facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

more than one heart - C H A P T E R 5

ชื่อตอน : more than one heart - C H A P T E R 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 554

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2559 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
more than one heart - C H A P T E R 5
แบบอักษร

more than one heart - C H A P T E R   5

 

 

เหนื่อย .. ทำไมนายถึงทำให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนี้นะ เรย์

เจ้าของร่างเล็กแต่งตัวออกมาเดินเตร่อยู่ข้างนอกเพื่อจะหาอะไรทำ เรย์คิดว่าการทำแบบนี้อาจจะช่วยให้ลืมไปได้สักวินาทีหนึ่งว่าตอนนี้หมอกกำลังอยู่กับต่อ... ลืมไปสักครู่ว่ามันคือความจริง...

ความเป็นจริงที่ขีดข่วนหัวใจให้เจ็บช้ำเหลือเกิน

เรย์ก้าวเดินไปเรื่อยๆ บนฟุตบาทโดยไม่รู้จุดหมายปลายทาง เค้าเพียงแค่อยากเดินให้เวลามันล่วงผ่านไปเท่านั้นเอง ระหว่างที่เท้าแต่ละข้างเหยียบลงไปบนพื้น ความคิดในสมองก็โลดแล่นไปเรื่อยเปื่อย ทั้งที่พยายามไม่คิดถึงเรื่องของหมอก แต่ก็ยังวกกลับมาได้ทุกที

หงุดหงิด!  หมอกต้องการอะไรจากเค้ากันแน่!?

มาหัวเราะอยู่ในหัวของเค้าทำไม! มาส่งยิ้มให้อยู่ในหัวของเค้าทำไมกัน!!

ขอแค่ให้ลืมนายไปเดี๋ยวหนึ่ง ...ฉันก็ทำไม่ได้

หรือฉันจะอยู่ใกล้กับนายมากเกินไปนะ ถ้าฉันหนีไปอยู่ไกล ๆ ฉันอาจจะลืมนายไปได้บ้างชั่วคราว .. รึเปล่า?” คนหน้าหวานได้แต่พึมพำคำถามที่สงสัยในขณะที่เท้าเล็กก็เดินเตะหินกรวดที่อยู่ตามข้างทางไปพลาง ๆ

เรย์เริ่มเบื่อกับการเดินเตะก้อนหินแล้ว แถมตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอเลยสักก้อนเดียว เค้าเลยเปลี่ยนไปมองบรรยากาศรอบกายแทน ก่อนจะนึกสงสัยว่าตอนนี้ตัวเองเดินมาถึงไหนแล้ว

แล้วเรย์ก็ได้พบกับความจริงที่ว่า ... เค้ากำลังหลงทาง!

ให้ตายเหอะ แล้วนี่มันที่ไหนเนี่ย!?!” คนหลงทางหันซ้ายหันขวาเร็ว ๆ ก่อนจะอมลมใส่สองแก้มจนพองเพราะอดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ แล้วนี่จะกลับบ้านยังไงล่ะ!

เรย์ขมวดคิ้วแน่นเป็นปมขณะที่พยายามคิดหาทางออก   แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นราวกับเป็นระฆังช่วยชีวิตเรย์ยังไงอย่างงั้น เรย์มองเบอร์ที่โทรเข้าก็พบว่าตัวเองไม่รู้จัก แต่เค้าก็ยินดีเหลือเกินที่จะกดรับ เผื่อว่าคนปลายสายจะช่วยอะไรเค้าได้บ้าง

ฮัลโหล..”

ผมแพทนะครับ

เรย์เบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าคนที่โทรมาคือใคร ก่อนจะเกิดความรู้สึกว่าไม่น่ารับโทรศัพท์เลย..

เอ่อ ครับ แพทมีอะไรหรือเปล่า?” หลังจากตั้งสติได้ก็พยายามถามด้วยเสียงที่บังคับให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ขณะที่ก้มลงมองปลายเท้าของตัวเองราวกับมันน่าสนใจมาก

มีครับ ตอนนี้เรย์อยู่ที่ไหน?” เรย์เงยหน้าขึ้นแล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างสงสัย แต่ก็ตัดสินใจบอกความจริงออกไป

ไม่รู้เหมือนกันครับ คือผม... คิดว่าตัวเองหลงทางน่ะ บอกเสียงอ่อยแล้วยิ้มแหยกับตัวเอง อนาถตัวเองจริง ๆ ขนาดอยู่กรุงเทพมาตั้งแต่เด็ก ๆ แค่จากไปไม่กี่ปี กลับมาก็ดันหลงทางซะแล้ว เฮ้อ!

อ้าว งั้นก็พอดีเลยครับ...

หืม?

คำพูดของแพททำให้เรย์เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างสงสัยมากกว่าเดิม แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้เอ่ยแทรกอะไร และนิ่งรอฟังคำพูดถัดไปของอีกฝ่ายอย่างตั้งอกตั้งใจ

ผมเองก็หลงทางอยู่ข้างหลังเรย์พอดีเลย...ร่างเล็กหมุนตัวหันหลังกลับไปอีกทาง

ตาสบตา... แพทยืนส่งยิ้มหล่ออยู่ด้านหลังเค้าจริงๆ!

เรย์ยืนกะพริบตาปริบ ๆ ความรู้สึกอึ้งสุดขีดทำให้แข็งค้างเป็นรูปปั้น ดวงตาคู่หวานประสานสายตากับแพทที่ตอนนี้กำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมทั้งรอยยิ้มบนริมฝีปากหยักได้รูป

อ๊างงงงง ตอนนี้เรย์โคตรจะรู้สึกอยากให้ตัวเองเดินหลงทางไปที่อื่นที่จะไม่มี แพทโผล่มาแบบนี้เหลือเกิน!!

พอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า แพทที่พับโทรศัพท์ของตัวเองเก็บลงกระเป๋าเรียบร้อยแล้วก็ถือวิสาสะยื่นมือออกไปหยิบโทรศัพท์ของเรย์ที่เจ้าตัวยังถือค้างไว้ที่ข้างหูมากดตัดสายก่อนจะยื่นมันส่งกลับไปให้เจ้าของอีกครั้ง

เก็บโทรศัพท์สิครับส่งยิ้มหล่อ แต่คนเห็นกลับรู้สึกปวดหัวตงิด ๆ ขณะที่ยื่นมืออกไปรับมือถือมาเก็บลงกระเป๋าเสื้อ

ผู้ชายคนนี้ ... มาตีสนิทเพื่ออะไรกันแน่!?

เรย์เก็บอาการเหวอได้ทันทีแล้วเปลี่ยนเป็นคนใหม่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับแพทอีกครั้ง ริมฝีปากเรียวผุดยิ้มบางเบาอย่างที่ทำให้แพทซึ่งมองอยู่รู้สึกใจเต้นตึกตัก เรรวนแปลก ๆ อยู่ในอก

แพทมาแถวนี้ได้ยังไงครับ?” ร่างเล็กถามเสียงหวานใสที่ฟังแล้วชวนให้เพลินหูอยู่เหมือนกัน แพทอดยิ้มไม่ได้ก่อนจะตอบ ในขณะที่ทั้งคู่พากันเดินเท้าไปในที่ที่แพทเป็นคนนำทาง

บ้านผมอยู่แถวนี้น่ะครับ แล้วเรย์ล่ะ?”

ที่แพทตอบเป็นความจริง และแน่นอนว่าเค้าไม่ได้หลงทางเหมือน         เรย์แต่อย่างใด หากแต่ตอนที่ออกมาขับรถเล่นคนเดียวเพื่อแก้เซ็ง แพทดันเหลือบมองมาเห็นเรย์เข้า เจ้าตัวก็เลยแอบขับรถตามเรย์ ซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ เค้าปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าคนตัวเล็กคนนี้น่ะน่าสนใจ...มาก

ก็หลงทางน่ะฮะ แหะ ๆ คือผมออกมาเดินเล่นแล้วดันเดินเพลินไปหน่อย แถมยังไม่ได้มองทางก็เลยเป็นแบบนี้เรย์พูดพลางยักไหล่เล็กขึ้นก่อนจะเกาท้ายทอยแก้เก้อกับวีรกรรมเปิ่นๆ ของตัวเอง รอยยิ้มน่ารักที่ประดับบนใบหน้ามันประทับใจแพทอย่างบอกไม่ถูก

สองคน... ตัวสูงหนึ่ง ตัวเล็กหนึ่ง เดินกันมาจนถึงที่ที่แพทตั้งใจจะนำเสนอโดยเฉพาะ ละแวกนี้เค้าผ่านเป็นประจำ และตั้งใจเอาไว้นานแล้วว่าจะพาต่อมาทำ  โรแมนติกอยู่ที่นี่เหมือนกัน หากแต่ยังไม่ทันจะได้พาคนรักมา เค้าก็พาเรย์มาเป็นคนแรกซะแล้ว

สนามเด็กเล่น ..

แพทเคยวาดฝันว่าจะพาต่อมานั่งชิงช้าที่ตรงนี้ แม้ตอนนี้ทุกอย่างยังคงเหมือนที่คิดเอาไว้เด๊ะ แต่ที่เปลี่ยนไปกลับเป็นคนที่เค้าพามา จากต่อกลายเป็น    เรย์ ..โดยความบังเอิญเท่านั้นเอง

เรย์นั่งสิครับ เหมือนคุณจะเดินนานแล้วนะ เหงื่อแตกพลั่กเลยเจ้าของร่างสูงพยักเพยิดไปทางเจ้าชิงช้าที่ไกวอยู่เบา ๆ โดยสายลมที่พัดผ่าน มือแกร่งเอื้อมไปแตะที่หน้าผากขาวเพื่อจะเช็ดหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก แต่คนหน้าหวานบ่ายเบี่ยงหลบได้ทันท่วงทีแล้วหย่อนกายนั่งลงบนชิงช้า

ผมไกวให้ไหม?” แพทเดินอ้อมไปด้านหลัง คนตัวเล็กหน้าตาตื่นและทำท่าทางเลิกลั่กก่อนจะลุกยืนพรวดเพราะไม่อยากให้แพทเป็นคนแกว่งชิงช้าให้ตัวเอง แบบว่ามัน... แพทเป็นแฟนของต่อนะ!

แพทกับเรย์ยืนมองหน้ากันและมีชิงช้าที่ยังคงไกวน้อย ๆ คั่นอยู่ตรงกลางเนื่องจากคนที่เคยนั่งรีบลุกขึ้นเร็วมากจนตัวชิงช้าสะบัดอย่างแรง

ไม่เป็นไรดีกว่านะแพท ผมขอบคุณคุณมากเลยยิ่งพูดไป เรย์ก็ยิ่งหลบตา บ่งบอกได้ดีว่าคำพูดที่กล่าวออกมาไม่ได้มีความจริงใจเลย ร่างเล็กกำลังโกหก และแพทรู้ได้ว่าที่เรย์ทำท่าอึดอัดนั้นเพราะเค้าคือผู้ชายที่เป็นแฟนของ ต่อ

แพทผุดยิ้มหล่อ ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่ชิงช้าอีกตัวข้าง ๆ กับตัวเมื่อครู่นี้

เรานั่งคุยกันแบบนี้คงจะดีกว่าล่ะมั้งใบหน้าขาวส่งยิ้มสว่างให้เรย์ ร่างเล็กยังอึกอักอีกครู่หนึ่งก่อนจะถูกแพทที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นคว้าตัวไว้แล้วกดเค้านั่งลงบนชิงช้าที่เคยนั่งลงเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว

อะไม่ทันจะได้แย้งอะไร มือกว้างที่จับแขนนุ่ม ไหล่แข็งแรงที่อยู่ใกล้จนริมฝีปากแตะเข้าโดยบังเอิญ ก็ผละจากไปนั่งที่ชิงช้าอีกตัวเรียบร้อยแล้ว เรย์รู้สึกร้อนวาบที่ใบหน้า เค้าไม่เคยเข้าใกล้ใครเลยนอกจากหมอก

คุณก็รู้ใช่ไหมว่าวันนี้หมอกกับต่อเค้าไปด้วยกันคนตัวสูงเริ่มบทสนทนา เรย์เงยหน้ามองก่อนจะก้มหน้าลงมองตักของตัวเองโดยไม่พูดอะไร

รู้สิ รู้ดีเลยล่ะ ... ก็หมอกเป็นคนขอให้เค้าไม่ไปด้วยนี่นา

คำขอบ้า ๆ นั่นน่ะ เรย์ไม่อยากจะจำมันได้เลยด้วยซ้ำ แต่พอเป็นทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้ชายที่ชื่อ หมอกคนนั้นทีไร  เรย์ก็เผลอจำทุกที..

คุณร้องไห้รึเปล่า?”

“...”

คนตัวเล็กไม่ตอบแต่เบือนหน้าไปมองกลุ่มเด็กวัยไม่เกินห้าหกขวบกำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ตรงหลุมกองทรายแทน ทำให้แพทเองก็หันเหสายตาไปทางนั้นบ้าง

เรย์ชอบเด็ก ๆ หรอ ผมมีน้องชายด้วยนะรู้มั๊ยพูดอย่างชวนคุย แต่คำเอ่ยตอบของเรย์กลับเป็นคนละเรื่องกัน

แล้วแพทไม่ร้องไห้บ้างหรอ.. ไม่คิดมากบ้างหรอ.. ไม่กลัวเลยหรือว่าหมอกจะทำสำเร็จ?” นัยน์ตาคู่หวานประสานสายตากับตารีคม แพทใจเต้นตึกตักอย่างที่ไม่ค่อยได้เป็น ก่อนจะคลี่ยิ้มบางบนดวงหน้า

ทำสำเร็จ? หมายถึงคว้าหัวใจของต่อใช่ไหม

เรย์เบนสายตาก้มลงไปมองพื้นที่อยู่ห่างจากปลายเท้าไปประมาณสองเมตรแล้วจึงค่อย ๆ พยักหน้าหวานลงเบา ๆ

ถ้าผมบอกว่าไม่สนใจเรื่องนั้นเลยล่ะ ..หน้าหวานเงยขึ้นมองคนที่นั่งชิงช้าตัวข้าง ๆ

ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่สนใจเรื่องนั้นเลยสักนิด แต่สนใจคุณมากกว่า...”

เรย์เงียบกริบ แต่ยังสบตากับนัยน์ตาสีดำพร้อมทั้งจ้องลึกเข้าไปข้างใน

คุณจะคิดว่าไงถ้าที่ผมพูดเมื่อกี๊เป็นความจริงเรย์เม้มริมฝีปากล่าง และเผลอบดฟันสวยลงไปลึกจนเจ้าตัวรู้สึกเจ็บนิด ๆ ขณะที่มือแกร่งของแพทฉวยฝ่ามือนิ่มมากุมไว้ สายตาจริงจังถูกส่งมาให้ และเรย์ไม่รู้เลยว่าควรจะจัดการยังไงกับเหตุการณ์นี้

ผมจะทำให้คุณลืมผู้ชายที่ชื่อ หมอก และจดจำเพียงแต่ชื่อ แพท....

ริมฝีปากอิ่มเบียดลงบนหลังมือเล็ก สัมผัสอุ่นร้อนที่ยังคละคลุ้งทำให้เรย์รับรู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือความจริง ร่างเล็กรีบร้อนชักมือกลับ ซึ่งแพทเองก็ยอมปล่อยออกอย่างง่ายดาย

คุณเป็นแฟนของต่อนะ! แล้วฉันก็เป็นเพื่อนต่อด้วย!!”

แพทขยับเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หากแต่ไม่ตอบโต้คำใด เรย์รู้สึกหัวเสียอย่างไรชอบกล ทั้งยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนอีกด้วยว่าการใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้มันจะต้องนำพามาซึ่งเรื่องวุ่นวายที่เค้าพยายามหกเลี่ยงมาตลอดแน่ ๆ

ที่เค้าอดทนมาตลอด.. ที่ต้องร้องไห้คนเดียวโดยไม่ให้ใครรู้.. ทั้งหมดที่เค้าพยายามเก็บความเจ็บปวดไว้อยู่เงียบ ๆ ในใจ มันจะไม่มีค่าอะไรเลยถ้าแพททำให้เรื่องมันพังหมด

แพทเคยพูดว่าจะไม่บอกใครเรื่องที่ฉันชอบหมอก

แต่มีเงื่อนไขด้วยนะว่าผมจะต้องอยู่กับคุณ

แพทจะไม่บอกหมอกกับต่อใช่ไหม?”

มันก็ต้องแล้วแต่ว่าเรย์จะยอมให้ผมอยู่ใกล้ๆ หรือเปล่า?”

นายเป็นแฟนของต่อนะแพท!!!”

คนร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่กลับยิ้ม ..

หูหนวกหรือไง นายเป็นแฟนของเพื่อนฉันแล้วนายจะมาอยู่ข้างๆ ฉันได้ยังไงเล่า!”คนหน้าหวานเริ่มจะหัวเสียกับการฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องของแพทมากขึ้นทุกขณะ ก็นี่มันงี่เง่าชัด ๆ ผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเค้า!?!

ก็ถ้าต่อปฏิเสธหมอก เรื่องที่เราใกล้ชิดกันก็จะเป็นความลับ แต่ถ้าต่อหักหลังผมเมื่อไหร่ เค้าก็จะได้รู้เหมือนกันว่าคุณกับผมทรยศเค้า

ฉันไม่ยอมทรยศเพื่อน!!”

คุณไม่มีสิทธิ์เลือกเรื่องนี้ครับ เรย์....แพทระบายยิ้มบนดวงหน้าหล่อเหลาราวกับเป็นเทวดามาจากสวรรค์ชั้นฟ้า แต่ในความรู้สึกของเรย์กลับตรงกันข้าม ผู้ชายคนนี้น่ะ ..

 แพทเป็นปีศาจในคราบเทพบุตรชัดๆ!!

 

 

 

 

ความคิดเห็น