ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทวงคืน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2562 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวงคืน
แบบอักษร

 

 ทวงคืน 

 

 

             ยามเซิน ที่เรือนใหญ่

        “ยินดีต้อนรับกลับขอรับนายท่าน” เสียงของพ่อบ้านหลิวดังขึ้นเมื่อเห็นว่านายท่านหรือก็คือเสนาบดีหลิวกลับมาจากพระราชวังแล้ว

        “วันนี้เป็นยังไงบ้าง”

เสนาบดีหลิวกล่าวถามขึ้นมาพร้อมกับยื่นผ้าคลุมไปให้พ่อบ้านหลิวที่ยืนรอรับไว้

“เรียนนายท่าน วันนี้ฮูหยินเฒ่าและฮูหยินสามออกไปตลาด ไปที่ร้านผ้าเนื่องจากใกล้วันพระราชสมภพขององค์ฮองเฮาขอรับ”

เมื่อได้ยินดังนั้นเสนาบดีหลิวก็ขมวดคิ้วบนใบหน้าแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย

“อืม ทำไมไม่นำหีบผ้าในคลังไปใช้”

“ฮูหยินเฒ่าบอกว่าเพื่อให้เกียรติงานจึงต้องไปตัดชุดใหม่ขอรับ”

ใช่ว่าจะไม่มีใครดูออกว่าฮูหยินเฒ่าและฮูหยินสามต้องการเสื้อผ้าชุดใหม่เพื่อไปอวดกับฮูหยินท่านอื่น

“นอกนั้นเรื่องภายในจวนก็เรียบร้อยดีขอรับ”

“อืม” เสนาบดีหลิวครางรับคำของพ่อบ้านหลิว ก่อนจะพูดต่อเมื่อเดินมาถึงห้องทำงาน “วันนี้ข้าจะรับอาหารที่ห้องทำงาน”

“ขอรับนายท่าน โอ๊ะ นายท่านขอรับข้าลืมรายงานอีกเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร” เสนาบดีถามขึ้นด้วยความสงสัยเพราะปกติพ่อบ้านหลิวมักจะไม่ค่อยลืมเรื่องที่จะรายงานเท่าไร

เมื่อเห็นนายท่านถามจึงตอบออกไป “เมื่อประมาณยามเฉิน มีคนจากเรือนของฮูหยินรองมาขอพบขอรับ บอกว่ามีเรื่องจะพูดคุยนายท่าน”

“หืม เรื่องอะไรงั้นรึ”

“ไม่ได้บอกไว้ขอรับ” พ่อบ้านหลิวตอบออกไปตามตรง

“น่าแปลกนัก” เพราะปกติจิวจื่อคนนก่อนกลัวนายท่านหลิวมากจึงไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นสักเท่าไร “ไปเรียกมา ข้ารออยู่ที่ห้องทำงาน”

“ขอรับ”

 

ทางด้านเรือนของจิวจื่อ

ก๊อก ก๊อก “ขออภัยขอรับฮูหยินรอง”

จิวจื่อหันไปตามเสียงแล้วถามขึ้นมา “มีเรื่องอะไรรึ”

“คนจากเรือนใหญ่ให้มาเรียนว่านายท่านกลับมาแล้วและรอฮูหยินรองที่ห้องทำงานขอรับ” บ่าวรับใช้รายงาน

“อืม เดี๋ยวข้าตามไป” จิวจื่อรับคำแล้วพูดขึ้นมา “เจ้า มาช่วยข้าเตรียมตัว” พร้อมกับชี้ไปที่บ่าวรับใช้คนหนึ่ง

จะไปเจอหน้ากันทั้งทีต้องแต่งตัวให้ดูดีไว้ก่อน คอยดูเถอะข้าจะทวงเอาสินเดิมข้ากลับมาให้หมด หวังว่าจะท่านจะรับข้อเสนอนะท่านเสนาบดี

หลังจากที่จิวจื่อแต่งตัวเสร็จแล้วโดยที่สวมชุดสีฟ้าซีดปักลายดอกเหลียนฮวาโดยที่มีผ้าคลุมหน้าไว้ แล้วเดินออกมาจากเรือนเพื่อที่จะไปที่เรือนใหญ่หาเสนาบดีหลิว

เมื่อเดินมาถึงที่หน้าเรือนใหญ่แล้วจิวจื่อก็เห็นพ่อบ้านหลิวอยู่ที่หน้าเรือนเหมือนมายืนรอรับ จึงบอกออกไป “ข้ามาพบนายท่าน”

“นายท่านรออยู่ที่ห้องทำงานขอรับ เดี๋ยวข้าจะนำทางไปให้ขอรับ”

“เชิญพ่อบ้านหลิวนำทางของรับ”

เมื่อเห็นวว่าฮูหยินรองรับรู้แล้ว พ่อบ้านหลิวก็ให้จิวจื่อเดินนำไปข้างหน้าเพื่อให้เกียรติส่วนตนก็เดินตามหลังและคอยบอกทางจิวจื่อ

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานพ่อบ้านหลิวก็เดินไปเคาะที่ประตู

ก๊อก ก๊อก

“นายท่านขอรับฮูหยินรองมาถึงแล้วขอรับ” เสียงของพ่อบ้านหลิวรายงาน

สักพักก็มีเสียงตอบกลับออกมา “เข้ามาได้”

เมื่อได้ยยินเสียงตอบรับมาจากข้างในพ่อบ้านหลิวก็เปิดประตูพร้อมกับผายมือให้จิวจื่อเดินไปข้างในห้องทำงาน

“เชิญขอรับ”

ฮู้~ ตื่นเต้นจังแหะ ที่มาเยี่ยมคราวที่แล้วยังไม่เห็นหน้าชัดๆเลย ท่านผู้สร้างขอให้เขารับข้อเสนอของข้าด้วยนะครับ

หลังจากจิวจื่ออธิฐานเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินเข้าไปข้างใน มองเห็นชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่นั่งที่โต๊ะทำงานกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานจึงเห็นหน้าไม่ชัดนัก แต่เมื่อเสนาบดีหลิวเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะได้บอกให้จิวจื่อนั่งลงนั้นกลับเห็นคนมองตาค้าง

สิ่งที่ทำให้จิวจื่อตาค้างนั้นก็คือใบหน้าของเสนาบดีหลิวที่หล่อเหล่า อวัยวะเครื่องหน้ารับกับเค้าโครงใบหน้าได้พอดีไม่ว่าจะตา หู จมูก ปาก ถ้าเทียบกับโลกที่จากมาถือว่าไปเป็นดาราได้สบายๆเลย

ก็รู้อยู่หรอกนะว่าหน้าตาดีแต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ 

“เชิญนั่ง”

จิวจื่อรู้สึกตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของเสนาบดีหลิว

“แหะๆ ขอบคุณขอรับ” จิวจื่อหัวเราะแห้งก่อนที่จะนั่งลงตามคำของเสนาบดีหลิว แล้วกล่าวทักทาย “ช่วงนี้เป็นยังบ้างนายท่าน สบายดีรึไม่”

“ก็ดี แต่จะดีกว่านี้เมื่อไม่มีเจ้า”

อ่า~ ถึงจะหน้าตาดีก็เถอะแต่ปากแบบนี้มัน หึยย ถึงข้างในจะคิดแบบใดก็ตามจิวจื่อได้แต่ยิ้มและหัวเราะออกมาเท่านั้น

“พูดเรื่องของเจ้า ข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น” เมื่อพูดจบก็ก้มลงไปทำงานต่อ

ก่อนที่จิวจื่อจะพูดออกไปก็มีเสียงมาขัดขึ้น ซึ่งไม่ใช่เสียงใครที่ไหนแต่เป็นเสียงของเสนาบดีหลิวนั้นเอง

ถ้าไปอยู่ข้างนอกนะพ่อจะดักตีหัวให้ จิวจื่อคิดก่อนที่จะพูดออกไปว่า “นายท่านที่ข้ามาหาวันนี้ก็เพื่อที่จะมาหย่ากับท่าน”

“หือ เจ้าแน่ใจรึ” คำพูดเมื่อกี้สามารถเรียกความสนใจจากเสนาบดีหลิวได้อย่างดี

“แน่ใจขอรับ” จิวจื่อพูดออกด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อยืนยันความจริง

“เจ้าพร้อมที่จะเขียนใบหย่าวันไหน” เสนาบดีหลิวถามขึ้นด้วยความดีใจ

กรอด~ เสียงกัดฟันของจิวจื่อดังขึ้น เย็นไว้ก่อนจิวจื่อเดี๋ยวแผนไม่สำเร็จ จิวจื่อได้แต่เตือนตัวเอง

“ข้าจะเขียนก็ต่อเมื่อข้าได้ของกลับมาครบแล้วเท่านั้นขอรับ”

“ของ?”

“ใช่ขอรับ พวกสินเดิมของข้า”

“อืมได้ พ่อบ้านหลิว” เสนาบดีหลิวรับคำก่อนที่จะเรียกพ่อบ้านหลิวให้เข้ามา “เจ้าไปตรวจสอบสินเดิมของฮูหยินรองว่าอยู่ครบไหม” พร้อมกับยื่นใบรายการสินเดิมไปให้

“เอ่อ...นายท่านขอรับ” เสียงของพ่อบ้านหลิวดังขึ้นอย่างอึกอัก

“มีปัญหาอะไร” เสนาบดีหลิวถามขึ้นด้วยความสงสัย

“คือว่า...สินเดิมของฮูหยินรองถูกฮูหยินเฒ่าและฮูหยินสามนำไปใช้จนเกือบหมดแล้วขอรับ”

“เจ้าว่าอะไรนะ!!!” เสียงของเสนาบดีหลิวดังขึ้นด้วยความตกใจ ด้วยที่ตนไม่นึกว่าสินเดิมของฮูหยินรองจะถูกนำไปใช้

“ถ้านายท่านอยากอย่าขาดจากข้าเร็วก็ต้องนำสินเดิมของข้ากลับมาให้ครบ แต่ถ้าพวกหีบผ้านำไปใช้ตัดชุดแล้ว นายท่านต้องซื้อมาแทนในคุณภาพของเนื้อผ้าต้องเหมือนกับของอันเดิมนะขอรับ แต่ถ้าหาไม่ได้ก็จ่ายเป็นเงินแทนก็ได้ขอรับ” จิวจื่อรีบบอกออกไป

“เจ้า!!!”

“นายท่านโปรดเห็นใจข้าเถอะ อย่างน้อยก็ให้ข้ามีสินทรัพย์ติดตัวบ้างขอรับ”

“ได้ ข้าจะให้คนไปหามาให้ ขอเวลาเจ็ดวัน”

“ขอบคุณขอรับนายท่าน” จิวจื่อพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนที่จะพูดต่อ “พรุ่งนี้ยามซื่อข้าขอออกไปข้างนอกนะขอรับ”

“ได้ เจ้าจะไปไหนก็เรื่องของเจ้า ออกไปได้” เสนาบดีหลิวกล่าวออกมาพร้อมสะบัดมือก่อนที่จะพูดออกมาอีกว่า “ส่วนเจ้าพ่อบ้านหลิวเจ้าอยู่นี้ก่อน”

“ขอรับ” อึก ข้าตายแน่ นั้นคือเสียงในใจของพ่อบ้านหลิว

“งั้นข้าลาก่อนนะขอรับ” เมื่อจิวจื่อพูดจบก็เดินออกไป

              

ลา~ ลา~ ล้า~  เสียงครางในลำคออย่างอารมณ์ดีของจิวจื่อดังขึ้น

จะไม่ให้ดีขึ้นได้ไงล่ะเมื่อได้เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเสนาบดีหลิวแล้วแถมได้สินเดิมกลับมาโดยไม่ต้องเปลืองแรงฮ่าๆๆ

              

อีกด้านหนึ่ง ณ เรือนใหญ่

“พ่อบ้านหลิว เจ้ายังเป็นพ่อบ้านประจำตระกูลหลิวอยู่ไหม” เสียงของเสนาบดีหลิวดังขึ้นมา

“ขออภัยขอรับนายท่าน เป็นข้าเองที่ทำงานผิดพลาด” พ่อบ้านหลิวก้มหัวลงพร้อมพูดออกมา

“เฮ้อ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” ถึงยังไงพ่อบ้านหลิวก็เป็นพ่อบ้านประจำตัวเขาด้วยตั้งแต่ก่อนขึ้นรับตำแหน่งผู้นำตระกูลเสียอีก “เจ้าจงไปตรวจสอบสินเดิมของฮูหยินรองมาให้หมดสิ่งไหนที่นำไปขายแล้วจงซื้อกลับมาซะ”

“เอ่อ...แล้วสินเดิมที่อยู่กับฮูหยินเฒ่าและฮูหยินรองล่ะขอรับ”

“เดี๋ยวข้าไปเอามาเอง เจ้าก็รีบไปหาพวกที่เหลือมาซะ”

“ขอรับนายท่าน”

“เฮ้อ~ นี้ข้าไม่ได้ดูแลครอบครัวข้าขนาดนี้เลยหรอกเหรอ” เสียงถอดหายใจดังขึ้นมาเมื่อพ่อบ้านหลิวเดินออกไปแล้ว 

 

…………………………………………………

- กว่าจะแต่งเสร็จ

- วันนี้มาสองตอนนะ ตอนนี้กับตอนหน้า

- สามารถติชมได้

- ยังไม่ตรวจคำผิด

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

..................................................

แก้คำผิดจ้า 

ความคิดเห็น