภาพที่ไม่พร้อมจะให้ใครเห็นซักเท่าไร

 

"เจ็บนะโว้ย!!!!!!ทำไมไม่ล๊อคห้อง"

 

คิมหันต์ยังคงใช้มือสองข้างกุมหัวของเขาอยู่ แน่นอนว่าต้องทั้งหงุดหงิดทั้งเจ็บ ถึงได้ตะโกนโหวกเหวกออกมาแบบนั้น

 

"ลืม!!!!!!!"

 

เมษาเองก็ตอบทันควัน มือข้างนึงใช้ปิดอกคู่นั้นไว้ส่วนอีกข้าง ปัง!!!!!! ปิดประตูใส่พระเอกของเราเข้าอย่างจัง คิมหันต์รู้สึกถึงแรงรมที่ถูกพัดโบกจากแรงประตูบานนั้นที่โดนปิดใส่หน้า

 

12.00 .

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าวถ้าอยู่กรุงเทพเขาคงจะสวมเสื้อตัวหล่อ กางเกงยีนส์คู่ใจ ท่อนบนสวมทับด้วยแจ๊กเก็ต จัดการใช้ลูกชายคันโปรดอย่าง BMW i8 ออกทยานสู้ห้างดังอย่างพารากอน เป็นไปได้ยากที่จะนอนอยู่บ้านเฉยๆแบบนี้

 

"นี่ แถวนี้มีห้างมั้ย" คิมหันต์โผล่หน้าเข้ามาในห้อง เขาทักถามเมษาที่กำลังนอนเอนหลังอ่านหนังสืออยู่ในที่นอน

 

โลตัสน่ะ เมษาละสายตาจากหนังสือเมื่อครู่ เขาขยับแว่นที่ตัวเองสวมอยู่แล้วหันมาตอบคิมหันต์

 

โลตัส....... ให้ตายผมจะไปช่อปNIKE adidas เพื่อหารองเท้าแตะคอลเลคชั่นใหม่มาใส่ แล้วไอ้โลตัสนี่คืออะไร ผมไม่ได้จะไปซื้อหมูซื้อไก่ลดราคามาแกงกินนะ   

 

 "แล้วมันต้องไปยังไง พาไปหน่อยเอารถฉันไป"

 

เมษาหันมองคิมหันต์ที่แต่งตัวเตรียมแล้วเรียบร้อยและยืนอยู่หน้าประตูห้อง ผมรองทรงสูงถูกจัดอย่างเข้าทรง เสื้อนอกวันนี้เป็นเสื้อหนังสีดำสนิททำให้ร่างสูงดูสุขุม

 

แน่นอน BMW i8 ไม่ได้จอดอยู่เฉยๆขอยืมตัวลูกชายพาไปห้างหน่อย  

 

ปิ๊ป ! เขากดกุญแจสั่งงานทำให้ประตูรถเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติทั้งสองข้าง มันกางออกกว้างผงาดเหมือนนกที่กำลังกางปีกบิน แน่นอนว่ารถรุ่นนี้มีฟังชั่นไม่เหมือนรุ่นอื่นๆ ตั้งแต่รูปแบบประตูรถไปจนถึงเครื่องยนต์ต่างๆ

 

 

บรื้นนน!!!!

 

ไฟหน้ารถสว่างวาบเหมือนดวงตาสัตว์ป่าที่กำลังเบิกกว้าง คิมหันต์ขึ้นนั่งประจำที่คนขับ ส่วนเมษานั่งข้างๆ เขาเหยียบไปที่คันเร่งจนมิด ว่าแล้วหนุ่มหล่อก็ใช้มือลูบไปที่พวงมาลัยอย่างถนุถนอม ลูกพ่อ น่ารักดีจริงๆ และแล้วพระเอกของเราก็หัวเราะคนเดียวแบบคนใกล้บ้า (?)

 

            BMW i8 สีขาวสลับแถบฟ้าลูกชายของเขาค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากลานหน้าบ้าน มันวิ่งเรื่อยเฉื่อยฉิวโดดเด่นอยู่บนถนนโล่งกว้าง ขนาบข้างด้วยท้องทุ่งนาสีเขียวอ่อน สายตาคู่เฉี่ยวทอดมองไปทางข้างหน้า ไม่นานนักเหมือนเขาคิดอยากทำอะไรสนุกๆขึ้นมา เขาใช้สองมือหมุนพวงมาลัยหักโค้งอย่างแรง ส่งผลให้คนที่นั่งข้างๆถึงจะขาดเข็มขัดนิรภัยอยู่ถลาตัวไปข้างหน้า ท้ายรถ BMW i8 สะบัดเข้าอย่างแรงท่ามกลางถนนสายนี้ที่มีเขาเพียงคนเดียว

 

"ช่วยขับช้าๆหน่อยได้มั้ย

 

เมษาพูดเสียงสั่นหน้าตักของเขาสั่นเกร็ง มือสองข้างขนานนาบจับเบาะไว้แน่น

 

"อะไรนะไม่ได้ยินเครื่องมันแรง"

 

 

คิมหันต์ตอบพรางยิ้มขำ สายตายังคงทอดมองไปบนท้องถนน คำขอร้องจากเมษาไม่เป็นผล คันเร่งยังไม่ถูกลดระดับความเร็ว แต่กลับโดนเท้าของคิมหันต์เหยียบกดย้ำไปหนักกว่าเก่า ทำให้ตัวรถพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง แต่เขาก็ต้องหยุดการกระทำนี้ลงเมื่อ เมษาใช้ฝ่ามือทาบมาที่ตัก มือเล็กสั่นเครือเพราะความกลัว เมษาละสายตามามองหน้าของคนที่นั่งข้างๆ ดวงตาสดใสคู่นั้นแดงก่ำจนน่าสงสาร น้ำตากำลังเอ่อล้นจนมันไหลออกมา

 

 

ช้าหน่อยคิมหันต์

 

 

เสียงสั่นเครือทำให้คิมหันต์ใช้สองมือหักพวงมาลัยกะทันหัน ท้ายรถของเขาสะบัดปาดไปบนพื้นถนนอย่างน่ากลัว ล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียง เขาเหยียบเบรกตัวโก่งจนรถหยุดกับที่ทันที แน่นอนว่าลูกชายของเขาทิ้งรอยไว้บนถนนเป็นทางยาวอย่างเห็นได้ชัด

 

เช็ดน้ำตาซะ

 

ผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวสะอาดตาถูกเหวี่ยงโยนใส่ลงที่หน้าตักของเมษา คนที่กำลังนั่งร้องไห้บีบเกร็งมือแน่นอยู่ข้างๆ

 

ไม่เป็นไร

 

เมษาปฏิเสธที่จะรับผ้าเช็ดหน้าจากคิมหันต์ เขาใช้สองมือปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของตน

 

 เมษา Said.

ผมได้แต่นั่งสะอื้นกับตัวเอง คิมหันต์โยนผ้าเช็ดหน้ามาให้ผมเมื่อเห็นผมร้องไห้ ผมปฏิเสธที่จะรับมันจากเขาเพราะกลัวว่าจะทำของเขาสกปรก

 

"บอกว่าเช็ดน้ำตาซะ"

 

เขาพูดน้ำเสียงเย็นชาและเรียบนิ่งถูกย้ำขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะยัดผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวที่ถูกพับเรียบร้อยดูสะอาดตาใส่มือของเมษา

 

 เมษา Said.

ผมยอมรับไว้ในเมื่อเขาต้องการที่จะให้ใช้มัน  ผ้าเช็ดหน้า…. ผมดีใจจนลืมร้องไห้ คนที่รักสะอาดแบบเขาทำไมถึงแบ่งของให้คนอย่าผมใช้นะ

 

 14.00 น.

โลตัส

 

"อย่าเดินนำหน้าฉัน เพราะฉันไม่ชอบตามหลังใคร"

 

คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมส่งสายตาคู่เฉี่ยวปลายตามองคนตัวเล็กกว่าแล้วเดินล่วงหน้าไป สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อแจ๊ดเก็ตสีดำสนิทที่สวมทับอยู่ เมื่อเมษได้ยินเยี่ยงนั้นจึงหยุดเดินและยอมให้ร่างสูงเดินนำไปเสีย ทันที่ที่เดินซื้อของเข้าบ้านจนหมด เมษาได้เดินมาที่โซนผลไม้ เขายืนเลือกผลไม้ที่ประปรายตรงหน้า

                                

"ฉันเกลียดผลไม้"

 

คิมหันต์พูดขึ้น

 

"ผมไม่ได้ซื้อให้คุณกิน"

 

เมษาตอบทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งขณะที่ดวงตาคุ่สวยไม่ได้หันมามองร่างสูงแม้แต่น้อย

 

"ต่อปากต่อคำรึไง"

 

คิมหันต์แค่นเสียงหนักสองแขนเงื้อมขึ้นยืนท้าวเอวจังก้า แม้แต่ตอนนี้เมษาไม่มองแม้แต่หน้าของเขา สองมือก็ยังคงหยิบเลือกผลไม้ตรงหน้าต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วจนแทบจะชนกัน การกระทำของคนตัวเล็กทำเอาคิมหันต์แทบจะกลายเป็นอากาศ

 

"ผมแค่ตอบตรงๆว่าไม่ได้ซื้อให้คุณกิน

 

มันก็ถูกของเมษาที่เขาไม่ได้ต่อปากต่อคำแต่มันเป็นการตอบออกมาแบบตรงๆ

 

"....ให้เวลา5นาที ฉันจะขึ้นไปดูเครื่องนอน

 

ตึก ตึก ตึก เสียงส้นรองเท้าคู่รักของเขากระแทกน้ำหนักลงกลับพื้นจนเกิดเสียง เมื่อได้รับคำตอบแบบนั้นจากเด็กบ้านนอกธรรมดาๆมันทำให้น่าโมโห ทางที่ดีที่สุดคือเลือกที่จะเดินหนีไปเอง

 

 

ตัดฉากไปที่โซนเครื่องนอน นิสัยที่เคยชินคือท่ายืนท้าวเอว ใบหน้าหล่อเหลายืนหนิ่วหน้าคิ้วขมวดอีกครั้ง เมื่อไม่รู้จะเลือกสินค้าตัวไหนดี มันมีมากมายวางเลียงลายอยู่ตรงหน้าของเขา

 

 "แบบนี้สิ นุ่มดีคุณคงไม่ปวดหลังมากนัก"  มือของเมษาได้ยกหยิบชุดเครื่องนอนออกมามากอดไว้ให้ดู

 

"ฉันไม่ได้ถาม"

 

พูดจบคิมหันต์ก็ฉกฉวยชุดเครื่องนอนที่เมษายืนถือกอดเอาไว้มาไว้ในมือตัวเอง เขาถือมันแกว่งข้างลำตัวเบาๆจนแทบจะติดพื้น มือข้างซ้ายยังคงล้วงกระเป๋าเสื้อแจ๊กเก็ตสีดำตัวนั้น เห็นแล้วชวนหมั่นใส้

 

เป็นเวลาเกือบสามทุ่มที่ BMW i8 ขับเข้าสู่ลานหน้าบ้าน เครื่องยนต์ถูกดับลง ทั้งสองลงจากรถคันหรูช่วยกันถือข้าวของที่พึงซื้อมา

 

 แซ่กๆ คิมหันต์เดินเช็ดผมหลังจากอาบน้ำเสร็จ เสื้อตัวที่สวมใส่มีหยดน้ำติดเป็นจุดเล็กๆเพราะยังไม่ทันเช็ดตัวให้แห้งก็สวมมันทับซะแล้ว เขาเดินเข้าห้องวันนี้หวังจะนอนเร็วเพราะขับรถมาแทบทั้งวันจนปวดเนื้อเมื่อยตัว ร่างสูงก้าวเท้าเข้าห้อง เห็นเมษากำลังจัดเตรียมที่นอนให้เขาอยู่ สองมือปาดไปทั่วที่นอนเพื่อจัดให้มันเรียบ  หมอนสองใบถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย

 

"คืน"  

 

เมื่อคิมหันต์นั่งลงบนที่นอนเมษาก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าของเขาคืนให้

 

            "ซักรึยัง สกปรกรึเปล่า"

 

           เขารับผ้าเช็ดหน้ามาไว้ในมือและเอามันแตะจมูกดมๆ

 

            "ยังไม่ได้ใช้"

 

             เมษาตอบ

 

"ดี ฉันไม่ชอบใช้ของรวมกับใคร"

 

ตอบเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอน เขาหันหลังให้เมษาคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ

 

"แล้วให้ยืมทำไม"

 

เมษาท้วงถาม

 

            "เห็นพวกร้องไห้แล้วมันน่ารำคาญ"

 

            ใครทำล่ะ"

 

            "ไม่ใช่ความผิดของฉัน นายมันอ่อนแอเอง"

 

                        ทันที่ที่สิ้นคำพูดของคิมหันต์ อาจจะเป็นคำพูดธรรมดาๆสำหรับเขา เจ้าตัวนอนกดสมาร์ทโฟนสบายใจในลำคอขำคิกคักกับเพื่อนที่สนทนาในแชทไลน์ แต่สำหรับเมษานั้นภายใต้ไรผมที่บดบังใบหน้าหวานนั้นอยู่ เหมือนมีหยดน้ำตากำลังเอ่อล้นอยู่รอบดวงตา ความรู้สึกมันหนักอึ้งไปหมด ทั้งโมโหที่ทำไมตัวเองต้องเป็นคนอ่อนแอแบบนี้

 

 

 

 

1 โหวต 1 ถูกใจ 1 Comment เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนได้เยอะเลย http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

 

 

07.01.16

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว