ขอบคุณสำหรับกำลังใจ อย่าลืม กดถูกใจ แสดงความคิดเห็น เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ😙💓💓💓

กำเนิดใหม่เทพหมาป่าซีรีอัส: ตอนที่ 22

ชื่อตอน : กำเนิดใหม่เทพหมาป่าซีรีอัส: ตอนที่ 22

คำค้น : คนร้ายกาจ,สมใจอยาก,ถูกเปิดโปง?,เข้าแผนร้าย,เริ่มต้นความร้ายกาจ,ผู้ต้องสงสัย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2563 23:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กำเนิดใหม่เทพหมาป่าซีรีอัส: ตอนที่ 22
แบบอักษร

 

การประชุมเสร็จสิ้นผลปรากฏออกมาว่าให้ส่งตัวอาเลนกลับเมืองหลวงทันที รวมทั้งไมเคิลและแมทธิวด้วยเหล่าหัวหน้าค่ายไม่อาจดูแลสามคนผู้มีพลังมากล้นได้อีกต่อไปขืนยังอยู่ต่อนางปีศาจแมวที่ท้ายป่าอาจตามมาระรานนักรบในค่ายเรา สามคนควรกลับไปเสียจะเป็นการดีที่สุด 

“เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วนะ รถม้าจะมุ่งสู่เมืองหลวงฝากองค์ชายให้เจ้าดูแลด้วย ข้าวางยาสลบเขากว่าจะตื่นก็คงเช้าวันรุ่งขึ้นถึงเมืองพอดี ไปเถอะ” ทารอนบอกลารถม้าของอาเลนโดยมีเจมส์เป็นคนควบคุม 

ในที่สุดเขาได้กลับบ้านสมใจอยากสักที ถูกล่ามอยู่สามวันกว่าหัวหน้าค่ายอนุญาตให้กลับไปได้ เป็นสามวันแสนวุ่นวายมีพ่อมดวิ่งเข้าออกค่ายเป็นว่าเล่นเรื่องนี้เรื่องใหญ่อีกทั้งได้เห็นหน้าตาของบรรดาราชาอาณาจักรต่างๆ มากองกันพร้อมหน้า 

ส่วนออโรร่ากลับเมืองหลวงเตรียมต้อนรับองค์ชายตั้งแต่วันที่นางโดนไล่ให้กลับไปพักผ่อน คงจะไปเสียตั้งแต่วันนั้น 

 

สามพี่น้องร่วมค่ายนักรบไลฟ์ริเวอร์ ไมเคิล แมทธิว และอาเลน ไม่ได้กล่าวลากันจำต้องแยกย้ายเพราะคำสั่งของภาคีผู้กุมอำนาจในโลกปัจจุบัน... 

 

 

“ช่วยกันพยุงองค์ชายเข้าห้องบรรทม อามีเรียเตรียมผ้าชุบน้ำไว้นะข้าจะเช็ดตัวให้องค์ชาย” สาวงามประจำเมืองหลวงชี้นิ้วสั่งราวกับตนเองเป็นผู้ปกครองเมือง 

การกระทำของออโรร่าขัดตาขัดใจเจมส์แต่ก็ต้องทน นางผู้นี้แม้หน้าตาสะสวยดูภายนอกเป็นคนจิตใจดีงามแต่ลึกๆ นั้นดำมืดเจมส์ดูคนออกออโรร่าน่ากลัวเหมือนว่ากำลังคิดทำเรื่องไม่ดี 

 

“เจมส์ใช่ไหม ปกติแล้วท่านเป็น?” เดินเข้ามาตามชายหนุ่มที่กำลังยืนจ้องหน้านางไม่กระพริบจนลืมตัว 

“เอ่อ.. หัวหน้าองครักษ์ขอรับ” นอกจากนี้ออโรร่ายังหูตาว่องไวฉลาดเป็นกรดอีก เจมส์คงต้องระวังตัวให้มากขึ้นเวลาอยู่ต่อหน้านาง 

“เชิญจ้ะ” แบฝ่ามือให้เจมส์กลับไปประจำตำแหน่งและทำหน้าที่ของตนแทนที่จะมายืนลอยหน้ารับลม 

 

ร้ายกาจ..รอยยิ้มของออโรร่าปราศจากความจริงใจและแฝงไปด้วยโทสะซ่อนเร้น องค์ชายหลับไม่ได้สติต่อให้มีสติก็ใช่ว่าจะเชื่อคำพูดตนยิ่งตอนนี้เคียดแค้นจักรพรรดิไรอันที่สั่งประหารแม่ของตนอย่าได้ใช้ภาษาคนพูดกับเขา 

 

จริงด้วย! จักรพรรดิไรอันอยู่ที่ห้องทรงงาน ต้องแจ้งองค์ชายอาเลนกลับมามาให้พระองค์ทราบ ส่วนเรื่องของออโรร่ารอให้นางฉายรังสีอำมหิตออกมาก่อนค่อยแจ้งให้จักรพรรดิทราบเช่นกัน 

 

รอเข้าพบองค์จักรพรรดิหน้าห้องทรงงานอยู่นานแต่พระองค์ไม่มีคำสั่งออกมาให้ตนเข้าไปได้จึงถือวิสาสะเปิดเข้าและพบว่าไม่มีใครอยู่ภายในห้อง เจมส์เดินต่อไปยังห้องบรรทมของจักรพรรดิไรอันยืนเคาะประตูอยู่พักใหญ่เช่นเดิมจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป แต่จังหวะที่ประตูแง้มเปิดออกเสียงของหญิงสาวดังขัดการกระทำของเจมส์ทันที 

“ท่านหัวหน้าองครักษ์มีธุระเรื่องใดกับองค์จักรพรรดิ?” รอยยิ้มสดใสมาขวางทางเจมส์ไว้ ใช้สงครามประสาทต่อกรกัน 

ออโรร่ามายืนขวางไม่ให้เจมส์เปิดประตูเข้าห้องจักรพรรดิไรอัน เจมส์ยอมปล่อยมือจากลูกปิดประตูและก้าวถอยออกมาตั้งหลักก้มหน้าทำความเคารพท่านหญิง 

“ข้าแค่มารายงานหน้าที่ให้องค์จักรพรรดิทราบขอรับ” 

“ขอบใจนะ แต่พระองค์ป่วยไม่ค่อยสบายตัวไว้วันหลังท่านหัวหน้าองครักษ์ค่อยมาใหม่เถิด เชิญจ้ะ” ตัดบทเจมส์ดื้อๆ 

หัวหน้าองค์รักษ์ต้อยต่ำอย่างตนจะทำสิ่งใดได้แต่ความคิดจะเข้าพบจักรพรรดิไรอันยังคงอยู่ วันหลังตนจะเข้าพบให้ได้และจะเลือกเวลาที่ออโรร่าไม่เข้ามาจุ้นจ้าน ว่าแล้วว่านางผู้นี้มีลับลมคมนัย ตลอดมาตนผู้เป็นหัวหน้าองครักษ์สามารถเข้าพบพระองค์เมื่อใดก็ได้ตามแต่ต้องการแต่ดันต้องมาถอยให้เพราะพระคู่หมั้นขององค์ชายอาเลน นางผู้นี้ช่างยิ่งใหญ่เสียนี่กระไร 

 

จักรพรรดิไรอันป่วยเป็นอะไรกันแน่นะ... 

 

“ท่านหญิงเพคะ น้ำต้มสุกเรียบร้อยแล้วข้านำไปวางไว้ในห้องบรรทมขององค์ชายแล้วเพคะ” 

“ดี เจ้ามาเฝ้าห้องจักรพรรดิไว้ห้ามใครเข้าออกเด็ดขาด” ถึงตอนนี้รอยยิ้มสดใสแย้มกว้างขึ้น น่าแปลกใจจนถึงตอนนี้ออโรร่ายังคงยิ้มแย้มสดใสไม่เสื่อมคลาย 

“เพคะ” อามีเรียรับคำสั่งยืนเป็นยามเฝ้าประตู 

เจมส์ที่แอบดูอยู่มุมทางเดินรู้สึกขนลุกไม่น้อยเมื่อได้เห็นรอยยิ้มสดใสไม่เสื่อมคลายของท่านหญิง ขนาดอยู่กันสองต่อสองกับคนใช้นางยังคงยิ้มไม่หุบ คราแรกน่ามองอยู่หรอกแต่นานเข้ากลายเป็นน่ากลัวแทน 

 

ในห้องบรรทมของจักรพรรดิไรอัน อาการป่วยเป็นเพียงส่วนหนึ่งแต่ที่ไม่มีใครรู้คือไรอันกำลังถูกเส้นโซ่ตรึงติดกับผนังตรงมุมห้องโซ่เหล็กสีดำล่ามแขนขาทั้งสี่ทิศช่างเป็นภาพคุ้นเคยสำหรับไรอันเขายังคงจำภาพอดีตได้ดี เมื่อครั้งลงมือกักขังสัตว์ร้ายผู้ซื่อสัตย์และทรมานมันจนตายคาที่หนนี้ภาพจำนั้นปรากฏขึ้นเป็นตัวเขาแทน น้ำตาหยดลงพื้นเพื่อความน่าสมเพชของเขา 

“ฮึก..” เขาคือผู้สร้างจักรวรรดิแห่งมวลมนุษย์ขับไล่ความชั่วร้ายเปลี่ยนโลกให้มนุษย์กลายเป็นใหญ่ มาบัดนี้ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขากลับถูกล่ามโซ่เยี่ยงสัตว์ชั้นต่ำ ยี่สิบปีมาเขาควรเป็นคนที่ใครๆ ต่างอิจฉาในความสำเร็จ มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ทั้งหมดเป็นเพียงภาพมโนลวงตาโดนเมียสวมเขาว่าเจ็บปวดแล้วยังต้องมารู้อีกว่าลูกชายที่ตนรักและคิดว่าตนเองเป็นพ่อมาตลอดไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตัวเองแต่กลับกลายเป็นลูกของคนอื่น ซ้ำร้ายความเป็นพ่อ.. ขอแค่ความเป็นพ่อผู้เลี้ยงดูก็พอดันมาถูกทำลายจนย่อยยับลงเมื่อลูกชายทำตัวไม่สมกับคำว่าลูกแล้วย้ำยีตนราวกับเป็นนางโลมส่วนตัว 

จากผู้ยิ่งใหญ่กลายเป็นแค่เศษเดนมนุษย์ไร้ค่า เขาควรมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่หรือว่าโทษทัณฑ์ที่โดนอยู่ตอนนี้ยังน้อยเกินไป... 

 

“อาเลน.. เป็นของข้าคนเดียว”  

ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวถูกทิ้งกองไปกับพื้นข้างเตียง สองคนด้านบนกำลังกอดรัดนัวเนียกันอันที่จริงมีแค่ออโรร่าที่ลงมือทำทุกอย่างอาเลนยังคงหลับไม่ได้สติ ริมฝีปากเล็กครอบครองแผ่นอกกว้างแลบลิ้นเลียกล้ามเนื้อแน่นค่อยๆ ลากลิ้นชื้นไปที่ซอกคอของคนหลับแล้วจึงกดจูบดูดลำคอของอาเลนให้เกิดรอยแดงจ้ำเลือด ออโรร่าพอใจเปลี่ยนฝั่งและทำเช่นเดียวกัน 

มือของหญิงสาวลูบไล้กล้ามเนื้อสุกสัดส่วนของอาเลนตั้งแต่ส่วนบนลงล่างลิ้นของนางแลบค้างไว้บ่งบอกความกระหายในตัว เล็บยาวบนนิ้วเรียวสวยลากผ่านก้อนนูนทั้งแปดบริเวณท้องออโรร่าสะท้านเกินกว่าจะทนไหวก้มหน้าลงไปกัดราวกับมันเป็นของเล่นของนาง 

 

“อึ๊ก! อา~” เจ็บเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกดีเช่นกันอาเลนได้สติตื่นขึ้นเงยมองเพดานห้องคุ้นเคย 

อยู่ในห้องนอนหมายความว่าตนกลับมาถึงเมืองหลวงแล้วแล้วความเจ็บแปลบที่ท้องมันคืออะไร ว่าแล้วก็ก้มดูสาเหตุจนพบเข้ากับศีรษะของหญิงสาวกำลังเล่นกับส่วนสงวนของตนอย่างสนุกสนานแม้เจ้าตัวจะรู้ว่าอาเลนได้สติกลับมาแล้วก็ยังไม่หยุดใช้ปากกับสิ่งนั้น 

“ทำอะไร! อึ๊ก.. อาส์~” เผลอกระยกเอวสวนตามอารมณ์ อาเลนเก้อเขินเล็กน้อยต่างจากหญิงสาวที่ยิ้มทั้งที่ในโพรงปากของนางเต็มไปด้วยความใหญ่โตของเขา 

“อา.. ทำลูกกันไงละจ้ะ” ออโรร่าผละออกจากส่วนนั้นเปลี่ยนเป็นขึ้นมานั่งคร่อมอาเลนโดยไม่ได้รับอนุญาต 

ตนโดนนั่งทัยมองตาเขียวกลับไป มันยังไม่เริ่มขึ้นเพราะฉะนั้นแล้วออโรร่าควรลงจากท้องเขาเสียดีกว่า อาเลนพยายามยกหญิงสาวลงจากตัวพลางเบือนหน้าหนีไม่อยากรับรู้อารมณ์ใคร่ของตัวเองที่มีต่อออโรร่า 

แต่ออโร่ราร้ายกว่านั้นนางกอดอาเลนแน่นไม่ยอมปล่อยและเริ่มบดเบียดสองเนื้อนุ่มด้านหน้ากับหน้าอกของอาเลนพร้อมกับโลมเลียเนื้อตัวชายหนุ่มที่ตนรักไปด้วย 

“หยุดเถอะ! อาส์~ นี่เจ้า!!! อื้ม~” บังอาจจับส่วนล่างของเขาสอดใส่ในตัวนางทำอาเลนสติเตลิดเข้าโอบบางแน่นจับมันยึดและกระสวนเอวขึ้นอย่างแรง 

ไม่อยากใช้กำลังกับออโรร่าแม้จะไม่ชอบนางมาก่อนแต่บัดนี้ตนชักจะชอบขึ้นมานิดหน่อยยามที่นางไร้อาภรณ์ห่มกายช่างน่าดึงดูดนักเหมือนหยดน้ำหวานล่อลวงฝูงแมลงให้ดอมดมและอาเลนจะสูดดมนางให้ถึงใจ ทั้งคืน... 

 

 

“ว่าที่จักรพรรดินีอย่างข้าไม่จำเป็นต้องสนใจใครหน้าไหนอีก กลับเซาท์เทินกอนโดลินกันเถอะอามีเรียข้าจะกลับไปหาท่านพ่อ” 

หมายถึงหลุมศพของบิดาตนกลับไปครั้งนี้นางไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับผู้ปกครองเมืองคนใหม่เพียงแค่กลับไปเอาของสำคัญกลับคืน มาอย่างขวานใหญ่ถล่มปฐพีอาวุธประจำกายของเบอวาเดอร์ คิดการใหญ่จำเป็นต้องมีสุดยอดอาวุธคู่กาย 

“แล้วถ้าองค์ชายตื่นแล้วพบกับองค์จักรพรรดิล่ะเพคะ” 

“ไม่ต้องห่วงเรากลับไปทันก่อนท่านพี่ตื่นแน่นอนเจ้าวางใจ เมื่อคืนข้าเล่นเขาหนักคงถึงเที่ยงวันเขาถึงจะตื่น” 

..... 

 

อาเลนตื่นขึ้นในรุ่งเช้าวันใหม่ไม่พบออโรร่าบนเตียงนางคงออกไปก่อนหน้า อาการปวดศีรษะเข้ากัดกินจนร่างกายเมื่อยล้าจากการตรากตรำศึกหนักเมื่อคืนใครจะคิดว่าออโรร่าแรงดีไม่มีตกเห็นร่างบอบบางแต่ความร้ายกาจเรื่องบนเตียงของนางหาหญิงใดในเมืองหลวงเทียบชั้นได้ยาก  

“ไรอัน!” อยากเห็นหน้าเจ้าคนที่มันสั่งฆ่าท่านแม่ของเขาแล้วสิ  

มันคงรู้แล้วว่าตนกลับจากค่ายนักรบจนป่านนี้ไม่มีแม้แต่เสียงออกมายินดีกับเขาที่กลับมาถึงบ้าน ไรอันมันคงกลัวหัวหดอยู่แต่ในห้องกระมังแต่ไม่ต้องห่วงอาเลนลูกรักคนนี้จะทำให้ไรอันเจ็บปวดจนร้องขอความตายเลยทีเดียว 

ในห้องทรงงานก็ไม่พบ มีทางเดียวมันต้องขังตัวเองไว้ในห้องบรรทมหนีความผิดเป็นแน่ ประตูห้องล็อกลงกลอนแน่นอาเลนนึกขำก่อนจะถีบประตูจนพังเละเข้าไปภายใน  

ตอนนี้เองที่สีหน้าของเขาตกตะลึงกับโซ่สีดำเส้นหนาและคนที่ถูกมันล่ามไว้ ผมเผ้ารุงรังปิดหน้าตาร่องรอยตามเนื้อตัวเหมือนถูกทำร้ายอย่างทารุณร่างกายซูบผอมจนเห็นซี่โครงเป็นท่อนๆ ไม่สมกับคำว่าจักรพรรดิโฉดแห่งมวลมนุษย์เอาเสียเลย 

 

“ไรอัน..” อาเลนโกรธแค้นไม่ลงเขาแค้นคนใกล้ตายไม่ลงหรอกจริงๆ สองมือลูบหน้าอดีตผู้เป็นพ่ออย่างนุ่มนวลที่สุดกลัวอีกฝ่ายจะแตกสลาย ไรอันตาพร่ามัวจนมองอาเลนไม่เห็นคาดว่าประสาทสัมผัสส่วนอื่นคงย่ำแย่ไม่ต่างกัน จนตอนนี้ไรอันยังทำหน้าเหม่อลอยหายใจรวยรินมองหน้าอาเลนอย่างไร้จุดหมาย 

ใครมันกล้าทำร้ายไรอันกัน ไอ้ชั่วตัวไหนกล้าทำร้ายเป้าหมายล้างแค้นของตนอาเลนโกรธจนอยากจะบ้าตายคนที่ฆ่าไรอันมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น นอกนั้นอย่าได้เข้ามาแส่ 

 

“พี่อาเลน! เอ่อ..” กลับมาพอดีพอไม่เจออาเลนในห้องนอนตนถึงได้รีบมุ่งหน้ามายังห้องของจักรพรรดิแต่ก็สายเกินไป อาเลนเห็นทุกอย่างแล้ว 

 

“ออ โร ร่า!!!” อาเลนเพียงเรียกชื่อผู้ต้องสงสัย 

แต่ออโรร่ากำลังเหงื่อแตกเป็นสายน้ำยืนไม่ติดพื้น หนักกว่านั้นเห็นจะเป็นไรอันยามเมื่อได้ยินชื่อของคนที่ทำร้ายตนก็กลัวจนผวายกฝ่ามือขึ้นบังหน้าแล้วร้องไห้น้ำหน้าแห้งออกมาน่าเวทนาจนอาเลนต้องคอยกอดไรอันเอาไว้ให้แน่นคลายความหวาดกลัว เจมส์ที่เข้ามาสมทบทีหลังเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอาสาเป็นคนจี้หอกใส่นางมารผู้อยู่เบื้องหลังในที่สุดความชั่วร้ายก็ถูกเปิดโปงเร็วจริงๆ 

ความคิดเห็น