facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

more than one heart - C H A P T E R 2

ชื่อตอน : more than one heart - C H A P T E R 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 792

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2559 19:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
more than one heart - C H A P T E R 2
แบบอักษร

more than one heart - C H A P T E R   2

 

 

กลับกรุงเทพวันพรุ่งนี้!!” เสียงใสของต่อที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวดังแปดหลอดลั่นบ้าน แพทที่นอนอยู่บนตักเล็กขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเท่าไหร่กับเสียงโหวกเหวกนี้เพราะเขากำลังจะหลับถ้าไม่ได้ยินเสียงของต่อเมื่อครู่

ออกไปก่อนแพท อย่าเพิ่งยุ่งตอนนี้คนตัวเล็กที่มัวแต่จดจ่อกับโทรศัพท์มือถือปัดมือของแพทที่กุมมือเล็กของตัวเองเอาไว้ออกไปด้วยท่าทางไม่สนใจแล้วเอ่ยกับคนปลายสายเสียงร่าเริง

ต้องอยากเจอสิ ฉันน่ะคิดถึงพวกนายมากเลยรู้ไหม เล่นหนีฉันไปเรียนด้วยกันทั้งสองคน แถมยังไปเรียนด้วยกันอีก ทิ้งให้ฉันเรียนอยู่ที่ไทยคนเดียวต่อพูดไปก็เริ่มจะบ่นไปด้วยพลาง ๆ แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังตั้งใจฟัง หากแต่ใบหน้าเล็กยังคงประดับด้วยรอยยิ้มกว้าง

ฉันก็เรียนจบแล้วเหมือนกันนะ!” น้ำเสียงหวานดังก้องห้องสี่เหลี่ยมแข่งกับเสียงจากโทรทัศน์ที่แพทเพิ่งเปิดหลังจากโดนไล่ไม่ให้ยุ่งย่ามกับต่อ ดวงตากลมโตคู่คมตวัดมองคนรักของตัวเองอย่างขุ่นมัว ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นท่าทางเหมือนเด็กถูกขัดใจแล้วยิ่งหันไปเพิ่มเสียงของโทรทัศน์ด้วยรีโมต

อื้อ ๆ ได้.. บอกเรย์ด้วยนะว่าฉันคิดถึงเขามากเหมือนกัน แล้วก็ .. ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะหมอก!” ต่อจึงจำเป็นต้องตะโกนแข่งกับเสียงของโทรทัศน์ในที่สุด ร่างเล็กวางโทรศัพท์ลงแล้วเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่แสดงท่าทางอารมณ์เสียกับการเรียกร้องความสนใจแบบเด็ก ๆ ของแพท ซึ่งปกติแล้วมักจะทำให้ต่อหงุดหงิดได้ง่ายๆ

แพท! หมอกกับเรย์จะมาเจอฉันวันพรุ่งนี้ด้วย!” ต่อตะโกนขึ้นอีกครั้ง และแพทจำใจต้องกดลดเสียงลงทั้งที่หน้ายังบูดบึ้ง

อืมม.. จะไปรับที่สนามบินหรอ?” น้ำเสียงของแพทฟังดูไม่เบิกบานนักแต่ ต่อไม่ได้สนใจ

แน่นอนสิ! เพื่อนกลับมาทั้งที ฉันน่ะคิดถึงหมอกจะแย่อยู่แล้วร่างเล็กยิ้มแก้มแทบปริ แต่แพทนั้นค่อนข้างจะอารมณ์เสียมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อหมอก

หมอกอีกละ นายแอบชอบเพื่อนตัวเองหรือเปล่าน่ะบอกได้เลยว่าตอนนี้น้ำเสียงของแพทบ่งบอกถึงความไม่ชอบใจอย่างไม่ปิดบัง ซึ่งทำเอาต่อเบิกตามองเขาพร้อมทั้งเลิกคิ้วขึ้นสูงท่าทางงุนงง

ไม่ตลกเท่าไหร่นะแพท .. มันจะเป็นไปได้ยังไงหืม?” ต่อยิ้มและพยายามส่งเสียงหัวเราะฝืดๆ อย่างไม่ค่อยจะเต็มใจ

เอาเถอะๆ ถ้าต่อไปสวีตหวานกับนายหมอกอะไรนั่นล่ะก็... ผมก็จะไปสวีตกับเรย์เหมือนกันแพทพูดขู่อย่างที่รู้ดีว่าเป็นปกติที่หมอกกับเรย์จะต้องตัวติดกัน ซึ่งเขาค่อนข้างสงสัยและเข้าใจไปเองเรียบร้อยแล้วว่าทั้งคู่คงจะคบกันอยู่ ก่อนจะหรี่ตามองคนรักร่างเล็กของตัวเองที่ตอนนี้หัวเราะออกมายกใหญ่

ฮ่าๆ เข้าใจพูดนะแพท แต่ฉันไม่อนุญาตหรอกต่อส่ายหน้าไปมาแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นโบกก่อนจะหลิ่วตาให้แพท

นายหึงฉันล่ะสิเมื่อได้ฟังดังนั้น คนร่างสูงก็ยิ้มแป้นออกมาจนได้ แต่แล้วต่อก็กลับทำให้แพทต้องผิดหวังด้วยการกลั่นแกล้งด้วยคำพูดเล็ก ๆ น้อยๆ

“No ฉันไม่ได้หึงนาย แต่หึงเรย์ต่างหากล่ะ ฮ่า ๆ

แล้วต่อก็ถูกแพทแกล้งกลับด้วยการกอดรัดฟัดเหวี่ยงเต็มแรงราวกับร่างเล็กเป็นตุ๊กตาก็ไม่ปาน แพทก้มลงหอมแก้มเนียนของต่อไปหลายฟอดจนช้ำ คนตัวเล็กดิ้นหนีขลุกขลักและพยายามดันหน้าของคนรักให้ห่างออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของคนทั้งคู่

ต่อคบกับแพทมาได้สี่ปีแล้ว ทั้งสองเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาเอาการ ความหวานที่มีให้กันเสมอมาแม้จะคบกันหลายปีแล้วทำให้ใคร ๆ ต่างก็เข้าใจว่าไม่มีอะไรจะทำให้ทั้งคู่เลิกกันได้

ซึ่งมันน่าจะเป็นอย่างนั้น

...ถ้าเพียงแต่  หมอก และ  เรย์ ตัดสินใจจะไม่กลับมาประเทศไทยแล้ว

 

• more than one heart •

 

                อุณหภูมิที่ต่ำทำให้อากาศหนาวจนทุกคนต้องสวมเสื้อโค้ตหนาๆ ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ และแม้จะอยู่ในร้านขนมที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นของขนมปังและมีกาแฟร้อนตั้งอยู่ตรงหน้าแต่เรย์ก็ยังสวมเสื้อไว้หลายชั้น ซึ่งตรงข้ามกับหมอกที่ถอดโค้ตของตัวเองออกพาดไว้ที่เก้าอี้ข้างๆ

หมอก... นายจะกลับจริง ๆ หรอ?” เรย์ที่กำลังถอดถุงมือพึมพำถามเบา ๆ เมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลื่อนตั๋วเครื่องบินมาใกล้กับถ้วยกาแฟร้อนของเขา

จริงสิ ฉันบอกต่อไปแล้วด้วย แล้วเขาก็อยากจะเจอนาย .. เรากลับไทยพร้อมกันนะเรย์มือหนาของหมอกฉวยมือเล็กที่เพิ่งปราศจากถุงมือมาใกล้ตัวเองแล้วยัดตั๋วใส่มือนั้นทันที

แต่ว่า นายไม่อยากเห็นเขาอยู่กับแพทไม่ใช่เหรอ...เสียงของเรย์เบาหวิว ก่อนที่คนหน้าหวานจะค่อยๆ เงยหน้าที่ก้มต่ำขึ้นทอดสายตามองหมอก

ไม่อยากหรอก แต่ฉันอยากเจอต่อ แล้วบางที... ก็เผลอแอบคิดอะไรที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ด้วยหมอกผุดยิ้มอย่างมีเลศนัย

นายจะทำอะไร?” เรย์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินประโยคหลังของหมอก มือที่กำตั๋วเครื่องบินทำให้มันยับยู่ยี่ด้วยแรงบีบที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ที่ฉันจะทำน่ะหรอ... ก็กลับไทยไงหมอกยังคงยิ้มด้วยท่าทีเหมือนเดิม

ไม่ใช่ .. นายจะทำอะไรที่ไทยต่างหากหมอก? นายกลับไปครั้งนี้เพื่อจะทำให้...ต่อเลิกกับแฟนใช่ไหม?” เรย์เอ่ยถามตรง ๆ ซึ่งก็ต้องกลั้นหายใจอยู่นานกว่าคำถามจะหลุดจากปาก

เยี่ยมเรย์! นายเก่งมากเลย ฮ่า ๆหมอกยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือไปกดหัวของเพื่อนก่อนจะยีผมสีน้ำตาลที่ซอยยาวระต้นคอของเรย์ให้มันยุ่งเหยิง

นายไม่อยากทำหรอกน่า ... โอ๊ย อย่าทำแบบนี้ได้ไหม!” เรย์ปัดมือที่อยู่บนหัวของตัวเองเป็นพัลวันด้วยสีหน้าหงุดหงิดหลังจากที่ตอนแรกใบหน้าหวานนั้นเต็มไปด้วยริ้วรอยของความกังวล

นายเป็นห่วงฉันใช่ไหม แต่ฉันไม่เป็นอะไรหรอกเรย์หมอกยอมหยุดมือในที่สุด เขากลับมาพูดด้วยท่าทางจริงจังอีกครั้งแล้วอมยิ้มนิด ๆ

นายจะได้รับแต่ความเจ็บปวดนะหมอก ฉันว่าอย่ากลับ...”

ยังไม่ทันที่เรย์ซึ่งกลับมาทำหน้ากังวลอีกครั้งจะได้พูดจนจบ หมอกก็เอ่ยปฏิเสธคำแนะนำทันที

ไม่ล่ะ ฉันจะกลับไปเรย์ ตลอดเวลาสี่ปีมันมากพอแล้วที่จะบอกฉันว่าฉันตัดใจจากเขาไม่ได้หมอกจุดยิ้มบาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป

แม้ว่าฉันจะหนีมาไกลขนาดนี้ และแม้ว่าฉันจะไม่เจอต่อ ...แต่ฉันก็ไม่เคยตัดใจได้

ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนสีหน้าของตัวเองให้พ้นจากสายตาของเรย์

 

นายตัดใจไม่ได้งั้นหรอหมอก... นายก็ตัดใจไม่ได้ใช่ไหม...

 

แล้วฉันที่อยู่ใกล้กับนายขนาดนี้จะตัดใจได้ยังไงล่ะ เพราะขนาดนายที่อยู่ห่างกับต่อคนละประเทศยังตัดใจไม่ได้เลย...

สี่ปีนี่คงนานพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าทั้งหมดที่ฉันทำก็ไร้ค่าเหมือนกัน

ขอแค่ให้มองมาที่ฉันบ้าง.. ฉันหวังแค่เมื่อนายไม่มีต่อแล้วนายก็คงจะเห็นฉันบ้าง...

แต่ฉันคงเข้าใจผิด ..

เพราะไม่มีเลยสักวินาทีเดียวที่นายจะเห็นฉัน ในฐานะอื่นที่ไม่ใช่ เพื่อน

 

• more than one heart •

 

                หลังจากลงเครื่อง เรย์ที่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีตั้งแต่ก่อนขึ้นเครื่องแล้วยิ่งทำหน้าเบ้หนักขึ้นอีก ส่วนหมอกนั้นตรงข้ามกัน เขาดูร่าเริงมากเกินไป เอาแต่แย้มยิ้มจนคนที่เดินผ่านไปต้องเหลียวหลังมองกันให้ขวัก เรย์รู้ดีว่าทำไมคนอื่น ๆ ถึงมอง.. เพราะรอยยิ้มของหมอกน่ะน่าหลงใหล เพียงแต่เจ้าตัวไม่ค่อยจะชอบยิ้มเท่าไหร่ แต่วันนี้คงเป็นวันพิเศษ อาจเป็นเพราะเขาดีใจมากล่ะมั้ง

                เรย์ ฉันหล่อพอหรือยังคนแก้มอิ่มพูดพลางขยับจัดเสื้อผ้าตัวเองอย่างกระตือรือร้นแล้วเอาแต่สอดส่องสายตาหาต่อ

                นายหล่ออยู่แล้วล่ะ แล้วนายนัดต่อไว้ตรงไหน?” เรย์ตอบปัด ๆ ทั้งที่ไม่ได้มองหมอกแล้วชะเง้อมองไปรอบ ๆ

                ก็แถว ๆ นี้แหละ อืมม อีกเดี๋ยวก็คงมามั้งหมอกพยักหน้ากับตัวเองก่อนจะก้มลงดูนาฬิกาข้อมือแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์ด้วยรอยยิ้มแฉ่ง

                ยิ้มจนเหมือนคนบ้าแล้วนะนายอะเรย์เห็นท่าทางแบบนั้นก็อดเหน็บแนมไม่ได้ แต่พอเขาหันหลังให้หมอก น้ำตาใส ๆ ก็รื้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เลย...

                ก็ฉันตื่นเต้นนี่นา แล้วก็ดีใจมากด้วย ฉันไม่ได้เห็นหน้าต่อมาตั้งสี่ปีนะ!”

 

                ...แล้วมันก็เป็นสี่ปีที่นายไม่มองฉันเลยทั้งที่ฉันอยู่ข้างๆ นายตลอดเวลา

 

                เรย์พยายามกล้ำกลืนน้ำตากลับเข้าไปข้างใน มือเล็กยกขึ้นป้ายมันออกไปลวกๆ ราวกับแค่มีเศษฝุ่นเข้าตาและเขาต้องการจะขยี้ให้มันหลุดไป

                หมอก! เรย์!!” เสียงใสของต่อดังข้ามเสียงจ้อกแจ้กจอแจเข้าใส่โสตประสาทของคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน เรย์ที่ปาดน้ำตาออกไปแล้วหันหลังกลับไปทางต้นเสียง ส่วนหมอกนั้นดูเหมือนจะจ้องอยู่ที่ต่ออยู่แล้ว

                หมอกยิ้มกว้าง  และไม่รู้ทำไม...  แต่เรย์รู้สึกว่าตัวเองได้ยินเสียงหัวใจของ   หมอกที่กำลังเต้นระรัว

                โอ๊ย นึกว่าจะหาไม่เจอซะแล้ว ฉันไม่ได้มาสนามบินตั้งนานแหน่ะ .. แล้วเป็นไงบ้าง นายสองคนน่ะต่อยิ้มกว้างเช่นกัน เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ที่เกาะอยู่ตามใบหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าร่างเล็กคงจะวิ่งหาเพื่อนทั้งสองคนไปรอบ ๆ สนามบิน

                ก็ดี .. นายก็สบายดีใช่ไหม?” เป็นเสียงทุ้มของหมอก

ต่อจ้องหน้าเพื่อนคนนี้ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปกอดท่ามกลางความตกใจของทั้งหมอกที่ถูกกอดและแพทที่เพิ่งเดินเอื่อย ๆ มายืนหยุดอยู่ด้านหลังต่อ

                คิดถึงนายมากเลยนะ!” ต่อพูดเสียงอู้อี้เพราะริมฝีปากกดแนบอยู่บนไหล่ของหมอกแต่ก็เต็มไปด้วยความสดใส เรย์ที่ยืนอมยิ้มนิด ๆ อยู่ชะงักค้างไปกับการกระทำของต่อ รอยยิ้มเจื่อนลงทันตาและรู้สึกโหวง ๆ ในช่องท้อง

                ต่อเหลือบตามองมาเห็นเรย์เข้าก็ยิ้มแฉ่งแล้วรีบถอนกอดจากหมอกโผลเข้าไปหาเรย์ กอดเพื่อนสนิทคนนี้ไว้แน่นกว่าหมอกเสียอีก

                เรย์ ฉันคิดถึงนายจัง!” กอดแล้วกระโดดโลดเต้นไปมา เรย์ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวหน้าเหวอไปอยู่พักใหญ่

                อะไรเล่าต่อ  ปล่อยได้แล้ว  อายเขาไหมเนี่ย!?”  เรย์แก้มแดงปลั่งเพราะความเขินก่อนจะพยายามบิดตัวหนีจากอ้อมกอดของต่อ แพทที่ยังคอยไล่สายตาตามคนรักอย่างกระชั้นชิดเผลอไผลจ้องมองหน้าของเรย์นิ่ง

...และเรย์ทำให้เขาละสายตาจากไปไม่ได้เลย

                ปล่อยแล้วก็ได้ .. แพท เราพาเขาไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยไปส่งพวกเขานะ!” ต่อยอมอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมาทางคนรักที่ยืนจ้องหน้าเรย์เขม็งแล้วก็ต้องแปลกใจกับสายตาของแพท

                แพท ทำไมหรอ หน้าเรย์มีอะไรหรอ?” ร่างเล็กเรียกชื่อคนรักของตัวเองแล้วหันไปจ้องหน้าเรย์บ้าง แต่เขาก็ไม่พบอะไรติดอยู่บนนั้น

                ปะ..เปล่า เอ่อ ผมจำเรย์ไม่ค่อยได้น่ะ หน้าเปลี่ยนไปนะ

แพทพูดความจริง แต่ยังเหลือประโยคอีกสองสามประโยคที่เขาคิดอยู่ในใจแต่ไม่ต้องการพูดออกไป

                เรย์ดูน่ารักขึ้น.. น่ารักกว่าเมื่อสี่ปีที่แล้วเป็นกองเลย...

                หมอกกับต่อเหลียวหลังไปมอง เรย์ยืนนิ่งเป็นตุ๊กตาหินแล้วตวัดสายตามองคนนู้นทีคนนี้ที

                อืมม ก็จริงนะ เรย์ขาวขึ้นเยอะเลย ผมก็ยาวขึ้นด้วย แล้วพูดจริง ๆ นะ ผมสีฟางนี่เหมาะกับนายมากเลยล่ะต่อยิ้มน่ารัก เสียงสดใสดังเจื้อยแจ้วขณะที่วิจารณ์เรย์ หมอกยืนนิ่ง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เรย์ ขณะที่แพทได้โอกาสที่จะจ้องมองเรย์โดยไม่ผิดสังเกตอีกครั้ง

                เอ่อ เราจะไปกินข้าวกันไม่ใช่หรอเรย์พึมพำถามขึ้นเบา ๆ ตอนนี้หน้าของเขากลายเป็นสีแดงอีกแล้วเพราะสายตาที่จ้องเป๋งสามคู่ของคนสามคน

                อ่า ใช่ ๆ ไปกินข้าวเถอะ .. มา ๆ เดี๋ยวฉันช่วยเรย์ถือดีกว่าต่อเป็นคนเดียวในกลุ่มคนทั้งสี่ที่ดูจะสดใสร่าเริงเหลือเกิน หมอกคอยเหลือบมองเรย์เป็นระยะราวกับพยายามจะมองให้เห็นอะไรบางอย่าง แพททำตัวหลุกหลิกก่อนจะเข้าไปแย่งของๆ เรย์ที่ต่อแบ่งเอามาถือ ส่วนเรย์ที่รู้สึกได้ว่าสถานการณ์มันแปลกพิกลก็เลือกที่จะไม่สบตากับใครนอกจากต่อ

                แล้วต่อก็ทำให้เรื่องมันง่ายขึ้นโดยทิ้งสัมภาระของเรย์ให้แพทถือทั้งหมดแล้วดึงตัวของเพื่อนสนิทคนนี้ไปเดินนำหน้ากลุ่มพลางเล่าอะไรเรื่อยเปื่อยให้ฟัง ซึ่งเรย์ก็พยักหน้าและยิ้มนิด ๆ อย่างสนอกสนใจ

                ทั้งหมอกและแพทแอบมองซีกหน้าหวานของทั้งสองคนที่อยู่ด้านหน้า คนหนึ่งมองต่อ อีกคนหนึ่งมองเรย์ ..

                แต่แล้วสองคนก็เหลือบมามองกันเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่ากำลังเดินอยู่ข้างๆ กับใคร

                สวัสดีแพทหมอกเป็นคนเริ่มบทสนทนา แม้รอยยิ้มจะยังฉาบไว้บนใบหน้าแต่น้ำเสียงที่ออกมาฟังไม่ค่อยจะเป็นมิตรนัก

                ไม่ได้เจอกันนานนะหมอกแพทเองก็ยิ้ม เขารู้สึกมาตั้งแต่ตอนที่คบกับต่อแรกๆ เมื่อสี่ปีที่แล้วแล้วว่าคนข้างๆ นี่ดูจะไม่ค่อยชอบเขานัก ซึ่ง... เขาเองก็ไม่ค่อยชอบหมอนี่เหมือนกัน

                นานเลยล่ะที่ฉันยอมปล่อยต่อให้นายดูแลตอนนี้หมอกไม่มีรอยยิ้มแล้ว เขาสบตากับดวงตาสีเข้มของแพทนิ่ง

                ...แพทไม่โต้ตอบ แต่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหมอก

                แต่ครั้งนี้ .. ฉันจะมาแย่งที่ของนาย!” หมอกยกยิ้มขึ้นที่มุมปากก่อนจะเดินนำหน้าแพทไป คนร่างสูงตวัดสายตามองตามอีกคนไปอย่างช่วยไม่ได้ เขาขมวดคิ้วแน่นและแปลความหมายของประโยคเมื่อครู่ออกมาได้เพียงอย่างเดียว

 

                 หมอก... ชอบต่อ!

               

                และความหมายนี้ทำให้ลึกลงไปข้างในใจของแพทลิงโลดเพราะความดีใจ เพราะถ้าที่เขาเข้าใจเป็นความจริง นั่นก็หมายความว่า... หมอกไม่ได้สนใจเรย์และเขามีสิทธิ์!

                เพียงแต่ไม่นานที่เผลอคิดเรื่องนี้ แพทก็จำต้องรีบผลักเรื่องนี้ออกไปทันทีราวกับมันเป็นสิ่งชั่วร้ายที่แอบแฝงอยู่ในตัวเขา

                เขากำลังจะนอกใจต่อ.. เขากำลังจะทรยศความรักของต่อที่แสนดี...

 

 

 

ความคิดเห็น