facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2559 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที20
แบบอักษร

 

 

คืนวันปีใหม่ได้ผ่านพ้นไปแล้ว    หลังจากคืนนั้นมาก็ผ่านมาได้สามวันแล้ว ถ้านับรวมวันที่ถูกพาตัวมาอยู่บนเกาะแห่งนี้กับวันนี้ด้วยก็หกวันพอดี    แถมวันๆที่อยู่ที่นี่วายุจะบังคับให้ทิวทำความสะอาดบ้านทำกับข้าวไว้รอเขากลับมา    ไหนยังต้องทนนอนให้วายุกอด    หรือบ้างวันก็ลวนลามทิวบ้างเล็กๆน้อยๆ    ถึงจะไม่ได้มีอะไรกันเลย    แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าวันต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นนิ 

ดูๆไปแล้วเหมือนวายุกำลังทำให้ทิวเป็นแม่บ้านของเขาเลย

           "วันนี้ก็อย่าดื้อแหละ"   วายุหันมาสั่งทิวอีกครั้งก่อนออกจากเกาะ

           "รู้แล้วน้าาา   สั่งอยู่ได้"   ทิวยู่ปากบ่นงุบงิบอย่างรำคาญ

วายุแสยะยิ้มมุมปากนิดเดียวก่อนจะหันกลับไปขึ้นเรือต่อ    วันนี้คลื่นลมไม่ค่อยเหมาะกับการเดินเรือสักเท่าไหร่    เขากะว่าจะรีบจัดการงานให้เสร็จแล้วกลับมาพักผ่อนที่เกาะให้วันๆหน่อย 

 

หลังจากเรือเคลื่อนตัวออกไปจากเกาะแล้ว    ทิวหันหลังกลับเข้าบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

 

    บริษัทวายุ

 

ชายร่างแกร่งพอๆกับเจ้าของบริษัทก้าวเดินอย่างมุ่งมั่นตรงไปยังจุดหมายที่ตั้งใจ 

 

สองเท้าแกร่งหยุดลงหน้าห้องเจ้าของบริษัท    ก่อนจะเปิดเข้าไปโดยไม่ฟังคำค้านของเลขาสาวที่อยู่หน้าห้องทำงานของเจ้านายเลยสักนิด

           "คุณคะเข้าไปไม่ได้นะค่ะ..."   เลขาสาวร้องบอกเมื่ออิฐไลท์และกาลไม่ยอมฟังที่เธอบอก    แล้วดันประตูห้องทำงานเข้ามา

 

วายุที่คุยโทนศัพท์อยู่เงยหน้ามามอง    ยกยิ้มมุมปากให้กับคนผู้มาใหม่สามคน    

           "แค่นี้แหละนะ..."   วายุบอกปลายสายแล้ววางไป   เมื่อวางโทนศัพท์เสร็จก็หันมามองผู้มาเยือนกับเลิกคิ้วในเชิงถามแบบไม่ใส่ใจนัก

            "ขอโทษค่ะ   ดิฉันบอกพวกเขาแล้วว่าอย่าเข้ามา..."   เลขาสาวบอกเจ้านายอย่ายอมรับผิด    วายุพยักหน้าเข้าใจ

           "เธอออกไปก่อนไป"   โบกมือไล่เลขาสาวให้ออกไป

เมื่อเลขาสาวไดรับคำสั่ง    เธอก้มหัวให้เจ้านายหนุ่มก่อนเดินออกจากห้องทำงาน    และไม่ลืมที่จะปิดประตูให้

 

เมื่อไม่มีใครอื่นอีกแล้วอิฐรีบเปิดฉากถามถึงเรื่องที่เขาอยากรู้ทันที

           "มึงเอาน้องกูไปไว้ไหน"   อิฐถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำไม่สบอารมณ์นัก    วายุยกยิ้มมุมปากอีกครั้งอย่างเย้ยหยัน

           "น้อยชายมึงหายแล้วเกี่ยวอะไรกับกูด้วยไม่ทราบ"   วายุบอกด้วยเสียงร่าเริงสุด    เสมือนได้ดูละครเรื่องที่น่าขำที่สุด    

 

พอวายุพูดจบ    อิฐกำหมัดแน่นจนสั่นไปทั้งหมัด    จนไลท์ที่มาด้วยต้องตบไหล่ให้ใจเย็นๆ

           "ถ้าไม่ใช่ฝีมือมึงแล้วจะเป็นใคร   น้องกูมีศัตรูคนเดียวคือมึง!"   อิฐเริ่มใส่อารมณ์เมื่อเจอคำตอบที่ไม่ต้องการ

           "หึ   แน่ใจหรอว่ามีกูคนเดียว?"   วายุถามกลับพลางเลิกคิ้วหนาในเชิงคำถาม    การกระทำแบบนั้นยิ่งทำให้อารมณ์คุกรุ่นของอิฐที่มีมากอยู่แล้วเริ่มลุกโชนขึ้นไปอีก 

           "มึง!!"   อิฐกัดฟันกรอด    หมายจะเข้าไปหาวายุ    แต่ดีที่ไลท์ล็อกตัวไว้ได้ทัน

           "มึงใจเย็นๆดิว่ะ   ใจร้อนแบบนี้ก็ไม่ได้น้องทิวคืนหรอก"   ไลท์พูดปรามเพื่อนที่ขาดสติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว    ตอนนี้การสนทนาเลยเป็นของกาลแทน

           "ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไรจากน้องชายผม   แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้ว่า   ไม่ว่าคุณจะเอาตัวทิวไปไว้ไหน   ผมกับพี่ชายก็ต้องตามหาทิวกลับมาให้ได้...   อ๋อ   แล้วก็อีกอย่างนึง  ผมชื่อกาลเป็นพี่ชายคนกลางของทิว   ต่อจากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ   เพราะเรายังต้องเจอกันอีกเยาะ"   ว่าจบกาลก็ดึงแขนอิฐให้ออกจากห้องทำงานของวายุทันที

 

ถึงไม่บอกว่าชื่ออะไรเป็นใครและมีอะไรเกี่ยวข้องกับทิว    เขาก็รู้อยู่แล้ว 

           "มึงนี่องครักษ์เยาะจริงๆ"   วายุพูดกับตัวเอง

 

เมื่อวันที่หนึ่งที่ผ่านมา    บริษัทของพ่อกิ่งหนึ่งในหุ้นส่วนของเขาจัดงานเลี้ยงขึ้น    และแน่นอนว่าเขาเองก็ถูกเชิญในฐานะแขกคนสำคัญ    แต่ในวันนั้นวายุกลับไม่ได้ไปเพราะไม่ได้ใส่ใจนัก

 

วันรุ่งขึ้นของอีกวันเลยเอาของขวัญไปขอโทษ    แบบเสแส่ง

กิ่งที่บังเอิญเดินไปได้ยินบทสนทนาระหว่าพ่อของทิวและวายุเข้า    ก็เข้าใจได้ทันทีว่าใครลักพาตัวทิวไป    ทำไมเขาถึงรู้นะหรอว่าทิวถูกลักพาตัว    วันนั้นด้วยความที่เป็นห่วงเพื่อนเพราะทิวไม่ได้ไปเรียน    กิ่งจึงตัดสินใจไปหาทิวที่บ้าน    แต่คุณป้าแม่บ้านบอกว่าทิวหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วยังไม่กลับมา

กิ่งเลยไปหาอิฐที่บริษัท    เลยได้รู้ว่าทิวถูกลักพาตัวไป

 

พอวายุเดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อ    เลยใช้จังหวะนั้นกระชากคอเสื้อวายุมาถาม    แต่ก็ไม่ได้คำตอบเพราะโดนพ่อของตัวเองห้ามไว้ซะก่อน    เลยได้แต่รอยิ้มเยาะจากวายุเท่านั้น

 

กิ่งยืนกำหมัดตัวสั่นด้วยความคุกรุ่นที่ทำอะไรวายุไม่ได้จนแผ่นหลังแกร่งเดินหายหรับตาไป

 

 

 

 

 

 

 

    บ้านมัสทณา

 

    เพล้ง!

 

หลังจากกลับมาจากบริษัทของวายุ    อิฐอารมณ์เสียมากที่ไม่ได้เบาะแสในการตามหาทิวเลย    จนต้องมาระบายกับแก้มที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารจนแตกหมดทุกใบ

           "ใจเย็นดิว่ะพี่อิฐ   ทิวมันไม่เป็นอะไรหรอก"   กาลพูดปลอบพี่ชายให้ใจเย็นลงหน่อย

           "มึงไม่เห็นตอนมันทำร้ายทิวนี่หว่า   มึงก็พูดได้ดิว่ะ!"   อิฐใส่อารมณ์กับกาล    จนกาลเองก็เริ่มมีอารมณ์แล้วเหมือนกัน

           "ทิวมันก็น้องกูเหมือนกันนะโว้ย!"   พอกาลว่าจบ    อิฐหันมามองหน้าน้องชายคนกลางด้วยแววตาวาวโจรน์เข็งกร้าว

 

ไลท์ยืนดูสถาณะการณ์อยู่ห่างๆเริ่มเห็นท่าไม่ดีจึงเข้ามาห้ามทับ

           "พวกมึงใจเย็นๆกันก่อนดิว่ะ   ทะเราะกันไปก็ช่วยน้องทิวมาไม่ได้หรอก"   ไลท์พูดห้ามทั้งสองคนจึงเริ่มได้สติด    อิฐยืนนิ่งคิดสักพักก่อนเอ่ย

           "กูจะกลับฮ่องกง" 

หลังจากอิฐพูดจบ    อีกสองคนหันหน้ามามองเป็นเชิงถาม

           "กูจะไปตรวจดูว่าใครใส่ร้ายป๊า"   อิฐตอบข้อสงสัยของทั้งสองคน    กาลกับไลท์พยักหน้าเข้าใจ

           "พวกมึงอยู่ทางนี้ก็ค่อยดูไอ้วายุไว้ให้ดี"   อิฐออกคำสั่งอีกครั้ง

           "เออ   มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอก   ทิวมันก็น้องกู   กูไม่ปล่อยให้มันไปอยู่ในมือใครนานๆหรอก   เหงาปาก"   กาลบอกอิฐให้หายห่วงแถมหยอกเล่นให้คลายเครียดไปด้วย

           "มึงรีบไปเหอะ   จะได้รีบกลับมา  เดี๋ยวถ้ามึงมาช้า  กูว่าน้องได้มีลูกกับไอ้วายุก่อนแนี่ๆ..."   ไลท์เดินมาตบไหล่เพื่อนพลางยิ้มให้บางๆแล้วกวนตีนเพื่อนไปอีกที

           "เดี๋ยวเถอะมึง"

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

แมวดำมาแว้วววว ทุกคนฉลองปีใหม่เป็นไงบ้าง บ้านแมวดำฉลองสองวันสองคืนเลยนะ กินนู่นกินนี่จนน้ำหนักขึ้นเลยล่ะ 55555 แต่หวังว่าตอนที่19ทุกคนจะชอบนะ แมวดำมาช้าไป พอดีจำวันลงนิยายผิด

 

 

 

😸

ความคิดเห็น