email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lollipop 16

คำค้น : Lollipop Nanaกะหอยทาก น่ารัก อบอุ่น ฟิน ละมุน สบาย ฟีลกู้ด พระเอกน่ารัก ฟินๆจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2562 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lollipop 16
แบบอักษร

Lollipop 16 

เราทานมื้อเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นร้านโปรดของสามพี่น้องตัว ก.ไก่ อ้อ พี่เกรทมีน้องสองคนนะ มีกู๊ดกับเกรย์ ตอนนี้กู๊ดนั่งเขี่ยข้าวในจานไปมาพอเพื่อนทานไม่ลงเราเองก็พลอยทานไม่ลงเช่นเดียวกัน โทรศัพท์กู๊ดสั่นรัว ๆ ทั้งจากข้อความไลน์ทั้งจากการโทรแต่เพื่อนก็ไม่ยอมรับการติดต่อจากอีกฝ่าย เหมือนนึกขึ้นได้จู่ ๆ กู๊ดก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมากดทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบไป

“กู๊ดไปนอนกับพี่ไหมหรือจะกลับคอนโด?” เมื่อเราทานข้าวเสร็จ อย่าเรียกว่าทานข้าวเลย เรียกว่านั่งจิบน้ำดีกว่า ไม่มีใครทานอะไรลงเลยสักคน

“ไปนอนกับยิ้มได้ไหม”

“ได้”

“เอสไปด้วยกันไหม” ฉันเอ่ยชวนเอสด้วย

“ได้อยู่แล้ว” เอสตอบตกลง เราแยกกันที่ร้านอาหาร เอสกับกู๊ดไปด้วยกัน เห็นบอกว่าจะแวะไปที่คอนโดเอสก่อนเพื่อเอาชุด ส่วนกู๊ดน่าจะมาใส่ของฉันเห็นบอกว่ายังไม่อยากกลับคอนโดแต่บางทีพวกมันก็น่าจะลืมไปว่าคอนโดพวกมันอยู่ที่เดียวกัน ฉันและพี่เกรทก็นั่งรถกลับไปที่คอนโด พี่เกรทเองก็เงียบซะจนฉันไม่กล้าพูดอะไร

“ลองดูโซเชียลกู๊ด” พี่เกรทบอกสั้น ๆ

ฉันเลื่อนโทรศัพท์ดูตามที่พี่เกรทบอก รูปคู่ทั้งสองหายไปหมดทุกรูปทั้งในอินสตราแกรมหรือว่าในเฟซบุ๊ก สเตตัสในเฟซบุ๊กก็ไม่มีแล้ว

“ไม่มีแล้วค่ะทั้งรูปทั้งสเตตัส” ฉันเงยหน้าบอกพี่เกรท

“ครับ ลบตั้งแต่อยู่ร้านแล้ว พี่ฝากดูแลกู๊ดด้วยนะครับ”

“ได้เลยค่ะ”

พี่เกรทยื่นมือมาจับมือฉันไว้ก่อนจะบีบเบา ๆ ฉันรู้ว่าเขาเองก็คงไม่สบายใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ แต่ถ้ากู๊ดได้ลองตัดใจแล้วฉันก็หวังแค่ว่าเพื่อนจะมีความสุขได้ในเร็ว ๆ นี้

“น้องพี่อ่ะ พี่รักพี่ห่วง พี่ดูแลมาตั้งแต่จำความได้ แล้วไอ้บ้านั่นมันเป็นใครมาทำให้น้องพี่ร้องไห้แบบนี้” เมื่อจอดรถตรงลานจอดรถของคอนโดพี่เกรทก็เอ่ยน้ำเสียงเจ็บปวด เขาหันกลับมากอดฉันไว้แน่น

“มันเป็นใครกันมาทำน้องพี่แบบนี้น่ะ” ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะพูดอะไร เลยนั่งเงียบแบบนี้แทนบีบมือเขาเบา ๆ แทน

“พี่ไม่ต่อยเพราะไม่อยากใช้ความรุนแรงแต่ถ้าเกรย์รู้ก็คงจะแย่หน่อย รายนั้นรักกู๊ดมาก”

“หนูดีใจนะที่พี่ไม่ใช้ความรุนแรงแล้วยังควบคุมตัวเองได้” ฉันเอ่ยบอก มือก็ลูบที่ไหล่เขาเบา ๆ

“เพราะหนูอยู่ด้วยต่างหากเลยไม่ทำ ถ้าได้อยู่คนเดียวมันก็ไม่รอดเหมือนกันนั่นแหละ” พี่เกรทบอกเสียงงอแง ฉันปล่อยให้เขากอดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานเราก็ลงจากรถ พี่เกรททำของว่างไว้ให้ทั้งกู๊ดและเอสได้ทาน กลัวว่ากลางดึกจะหิวเพราะที่ห้างไม่มีใครทานอะไรเลย

“ทำอะไรครับหน้าเครียดเชียว” พี่เกรทเอ่ยถาม ระหว่างที่กำลังจัดแซนวิชลงกล่อง

“เกมเข้าไม่ได้ มันบอกกำลังโหลดข้อมูล แต่โหลดไม่ขึ้นเลย”

“ซอฟแวร์เกมเครื่องหนูมันพังหรือเปล่า”

“น่าจะใช่ค่ะ แต่หนูไม่อยากลบเลย เสียดายอ่ะ หมดไปเยอะเลยนะ”

“หึหึ ลบแล้วก็เล่นใหม่สิไม่เห็นยากเลย แล้วพรุ่งนี้เรียนกี่โมงนะ”

“เรียนแปดโมงเช้า เสร็จสิบเอ็ดโมงแล้วก็ว่างยาวเลยค่ะ” ฉันรายงาน เสียงกดกริ่งห้องดังขึ้นฉันจึงเดินไปส่องดูพอเห็นว่าเป็นเพื่อนถึงได้เปิดให้ทั้งสองเข้ามาในห้อง

“ให้พี่ไปส่งไหมพรุ่งนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวไปกับเพื่อนเลย เจอกันตอนเย็นนะ อยากทานอะไรเดี๋ยวหนูจะทำไว้ให้”

“สปาเก็ตตี้ได้ไหม ไม่ได้ทานนานแล้ว”

“ได้ค่ะ”

“แหม ๆ ๆ หวานอะไรขนาดนี้คะเนี่ย” เอสเอ่ยแซว ก่อนจะเดินมาร่วมวงที่โต๊ะทานข้าว พี่เกรทเลื่อนจานแซนวิชมาตรงหน้าเราทั้งสาม ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดตู้เย็นเทนมใส่แก้วเตรียมอุ่นให้

“มีนมสดกับช็อกโกแลต เอาอะไรบ้างครับ”

“กู๊ดเอานมสด” กู๊ดยกมือบอก มอบรอยยิ้มให้พี่เกรท

“เอสคนสวยขอนมสดค่ะ”

“ได้ครับ” พี่เกรทจัดการอุ่นนมให้ทั้งฉันและเพื่อน นมสดของเพื่อนทั้งสองส่วนของฉันเป็นช็อกโกแลต พี่เกรทนั่งเล่นรอกระทั่งเราทานของว่างหมดแล้วเตรียมอาบน้ำเข้านอนถึงได้ยอมกลับห้องของเขา แต่ก่อนกลับก็ยังคงงอแงทำราวกับว่าห้องอยู่ไกลกันมาก

“พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” พี่เกรทยืนอยู่หน้าห้อง

“ค่ะ ฝันดีนะคะ”

“ฝันดีครับ” ร่างสูงโน้มต่ำลงมากดริมฝีปากลงบนหน้าผากเบา ๆ ก่อนจะผละออกห่าง เขาเอื้อมมือมาปิดประตูให้ ฉันล็อคห้องอีกครั้งเพื่อความมั่นใจก่อนจะเดินไปปิดม่านและไฟ เมื่อเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นกู๊ดนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

“ไม่ง่วงหรือยัง” ฉันถามเพื่อน กู๊ดเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะส่งยิ้มมาให้

“ยังเลย เดี๋ยวรออาบน้ำ”

“ไหวไหม?” ฉันถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“อื้อไหว แต่มันก็ยังรู้สึกแย่อยู่ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวก็จะดีขึ้นเอง”

“ไม่ไหวก็เข้ามากอดนะ จะยืนให้กอด” ฉันบอกเพื่อนไปจากใจจริง มันยิ้มกว้างก่อนจะลงจากเตียงเข้ามากอดฉันไว้แน่น เอสที่เพิ่งออกจากห้องน้ำก็เดินยิ้มเข้ามาใกล้

“อะไรยะ กอดกันไม่มีฉันได้ไง นี่คนสวยของกลุ่มนะ” เอสบอกเสียงน้อยใจแต่เจ้าตัวก็เดินเข้ามาใกล้ยกแขนกอดทั้งฉันและกู๊ดไว้

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่อยู่ให้กอด” กู๊ดบอกเสียงพึมพำ

“อย่ามาพูดหวานขนลุก จงรักฉันมาก ๆ ซะเพราะถ้าไม่ใช่ผู้ชายฉันก็ไม่กอดหรอก...”

“...”

“รักหรอกนะเลยให้กอดน่ะ”

“รักพวกแกจัง” กู๊ดผละออกยิ้มหวานให้

“รักฉันก็ยกพี่ชายสุดหล่อของแกให้ฉัน” เอสเสนอ แต่ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ กับสายตากู๊ดที่มองฉันมาล่ะ เอาสายตาหงอยๆ เมื่อกี้คืนมา

“พี่เกรทน่ะของยัยยิ้มต่างหาก ขอฉันไม่ได้หรอกเพราะยัยยิ้มเป็นเจ้าของตัวและหัวใจผู้ชายที่ชื่อเกรท...”

“โอ๊ย พวกแกน่ะ พอเลยไม่ต้องมาแซว กู๊ดรีบไปอาบน้ำจะได้มานอน ยัยเอสไปโบกครีมแล้วมานอน” ฉันสั่งเพื่อนเสียงสั่น เขินก็เขิน อายก็อาย ไม่รู้ว่าควรรู้สึกแบบไหนแล้วเหมือนกัน ทุกครั้งที่ถูกแซวเรื่องพี่เกรท จะเป็นเรื่องที่ฉันไม่สามารถหักห้ามตัวเองไม่ให้เขินได้เลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันเขิน แบบเขินจริงจังด้วยนะ

 

ช่วงเช้าของวันถัดมา ฉันออกมาเรียนกันไม่สิมีเพียงแค่ฉันกับเอสเพราะกู๊ดขอไม่มา พวกฉันเองก็พอจะรู้ว่าเพราะอะไรเลยไม่บังคับ เมื่อเราเปิดประตูเข้าไปในห้องเรียนก็เจอบอสนั่งอยู่ที่ประจำของกลุ่มเรา มันยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นพวกฉันเดินเข้ามา เอสจูงมือฉันไปนั่งอีกที่ ไม่ใช่ที่เดิมที่เคยนั่งด้วยกัน บอสมองตามเราทั้งสองไม่วางตากระทั่งเมื่อเรานั่งที่เก้าอี้โทรศัพท์ฉันก็มีไลน์เข้า ก้มมองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นชื่อบอส

“อย่าเพิ่งตอบมันเลย เรียนก่อน” เอสบอกอย่างรู้ทัน ฉันเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าดังเดิม สามชั่วโมงที่ฉันนั่งเรียนรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างเป็นหัวข้อไป แต่เอสน่ะรายนี้เรียนเก่งมากเลยล่ะ ไม่ห่วงหรอกเพราะใกล้สอบก็มีเอสนี่แหละมาติวให้

“จะกลับเลยไหม?”

“ว่าจะไปเดินซื้อของก่อนน่ะ แกล่ะ”

“กลับห้องก่อนเดี๋ยวไปต่อ” เอสบอก ฉันพยักหน้ารับรู้ อาจารย์เดินออกจากห้องเพื่อนในคณะก็ทยอยออกไปฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นรอ มีข้อความจากบอส กู๊ดแล้วก็พี่เกรท ของกู๊ดบอกแค่ว่าขอกลับไปเอาชุดที่ห้องเดี๋ยวตอนเย็นจะไปทานข้าวด้วย ของพี่เกรทเขาบอกว่าเขาถึงที่ทำงานแล้ว วันนี้ทานมื้อเช้าไม่ทันแต่เขาทานแซนวิชแล้ว ตอนสายมีคุยงานข้างนอกกับพี่เลี้ยง ฉันกดส่งสติกเกอร์โอเคกลับไปก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องเรียน บอสที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ พุ่งเข้ามาหาเราสองคนทันที

“เราขอโทษ เราขอคุยกับกู๊ดได้ไหม?” บอสเอ่ยขอ ใบหน้าที่เคยสดใสของบอสดูหมองไปเพียงชั่วข้ามคืนใต้ตาบวมแดงราวกับผ่านการร้องไห้มา

“ทำไมเราต้องช่วยล่ะ” เอสถาม

“เราผิดไปแล้ว เราขอโอกาส”

“โอกาส? คิดว่าคนอย่างกู๊ดมันใจดีมากขนาดที่จะให้ผู้ชายแบบนาย ที่มีคนอื่นระหว่างที่คบกับมันกลับเข้ามาในชีวิตมันเหรอ?” เอสถามเสียงเข้มแสดงออกว่าไม่พอใจอย่างชัดเจน

“เราขอคุยกับกู๊ดได้ไหม เอส ยิ้ม เราขอร้อง เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีกู๊ด”

“ก็เห็นมีความสุขดีนี่ตอนที่ไม่มีกู๊ดน่ะ”

 

 

 

===================== 

ขอโทษที่เงียบหายไปเลยนะคะ เค้าไม่สบาย จ้องคอมทีก็จะอ้วกตาลายไปหมด T_T ไม่ไหวเลย ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลง อากาศเย็นลงแล้ว ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ อย่าเจ็บอย่าป่วยนะคะ ป่วยทีทรมานจริงๆ T_T 

ปล.ทีมอีบุ๊ค เจอกันปีหน้าเลยนะคะ ตาลายทำอะไรไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ   

Enjoy reading jaaa 

ความคิดเห็น