facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

more than one heart - C H A P T E R 3

ชื่อตอน : more than one heart - C H A P T E R 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 599

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2559 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
more than one heart - C H A P T E R 3
แบบอักษร

more than one heart - C H A P T E R   3

 

 

ในเมื่อปริญญายังไม่ได้รับและขี้เกียจเกินกว่าจะวิ่งหางานทำ แพทก็มักจะมาขลุกอยู่ที่บ้านต่อบ่อย ๆ ซึ่งเจ้าตัวค่อนข้างจะเข้ากับคนในบ้านนี้ได้ดีและเป็นที่ชื่นชอบของคุณแม่ต่ออีกต่างหาก

แม่บอกว่าแพทน่ะหล่อเกินไป แล้วแม่ก็เลยพาลไม่เชื่อว่าเราคบกันอยู่

ตอนบ่ายวันหนึ่งที่แพทนอนเล่นอยู่บนโซฟาในบ้านของต่อ ร่างเล็กที่ขมวดคิ้วแน่นบอกเสียงเรียบอย่างพยายามระงับอารมณ์ ทำให้แพทต้องผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วเอ่ยปลอบใจคนรัก

“’งั้นเดี๋ยวผมไปคุยกับคุณแม่ให้เองนะแพทดึงต่อมาสวมกอดเบา ๆ แล้วลูบเส้นผมสีดำสนิทอย่างทะนุถนอม

แม่ก็จะบอกว่าฉันบังคับให้แพทพูดแบบนั้นน่ะสิ ไม่เอาหรอกร่างเล็กขืนตัวจากอ้อมกอดแล้วหันหน้าหนีไปมองทางอื่นเหมือนเด็ก ๆ ที่แสนจะเอาแต่ใจ

อืม ต่ออยากให้ผมทำยังไงล่ะแพทมองตามคนรักพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง

ห้ามไปถ่ายแบบอีก ได้ไหมล่ะต่อเหลียวซีกหน้าหวานที่ยังขุ่นมัวมาทางแพท

ก็ไม่ได้ไปไหนแล้วเนี่ย วัน ๆ ก็อยู่กับต่อทั้งวันแพทยิ้มนิด ๆ สีหน้าแจ่มใส ต่อที่ยังหน้ามุ่ยเอ่ยเสียงสูงท่าทางอารมณ์เสีย

ไม่เชื่อหรอก ฉันเห็นนะว่านายสนใจการแสดง บทละครนั่นน่ะ นายจะเล่นใช่ไหม!” นิ้วเล็ก ๆ ของต่อชี้ไปทางปึกกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าพวกเขา

ถ้าต่อไม่อยากให้เล่น ผมไม่เล่นก็ได้แพทยังขยับยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ไม่จริงอะ นายอยากเล่น ฉันรู้นะ!”

อืมม จริงอย่างที่ต่อว่านั่นล่ะ ผมอยากเล่น แต่ถ้าต่อไม่ชอบ ผมก็จะไม่เล่นไงคราวนี้แพทพูดไปยิ้มไป เป็นรอยยิ้มกว้างเสียด้วย เขาดูจะอารมณ์ดีอย่างไม่เข้ากับสถานการณ์สักเท่าไหร่

นายสัญญาแล้วนะ?”

อ่าฮะ อยากให้สัญญาก็สัญญาได้แพทยกนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้าต่อรอให้อีกฝ่ายยกนิ้วขึ้นเกี่ยว หลังจากที่สัญญาด้วยการเกี่ยวนิ้วก้อยกันเรียบร้อยแล้ว  แพทก็ดึงต่อมานั่งบนตักแล้วเอ่ยถามพร้อมด้วยรอยยิ้ม

แบบนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่ไหม แล้วเอาไงดี .. ต่อยังไม่ตอบผมเลยนะว่าวันนี้อยากให้ผมพาไปเดินเล่นที่ไหน?”

ไม่อะ วันนี้ไม่อยากเดินเล่น ต่อส่ายหน้าไปมา

แล้วอยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า?”

อยากไปไหนหรอ .. นิ่งไปนานทีเดียวก่อนที่จะโพล่งออกมาดังลั่น

ไปบ้านเรย์! เราไปบ้านเรย์กันนะแพท!” ต่อที่นั่งอยู่บนตักของร่างสูงฉีกยิ้มสดใส

หืม?”

นะนะ ฉันคิดถึงเรย์นี่นาร่างเล็กเขย่าแขนออดอ้อนแพท อีกฝ่ายเลยยิ่งเล่นตัว แพททำแก้มป่องแล้วยกนิ้วขึ้นชี้ที่แก้มข้างนั้น ต่อจึงต้องหอมแก้มข้างซ้ายของร่างสูงอย่างไม่มีทางเลือก

“’งั้นเราไปบ้านเรย์กันเถอะแพทกระซิบเบา ๆ แล้วผุดยิ้มอารมณ์ดีอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าอารมณ์ดีเรื่องที่ถูกต่อหอมแก้ม หรืออารมณ์ดีเรื่องที่เขากำลังจะได้ไปบ้านเรย์..

• more than one heart •

 

 “ หมอก! นายกำลังจะทำให้ครัวฉันระเบิดใช่ไหม!” เสียงสูงของเรย์เริ่มต้นโวยวายทันทีที่เข้ามาในห้องครัวแล้วเห็นสภาพเละเทะที่เกิดจากฝีมือของคนแก้มอิ่มที่ยืนบื้อสวมผ้ากันเปื้อนลายหมีอยู่

ฉันกำลังจะอุ่นอาหารให้นายต่างหากคนถูกกล่าวหาเอ่ยอธิบายเสียงเรียบก่อนจะยักไหล่แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าที่อยู่ด้านหน้าของผ้ากันเปื้อน

ไม่ใช่! นายจะระเบิดครัวฉัน!  .. ไปเลยนะหมอก ไปนั่งดูทีวีหรือเล่นเกมอยู่ในห้องนั่งเล่นเลยไป!” เรย์สะบัดมือไล่หมอกอย่างหัวเสียแล้วเริ่มจัดการกับข้าวของที่อีกคนทำรกเอาไว้ ในขณะที่หมอกที่ไม่เคยคิดอะไรมากกับการโวยวายของเรย์อยู่แล้วก็เดินทำหน้าปกติไปที่ห้องนั่งเล่นตามคำ (สั่ง) เชิญ

เรย์เช็ดโต๊ะแล้วเลือกของบางอย่างที่คงกินไม่ได้แล้วทิ้งลงถังขยะ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหยุดมือ แล้วรอยยิ้มน่ารักก็ระบายขึ้นบนใบหน้าหวาน

 

ขอแค่ได้อยู่ใกล้ ๆ กับหมอกแบบนี้ เขาก็ดีใจแล้ว ..

 

แต่มันคงใกล้แล้วสินะที่ช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขจะหมดลง ในเมื่อนายมาอยู่ใกล้กับเขาแค่เพียงเท่านี้

รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า และเรย์เริ่มก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดอีกครั้งโดยพยายามไม่คิดถึงอะไรก็ตามที่คงจะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้

 

ปริ๊น ปริ๊น!

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองออกไปทางหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถบีบแตร หมอกที่ยังไม่ยอมถอดผ้ากันเปื้อนเดินเลี้ยวเข้ามาหาเรย์เพื่อจะถามว่าใครมา ซึ่งเรย์ก็ได้แต่ส่ายหัวเป็นคำตอบแล้วรีบล้างมือให้สะอาดก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้านพร้อมกับหมอก

เซอร์ไพร์ซมั้ยเรย์! เอ๊ะ หมอกก็อยู่ด้วยหรอ?” ต่อฉายรอยยิ้มสดใสทันทีที่พุ่งตัวลงมาจากรถก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเพราะความแปลกใจเมื่อพบหมอกยืนอยู่ข้าง ๆ กับเรย์ด้วย

เอ่อ.. นายมาได้ยังไงน่ะ?”  เรย์ค่อย ๆ  หลุดจากภวังค์ก่อนจะเอ่ยถามออกไปเสียงเบาหวิว หลังจากที่เจ้าตัวนิ่งไปอยู่นานทีเดียวในขณะที่ต่อเอาแต่จ้องไปทางหมอกอย่างสงสัย

มากับผมไงครับเรย์แพทเปิดประตูลงมาจากรถก่อนจะถอดแว่นกันแดดสีชาออกไปจากใบหน้าหล่อเหลาแล้วผุดยิ้มเท่ส่งให้

อะ .. เอ่อ สวัสดีแพทเรย์อ้าปากหวอเป็นวงกลมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบผงกหัวลงเอ่ยคำทักทายกับแพท หมอกที่ยืนอยู่ด้านหลังขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่เห็นหน้าของคนขับรถต่อ

จะไม่เชิญฉันเข้าไปในบ้านหน่อยหรอเรย์ต่ออมยิ้มแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูง

ห๊ะ .. อะ เข้าไปในบ้านกันเถอะเรย์ที่ยังงุนงงทำเสียงอึกอักอยู่ในลำคออีกครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวกลับหันหลังเดินนำแขกทั้งหมดเข้าบ้านโดยมีต่อเดินตามไปติดๆ อย่างร่าเริง

เจอกันอีกแล้วนะเมื่อทั้งสองออกไปห่างพอจนไม่มีทางได้ยิน สองคนข้างหลังก็เริ่มพูดคุยกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่แปรเปลี่ยนเป็นอึดอัด น้ำเสียงของแพทที่เอ่ยกับหมอกมีกระแสของความเย้ยหยันอยู่ในที

ซวยจริงๆ เลยเนอะหมอกยืมยิ้มเยือกเย็นด้วยท่าทางสงบ

ฉันก็ว่างั้น ... ไปกันเถอะ เดี๋ยวสองคนนั้นจะสงสัยเอานะแพทเอ่ยชวนแต่ไม่ได้รอให้หมอกเดินไปพร้อมกับตัวเอง เขาออกก้าวเดินไปก่อนสองสามก้าวก่อนจะหยุดลงแล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาหมอกหน้าแดงก่ำ

อ้อ ลืมบอกไป .. ผ้ากันเปื้อนที่นายสวมน่ะ ลายน่ารักดีนะแพทเหลียวซีกหน้าหล่อเหลากลับไปมองพร้อมด้วยรอยยิ้มที่มุมปากก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน หมอกยืนหัวเสียสบถคำด่าออกมาก่อนจะสะบัดผ้ากันเปื้อนออกมาจากตัว

                เมื่อทุกคนเข้าไปในบ้านของเรย์เรียบร้อยแล้ว เจ้าของบ้านก็กุกุจอวิ่งหาน้ำมาให้กับแขกโดยมีหมอกที่เดินตามไปช่วยอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนักเพราะเอาแต่บ่นกระปอดกระแปด

                “ไม่รู้หมอนั่นจะมาด้วยทำไม เสียบรรยากาศหมดระหว่างที่กำลังเทน้ำเย็นจากเหยือกลงไปในแก้วสองใบหมอกก็ยังบ่นไม่เลิก เรย์ขมวดคิ้วแล้วหันหน้าไปมอง หมอกที่ตั้งแต่ยื่นผ้ากันเปื้อนคืนมาก็ยังบ่นไม่เลิกถึงแพท

                เขาเป็นแฟนกัน มาด้วยกันมันแปลกตรงไหนล่ะ นายนั่นแหละเป็นอะไร ทำไมดูหัวเสียแบบนี้ล่ะ ปกติก็เห็นควบคุมอารมณ์ได้ดีนี่นา

                “ก็หมอนั่นมันกวนประสาท! พี่ก้าวยังดีกว่าตั้งเยอะอย่างน้อยเขาก็ไม่เคยละลานฉันแล้วก็พยายามหว่านเสน่ห์ด้วยการทำตัวเท่ ๆ ใส่นาย!” หมอกพูดมาถึงตรงนี้ก็หงุดหงิดขึ้นอีกหลายเท่าตัว

                เขาไม่ได้หว่านเสน่ห์ใส่ฉันนะ!” เรย์ทำตาโตแล้วเอ่ยปฏิเสธเสียงสูง

                เออ ตอนนี้น่ะแค่นิดหน่อย แต่คอยไปเถอะ ฉันดูออกนะว่าหมอนั่นน่ะทำท่าสนใจนายหมอกกระแทกเหยือกน้ำลงบนเคาเตอร์ในครัวแล้วจ้องหน้าเรย์เขม็ง อันที่จริงที่เขาพูดไปเกี่ยวกับเรย์น่ะเป็นแค่ส่วนที่เขาเสริมเติมแต่งเองเพื่อให้ได้เรย์มาเป็นเพื่อนรังเกียจแพทด้วยอีกคน

                ไม่จริงหรอก เขาเป็นแฟนต่อแล้วก็รักกันมาตั้งสี่ปีแล้ว นายน่ะแค่หัวเสียก็เลยพาลมั่วไปหมด!” เรย์เองก็เดาได้ไม่ยากว่าแพทไม่ได้พูดความจริง ถึงแม้ว่าเขาจะแอบเกร็งกับประโยคบอกเล่าพวกนั้นมากก็ตาม

                “ก็ได้ ๆ ฉันมันพาลเองอะ นายเอาน้ำไปให้พวกนั้นแล้วกัน ฉันว่าจะกลับละ   หมอกที่หงุดหงิดเกินกว่าจะยิ้มออกทำได้แค่ห้ามตัวเองไม่ให้ทำลายข้าวของเรย์ แต่เขาไม่สามารถหยุดน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขัดเคืองได้เลย

                ไม่เอาน่าหมอก ต่อจะคิดยังไงถ้าเขามาแล้วนายกลับไปแบบนี้...เรย์ที่คอยแคร์ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนของพวกเขาเอ่ยห้ามปรามแล้วฉุดแขนของหมอกที่ทำท่าจะเดินออกไปกลับมา

                นายเข้าใจไหมเรย์ ฉันไม่อยากทนอยู่กับหมอนั่น!” หมอกยอมหันกลับมาก็เพื่อจะตะโกนใส่หน้าเรย์ด้วยประโยคนี้

                นายก็คิดซะว่าทนอยู่เป็นเพื่อนฉันไง หรือไม่... หรือไม่ก็..อยู่กับต่อพูดออกไปเองแล้วเรย์ก็แทบจะลืมหายใจ เขารีบหันหลังขวับเพื่อซ่อนน้ำตาที่รื้นขึ้นมา สองมือเล็กคว้าแก้วน้ำขึ้นมาแล้วก้มหน้าก้มตาจะเดินออกไปจากครัว

                เรย์..” หมอกจับข้อศอกของเรย์เอาไว้ได้ทัน และหยิบแก้วน้ำทั้งสองออกไปจากมือเรย์พึมพำเบาๆ ว่าเดี๋ยวฉันเอาไปเอง นายอยู่เก็บครัวให้สะอาดเถอะ

                ทันทีที่หมอกเดินเลี้ยวออกไป เรย์ก็หันหลังกลับไปทางเคาเตอร์ เขาวางมือลงบนนั้นแล้วเกาะเอาไว้แน่นพลางกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นรอดออกมา

 

                แค่คิดว่าฉันต้องทนมองนายยิ้มให้ต่อ..

แค่คิดว่านายจะสนใจแต่ต่อและไม่มองมาที่ฉันเลย...

ฉันก็แน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก ..

 หมอก นายเป็นอากาศของฉันหรือไงนะ?

 

เรย์ยกมือขึ้นทุบตรงตำแหน่งของหัวใจเบา ๆ ก่อนที่ไหล่ทั้งสองข้างจะยิ่งสั่นสะท้านแรงขึ้นอีก แล้วเสียงสะอื้นก็รอดออกมาแผ่วเบา แพทที่ทำตามคำสั่งของ   ต่อ เข้ามาเพื่อจะตามเรย์ไปที่ห้องนั่งเล่นยืนชะงักอยู่ตรงกรอบประตูและจ้องมองแผ่นหลังของร่างเล็กที่สะอื้นจนตัวโยน

ฮึก ทำไมฉันมันน่าสมเพชแบบนี้นะ ทั้งที่รักมาตลอด แต่นายก็ไม่เคยแคร์

เสียงของเรย์แผ่วเบา หากแต่ในบรรยากาศที่เงียบสงบเช่นนี้มันกลับทำให้ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม และโสตประสาทของแพท

คนร่างสูงใช้สมองอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้ข้อสรุปที่ชัดเจนนัก เสียงของ ต่อที่เรียกชื่อเขาก็ดังแว่วมา แพทจึงจำเป็นต้องส่งเสียงเรียกเรย์เพื่อให้เจ้าตัวรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตรงนี้แค่คนเดียวอีกต่อไป

เรย์ครับ ต่อให้ผมมาเรียก

ร่างเล็กสะดุ้งจนมองเห็นได้ชัดเจนและรีบป้ายไปมาบนใบหน้าของตัวเองก่อนจะหันมาทางแพทที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

เอ่อ เดี๋ยวฉันออกไป พอดีเมื่อกี้ฝุ่นมันเข้าตาน่ะเรย์ร้อนตัวรีบแก้ข้อสงสัยที่มองเห็นกันโต้ง ๆ  ก่อนจะเอื้อมมือไปหมุนก๊อกน้ำแล้วล้างหน้าล้างตาของตัวเอง ให้สายน้ำกลบรอยน้ำตาไปจนหมดสิ้น

ครับ วันหลังก็อย่าขยี้ตานะ ให้ผมช่วยเอาออกให้ก็ได้แพทหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

อะอื้ม ขอบคุณนะหลังจากปิดก๊อกน้ำ เรย์ก็จำต้องหันไปยิ้มเจื่อน ๆ ให้ แพท

เช็ดหน้าหน่อยดีไหมแพทหยิบกระดาษชำระที่อยู่แถว ๆ นั้นยื่นส่งให้เรย์ ซึ่งรับไปอย่างรวดเร็วและรีบซับน้ำออกจากใบหน้าของตัวเอง

ผมว่าเรย์ต้องระวังอย่าให้ฝุ่นเข้าตาอีกแล้วล่ะ เพราะมันทำให้ตา...  และจมูก...  ของเรย์แดงมาก ๆ เลยแพทชี้นิ้วไปที่ดวงตา ก่อนจะลดมือต่ำลงมาชี้ที่จมูกเมื่อเขาพูดถึงมัน เรย์สะดุ้งและลุกลี้ลุกลนรีบหลบตา คนร่างสูงยืนส่งยิ้มให้ใบหน้าหวานก่อนจะเอ่ยเบา ๆ อย่างมีเลศนัยว่า

ผมรู้นะว่าฝุ่นของเรย์น่ะคืออะไร อย่าร้องไห้เลยครับ เขาไม่มีค่าพอหรอก

ร่างเล็กเผลอเงยหน้าขึ้นสบตากับแพท ดวงตาที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้เต็มไปด้วยความตระหนกตกใจที่แพทล่วงรู้

ผมไม่บอกใครหรอก แต่เรย์ต้องสัญญาว่าจะไม่ร้องไห้

ฉัน...คนหน้าหวานทำท่าอึกอัก

“...หรือถ้าจะร้องก็ต้องให้ผมอยู่ด้วย  ตกลงไหมล่ะครับ?” แพทส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน เรย์รู้สึกทั้งแปลกใจและสงสัยเป็นอย่างมาก แล้วคำพูดของหมอกเมื่อครู่นี้ก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อีกครั้ง

 

เออ ตอนนี้น่ะแค่นิดหน่อย แต่คอยไปเถอะ ฉันดูออกนะว่าหมอนั่นน่ะทำท่าสนใจนาย

 

บางทีคำพูดพาลๆ ของหมอกนั้นอาจจะกลายเป็นเรื่องจริง ..


 

ความคิดเห็น