facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

more than one heart - C H A P T E R 1

ชื่อตอน : more than one heart - C H A P T E R 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2559 15:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
more than one heart - C H A P T E R 1
แบบอักษร

more than one heart - C H A P T E R   1

 

 

เป็นแบบนี้มันก็ไม่ดีเท่าไหร่นัก .. แต่ผมหยุดหัวใจของตัวเองไม่ได้

ผมไม่รู้หรอกว่าทั้งหมดนี่มันเริ่มจากตรงไหน  ตั้งแต่เมื่อไหร่  หรือว่าเพราะอะไร ผมรู้แค่ว่าพอรู้สึกตัวอีกที ผมก็ถอนสายตาจากต่อไม่ได้เสียแล้ว... แย่เนอะ เป็นเพื่อนสนิทที่คิดไม่ซื่อแบบนี้เนี่ย

เสียงอธิบายของครูที่ยืนอยู่หน้ากระดานดำดังหึ่ง ๆ  แว่วอยู่ในโสตประสาท หากแต่หมอกกลับไม่รับรู้แม้แต่น้อย เขานั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะเรียนและจ้องมองแผ่นหลังเล็กของคนที่อยู่ด้านหน้าเขม็ง ...เป็น ต่อนั่นเองที่กำลังตั้งอกตั้งใจเรียนโดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาของใครบางคน

ผมชอบต่อ .. ชอบมากเสียจนถ้าไม่ได้เห็นหน้าวันไหน ผมแทบเป็นบ้าเลยเชียวล่ะ

เรย์ที่นั่งโต๊ะเรียนคู่กันกับหมอกค่อย ๆ หมอบตัวนอนลงที่โต๊ะอย่างเบื่อหน่าย ก่อนที่ใบหน้าเล็กจะแหงนหน้ามองไปทางหมอกที่นั่งอยู่ทางด้านซ้าย

นี่... นายไม่เบื่อบ้างหรอ?” ร่างเล็กกระซิบถามเบา ๆ อย่างสงสัยที่หมอกเอาแต่จ้องไปข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะตอนนี้เรย์กำลังเบื่อเต็มที่แล้ว แต่ทำไมเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ กับเขาถึงได้ทำท่าตั้งใจเรียน ดูราวกับไม่เบื่อเลยสักนิด มันช่างน่าแปลกใจนัก

อืมม ไม่...ตอบสั้นๆ แล้วก็ยังทำเหมือนเดิมจนเรย์เผลอเลิกคิ้วขึ้นสูง

ถึงหมอกจะเป็นเด็กเรียนดี แต่หมอนั่นเป็นคนตั้งใจเรียนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเขาที่นั่งเรียนอยู่ข้างๆ ถึงไม่รู้เลยล่ะ?

ใบหน้าหวานขมวดมุ่นอยู่อีกได้ไม่นานก็ละสายตาไป เรย์ก้มหน้าก้มตาซุกลงบนแขนของตัวเองที่วางพาดไว้บนโต๊ะและหลับตาลงอย่างอ่อนแรงเมื่อตัดสินใจว่าจะไม่สนใจเพื่อนที่นั่งข้างๆ อีกแล้ว จวบจนกระทั่งเสียงกระดิ่งแผดเสียงดังไปทั่วทั้งตึก และอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องมานานนับชั่วโมงเดินพ้นออกไปจากชั้นเรียน เรย์ก็กระเด้งตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางร่าเริงทันที

ในขณะที่เพื่อนนักเรียนในห้องต่างทยอยกันออกไปที่โรงอาหารเพื่อรับประทานอาหารกลางวัน (และเรย์ดูกระปรี้กระเปร่าเหลือเกินในเวลานี้) ต่อที่เพิ่งเก็บของใส่ใต้โต๊ะเรียบร้อยก็หันหลังมาทางโต๊ะของหมอกที่นั่งอยู่ข้างหลังตัวเองพอดิบพอดี

ที่เรียนเมื่อกี้ยากมากเลย  นายเรียนรู้เรื่องไหมหมอก  ช่วยสอนฉันหน่อยสิ ต่อทำหน้าเบ้แล้วถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ เรย์ที่ตอนนี้ระริกระรี้เต็มที่เพราะตื่นเต็มตาแล้วแทรกตอบคำถามขึ้นก่อนหมอกอย่างรวดเร็ว

รู้อยู่แล้วล่ะ หมอกน่ะหัวดีแถมวันนี้ยังตั้งใจเรียนอีกต่างหาก!” เรย์ยิ้มแป้นมองหน้าต่อก่อนเผื่อแผ่รอยยิ้มไปทางหมอกด้วย

หมอกที่กำลังขยับปากจะตอบว่า โทษทีนะ ฉันก็เรียนไม่รู้เรื่องเหมือนกันมีอันต้องขยับปากค้างไว้เพียงแค่นั้นเมื่อถ้อยคำของเรย์การันตีเขาเสียดิบดีจนน่ากระทืบเท้าแรงๆ ใส่เจ้าตัวสักทีโทษฐานมารู้ดีกว่าตัวเขาได้ยังไง

งั้นว่างๆ สอนฉันด้วยนะหมอกต่อเผยรอยยิ้มสดใสออกมาและเลิกทำหน้าเครียดไปในทันใด ซึ่งคนถูกขอให้ช่วยก็ได้แต่ส่งรอยยิ้มแหยๆ กลับไปแล้วพยักหน้าลงอย่างช่วยไม่ได้

อืม ไว้ฉันจะสอนให้นะ

สาบานทีเถอะว่าหมอกเป็นคนพูดประโยคนี้ออกไป เพราะมีแต่สวรรค์เท่านั้นแหละที่จะทราบว่าอย่าว่าแต่จะให้หมอกสอนต่อเลย ตัวเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เรียนเมื่อกี้เป็นวิชาอะไร

ต่อไปรบกวนอะไรเพื่อนน่ะ หืม?” เสียงทุ้มเข้มของใครคนหนึ่งทำให้ทั้งสามที่เหลือเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ยังอ้อยอิ่งอยู่ในห้องเรียนต้องหันไปทางต้นเสียง

เปล่านะพี่ก้าว! .. แค่จะให้หมอกช่วยสอนภาษาอังกฤษเพิ่มเติมให้เท่านั้นเองเสียงหวานใสดังพึมพำแผ่วในท้ายประโยค ต่อที่เงยหน้าขึ้นเถียงคนตัวสูงกว่าที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องค่อยๆ ก้มหน้าลงต่ำแล้วแอบเหลือบมองก้าวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ไม่ต้องเลย ไปรบกวนเพื่อนเขาทำไม .. เดี๋ยวพี่สอนให้เองก้าวยกมือขึ้นเขกหัวของต่อเบาๆ ก่อนจะวางแขนพาดคอของร่างเล็กอย่างคุ้นเคย

จริงนะ!”

โกหกแล้วได้หอมแก้มป่ะล่ะ?”

บ้า!!” ต่อหน้าแดงแปร๊ด กำปั้นเล็กยกขึ้นทุบต้นแขนล่ำของก้าวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

เอ่อ.. พี่ก้าวลดระดับน้ำตาลบ้างก็ดีนะฮะ ผมเลี่ยนแทนอะเรย์ที่ยืนทำหน้าปูเลี่ยนๆ จ้องมองคนทั้งคู่เอ่ยแทรกขึ้นอย่างอดไม่ได้ก่อนจะหันไปชวนหมอกให้ไปกินข้าวกลางวันเพื่อจะได้ไม่ต้องทนดูคู่รักหวานเลี่ยนคู่นี้

ปะหมอก เราไปกินข้าวกันเหอะ.. ต่อไปกับพี่ก้าวใช่ไหม ไว้เจอกันคาบบ่ายนะเรย์สรุปเสร็จสรรพก็ฉวยข้อมือของคนที่ยังยืนบื้ออยู่กับที่แล้วจัดการลากเจ้าตัวออกไปนอกห้องอย่างว่องไว

หมอกถูกลากโดยเรย์ที่อยู่ด้านหน้าไปตามระเบียง และถ้าเรย์หันกลับมามองเพียงสักนิดก็จะเห็นแววตาที่แปลกไปของเพื่อนคนนี้ ดวงตาของหมอกหม่นลงชัดเจน ทั้งยังเต็มไปด้วยริ้วรอยของความเศร้าสร้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดออกมาเยาะเย้ยตัวเอง

นายมาช้าเกินไปหมอก .. นายน่ะมาทีหลังรุ่นพี่เลยไม่มีสิทธิ์ที่จะรักต่อ

 

• more than one heart •

 

                หมอกและต่อยังดำเนินชีวิตต่อไปในฐานะเพื่อนเฉกเช่นเดิม ความรักของหมอกถูกซ่อนเอาไว้ข้างในอย่างเงียบเชียบและมิดชิด เขาไม่เคยแสดงออกมาเลยสักครั้ง ความเป็นเพื่อนของพวกเขาจึงยังคงอยู่ในสภาพที่ตัวของเขาเท่านั้นที่ต้องรับความเจ็บปวดตลอดมาโดยที่อีกฝ่ายไม่แม้กระทั่งจะรู้สึกตัว

                แม้ทุกอย่างระหว่างเขาสองคนจะยังคงเป็นไปได้ด้วยดี แต่ต่อกับรุ่นพี่     ก้าวในฐานะคนรักกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งคู่เริ่มทะเลาะกันบ้าง และมีปากเสียงกันบ่อยครั้งมากขึ้น จนเรย์ที่เป็นห่วงเพื่อนและคอยเป็นที่ปรึกษาให้กับ   ต่อคอยเอาเรื่องเหล่านั้นมาบ่นให้หมอกฟังอย่างไม่สบายใจ

                “ฉันเป็นห่วงต่ออะ

                “ใช่ นายเป็นห่วงต่อ และฉันก็ได้ยินนายพูดคำนี้มาจะครบล้านครั้งอยู่แล้วหมอกทำหน้าเหนื่อยหน่ายกับการเริ่มต้นแบบนี้ของเรย์ เพราะนั่นหมายความว่าเรย์กำลังจะเริ่มเล่าอะไรก็ตามที่ต่อไปปรึกษาให้ตัวเองฟังอีกแล้ว

                “แหม ก็คนมันเป็นห่วงเรย์บ่นพึมพำก่อนจะกลับมาตั้งต้นเสียงใสแจ๋วเพื่อจะได้เล่าเรื่องของต่อที่หนีไม่พ้นจากการทะเลาะกันกับพี่ก้าว

                ฉันมีอะไรจะเล่าให้ฟังล่ะ ต่อน่ะมาปรึกษา...

                “ว่าแล้วว่าต้องมาลงอีหรอบนี้ เฮ้อหมอกแทรกขึ้น ทำเอาเรย์มองเพื่อนตาเขียวปั้ด

                อะไร! นายไม่เป็นห่วงต่อหรือไง รู้ไหมว่าพักนี้ต่อน่ะร้องไห้บ่อยยิ่งกว่าเข้าห้องน้ำเสียอีก!!”

                “เป็นห่วงสิ แต่นายมาเล่าให้ฉันฟัง ฉันก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ .. ถ้าเรย์ไม่มัวแต่หมกมุ่นในเรื่องของต่อมากเกินไป เขาก็คงจะเห็นว่าดวงตาของหมอกกำลังสื่ออะไรบางอย่างออกมา

 

                อะไรบางอย่างที่ตัวเขาเองพยายามซ่อนมันไว้ให้ลึกที่สุด

 

                ซึ่งความจริงแล้ว... เรย์ก็สังเกตเห็นแววตานี้ของหมอกมาได้พักหนึ่งแล้ว เพียงแต่เขาแค่แกล้งทำเป็นไม่รับรู้มันเท่านั้นเอง

                ก็เรย์ ...  เรย์น่ะ เผลอคิดไม่ซื่อกับเพื่อนสนิทอย่างหมอกเหมือนกัน

 

• more than one heart •

 

                ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนที่ใบหน้าหวานต้องเต็มไปด้วยน้ำตา ต่อที่ไม่ได้มีความสุขกับการคบกับก้าวอีกแล้วก็ตัดสินใจบอกเลิกในที่สุด และแน่นอนว่าก้าวนั้นรักต่อมากเกินกว่าจะยอมเลิกด้วยง่าย ๆ เขาจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ต่อเปลี่ยนใจ แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ทำให้ต่อยิ่งผลักไส

                ...และเจ้าตัวก็เลือกกระทำด้วยการมีคนอื่นมาแทนที่ก้าว

                แพท เด็กผู้ชายห้องข้าง ๆ โชคดีมากทีเดียวที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของต่อในช่วงที่เลิกกับก้าวพอดิบพอดี หลังจากที่เขาทำความรู้จักกับเพื่อนตัวเล็กได้แค่เพียงหนึ่งอาทิตย์ ต่อก็เลิกกับก้าว และมันง่ายดายเหลือเกินที่จะกล่อมให้คนเจ็บปวดหลงมาเชื่อใจตนเองที่แสดงออกว่ารักและห่วงใยมากแค่ไหน

                แค่ทำดีไม่เท่าไหร่ ต่อก็ยอมตกลงคบกับเขาอย่างรวดเร็ว

                ซึ่งต่อไม่รู้เลยว่าตนเองได้สร้างรอยแผลให้กับหมอกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรอย และครั้งนี้ก็เป็นรอยที่มันบาดเข้าไปลึกเหลือเกิน... จนหมอกเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เขาไม่ได้ตั้งใจจะบอกเรย์ แต่เป็นการหลุดปากบอกออกไปมากกว่าเมื่อแอลกอฮอล์ซึมเข้าไปในเส้นเลือด

                เห้ย! อะไรของนายเนี่ยหมอก เรียกฉันออกมานั่งดูนายกินเหล้าหรือไง!” เรย์ที่ขี้โวยวายจนเป็นนิสัยเริ่มร้องโหวกเหวกเมื่อนั่งจ้องหน้าหมอกมาครบชั่วโมงแล้ว แต่ฝ่ายนั้นกลับเอาแต่กระดกแก้วเหล้าขึ้นกระแทกใส่หน้าเขาอย่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย แถมยังไม่ยอมพูดอะไรอีกต่างหาก

 

                ...หรือว่านายจะรู้เรื่องที่ต่อคบกับแพทแล้ว

 

                ความคิดนี้แล่นเข้ามาแว้บหนึ่งในสมองของเรย์ แต่ใบหน้าหวานยังรักษาท่าทางได้เป็นปกติ ไม่แสดงออกใด ๆ ราวกับกำลังนิ่งรอให้คนที่เริ่มจะเมาแล้วเอ่ยปากออกมาเอง

                ถ้านายไม่อยากให้ฉันรู้อะไร ไม่อยากให้ฉันเห็นความอ่อนแอ .. ฉันก็จะไม่รู้และไม่เห็น หมอก

แต่ถ้านายต้องการที่พึ่ง ถ้านายอดทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวอีกต่อไป .. ฉันก็จะคอยปลอบโยนอยู่ข้าง ๆ นายเอง ..แม้ว่าฉันจะไม่มีใครคอยลูบหลังให้เหมือนที่ฉันทำกับนายก็ตาม

เรย์.. นายรู้เรื่องนั้นหรือยัง?”

เสียงของหมอกอ้อแอ้ ดวงตาเรียวของเขาริบหรี่ลงก่อนที่เจ้าตัวจะล้มฟุบลงบนโต๊ะเสียงดังพอสมควร แล้วพึมพำออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่

ต่อคบกับ.. อึก .. แพท หึ ๆ สองคนนั้นคบกันแหละคนที่ยังหลับตาเหยียดยิ้มบนริมฝีปาก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังแผ่วออกมาจากลำคอ

นาย... จะพูดอะไรหมอก?” เรย์ลอบมองคนหลับอย่างหวาดหวั่น เขาไม่เคยคิดว่าหมอกจะยอมเล่าความลับนี้ออกมาได้ง่าย ๆ และมันเร็วไปหรือเปล่าที่ชีวิตของเขาจะต้องได้รับแต่ความเจ็บปวด

เพราะหากหมอกพูดออกมาเมื่อไหร่ นั่นหมายความว่าเขาไม่มีสิทธิ์จะเป็นอย่างอื่นสำหรับหมอกได้อีกแล้วนอกจากเพื่อน...สนิท

แค่เพื่อนสนิทที่แสนดี คอยรับฟังและปลอบโยน แต่ไม่มีทางก้าวไปอยู่ในฐานะ คนรัก

ฉันชอบต่อ ชอบมานานแล้วด้วยล่ะเรย์ และฉัน... เจ็บหัวใจเหลือเกินหมอกลืมตาขึ้นแต่ยังนอนหมอบอยู่บนโต๊ะ เสียงพูดของเขาแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบ ก่อนที่รอยยิ้มจาง ๆ จะปรากฏบนใบหน้า

นายว่าฉันจะทำยังไงดีเรย์ ทำยังไง...ที่จะพ้นไปจากความเจ็บนี้สายตาเหลือบขึ้นมองใบหน้าหวานของคนที่ยังนั่งพิงกับพนักเก้าอี้อยู่อีกฝั่งหนึ่ง เรย์แทบจะลืมหายใจเมื่อได้ฟังมันออกมาจากปากของหมอกเอง เขาพบว่ามันยากกว่าที่คิดมากนักที่จะเสแสร้งทำให้เป็นปกติ มันยากมาก... ที่จะไม่รู้สึกเจ็บปวด

นายอยากจะหยุดรักต่อแล้วหรอ?” เรย์ห้ามตัวเองไม่ให้ถามคำถามนี้ไม่ได้ ความหวังที่เป็นเศษเสี้ยวอันน้อยนิดบังคับให้เขาถามมันเพื่อตัวเอง

ใช่ แต่ฉันทำไม่ได้หรอก แล้วฉันก็รู้สึกด้วยว่าฉันจะรักเขาต่อไปก็ไม่ได้ มีแต่คำว่าไม่ได้ ๆ แย่จังเนอะเรย์

หมอกปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง เขาเอาคางเกยไว้บนโต๊ะแล้วพึมพำไม่ได้ศัพท์ไปเรื่อย ๆ

หนีสิ...เรย์ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักว่าการที่พูดออกไปแบบนี้จะมีจุดประสงค์เดียวเพื่อให้หมอกออกห่างจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพราะต่อ

บางที เขาคงกำลังแอบหวังอยู่ลึกๆ ให้หมอกเปลี่ยนใจเมื่อไม่ได้เจอต่อต่างหาก

หนีหรอ.. หนีไปไหน...หมอกเปล่งเสียงออกมาซึ่งมันค่อยลงเรื่อยๆ ราวกับเขากำลังจะหลับ

อาจารย์แนะนำนายไม่ใช่หรอว่าให้ลองไปสอบชิงทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ

ต่างประเทศ? อืมม... ใช่ ๆ หมอกพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นแล้วลืมตาขึ้นมองเรย์อย่างสะลึมสะลือก่อนจะผุดยิ้มส่งให้

ไปสอบสิ เดี๋ยวฉันไปสอบเป็นเพื่อนเรย์ทอดสายตามองหมอกด้วยท่าทางนิ่งสงบ

อืมม ฉันจะไป ถ้าเรย์ไปเป็นเพื่อน ฉันก็จะไป... จะหนีจากต่อ หนีไปอยู่ไกล ๆ เลยหมอกหลับตาลงราวกับเขาไม่สามารถฝืนบังคับให้ตัวเองลืมตาได้อีกต่อไป เขางึมงำอะไรบางอย่างออกมาอีกสองสามประโยคที่เรย์จับใจความได้เล็กน้อยว่ารักต่อก่อนจะหลับไปในที่สุด

นั่นคงเป็นสิ่งที่หมอกพยายามซ่อนไว้ในใจตลอดมา เหมือนกับที่เรย์ก็แกล้งทำเป็นลืมบางความรู้สึกที่เป็นไปไม่ได้...

                น้ำตาไหลรินอาบแก้มใสของเรย์ในขณะที่ร่างเล็กเหยียดยิ้มบางเบาบนริมฝีปากและนิ่งมองคนที่นอนสลบไสลเมาไม่รู้เรื่องอยู่ตรงหน้า

               

หมอก...นายจะไม่รับรู้บ้างเลยหรอว่าฉันเองก็เจ็บเหมือนกันที่ต้องมารักนาย

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น