เเอด🚪

ไม่นะ..

ฉันต้องห้ามใจตัวเองไว้!

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆก่อนจะรีบก้าวขาเดินขึ้นห้องอย่างรวดเร็ว

. . .

ปัง🚪

ฉันยืนพิงประตูห้องพลางหอบหายใจติดขัด

มะ ไม่ไหวจริงๆ

ฉันอดทนไม่ได้เเล้วจริงๆ

เเอด🚪

สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเปิดประตูห้องออกพร้อมมุ่งหน้าไปยังห้องพี่ยูทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก🚪

ก๊อก ก๊อก ก๊อก🚪

เเอด🚪

ฉันดันคนที่ยืนขวางประตูเข้าไปข้างในก่อนจะนำตัวเองเข้าไปตามเเล้วปิดประตูไว้

ปัง🚪

หลังจากพูดจบประโยคฉันก็โน้มคอคนตรงหน้าลงมาประกบปากทันที

ผลั่ก!

พี่ยูรีบดันตัวฉันออกก่อนจะหันมาจ้องหน้าฉันอย่างจริงจัง

จะให้ฉันถอยตอนนี้... บอกเลยฉันทำไม่ได้จริงๆ..

ฉันจ้องหน้าเค้าตอบก่อนจะค่อยๆ...

ฟุ่บ..

✂️✂️✂️✂️✂️✂️ฉับ ฉับ ฉับ✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️

**************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

คอนโดมอร์เเกน

เเสงเเดดในยามเช้าสอดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาด.. รบกวนชายที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง

น้ำเสียงอ่อนนุ่มของคนข้างๆทำให้เขารีบชำเลืองตามองอย่างรวดเร็ว

"มึงบอกเลิกกูเเล้ว "

"มึงไม่มีสิทธ์ในตัวกู"

"กูจะทำอะไรก็เรื่องของกู"

เธอส่งยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยนก่อนจะลุกเเละเดินออกไป

ปัง🚪

"ไอริน..."

"อย่าไป... "

คำพูดเมื่อวานยังคงก้องอยู่ในหัวผม..

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน.. ทำไมผมถึงเลิกนึกถึงมันไม่ได้เลย

ในหัวของผมยังคงคิดเรื่องเมื่อวานวนเวียนอยู่อย่างงั้น

ผมไม่สามารถสะบัดมันออกจากหัวได้เลยจริงๆ...

. . .

5นาทีผ่านไป

ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปตามซีน

เเอด🚪

ทันทีที่เปิดประตูออกมาผมก็เจอกับเธอที่กำลังพยายามเเกะกล่องของขวัญที่ไอรินให้ผมเมื่อปีก่อนอยู่

ผมตวาดใส่เธอเสียงดังจนทำให้เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ

เธอรีบวางกล่องของขวัญกลับไว้ที่เดิมอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเดินเข้าห้องเธอทันที

ปัง🚪

ผมรีบเดินไปยังมุมลิ้นชักนั่นอย่างรวดเร็ว..

เพื่อตรวจสอบว่า.. ของๆไอรินที่เคยให้ผมไว้มันยังเรียบร้อยดี...

ของๆเธอ.. ผมไม่อยากให้ใครมายุ่ง.. ไม่อยากให้ใครมาจับ..

ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครก็ตาม..

เเต่เมื่อกี้ผมคงใช้อารมณ์มากไปหน่อย.. เธอคงตกใจมากเเน่ๆ.. เพราะนี่เป็นครั้งเเรกที่ผมตวาดใส่เธอ

. . .

15นาทีผ่านไป

เเอด🚪

ผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับซีนที่กำลังนั่งทำหน้าบึ้งอยู่บนเตียง

คนบนเตียงจ้องหน้าผมตาไม่กระพริบ.. หยดน้ำใสๆค่อยๆไหลออกจากตาเธอ..

**************************

. . .

🏰บ้านหงษ์สกุลไทย🏰

ห้องยู

ฉันกับพี่ยู... เราทั้งคู่กำลังจัดการความเรียบร้อยของ เครื่องเเต่งกายอยู่คนล่ะมุมห้อง

ฉันหันไปพูดกับพี่ยูกับพี่ยูด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบา ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องทันที

ปัง🚪

**************************

. . .

🏰โรงเรียนเยอบีร่า🏰

คาบเช้า

***************************

. . .

โรงอาหาร

มันพูดก่อนจะเดินออกไปซื้อข้าว โดยปล่อยให้ฉันยืนค้างกับคำพูดของมันอยู่คนเดียว

OMG!! เเม่งเลี้ยงฉันรอบที่3เองมั้งตั้งเเต่รู้จักกันมา.. บ้านก็รวยชิบเเต่เเม่งโครตงก

ความซาบซึ้งนี้ฉันจะจำไปจนวันตายเลย สาบาน!

. . .

โต๊ะประจำ

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่กับนาง... เพียงเเค่2คนบนโต๊ะ

คาดว่ามอร์เเกนก็น่ากำลังจะไปซื้อข้าวให้คนตรงหน้าเหมือนกัน

ดูเย็นชากว่าตอนที่อยู่หน้าผู้ชายนะ..

นางเหลือบตามามองฉันก่อนจะเขี่ยโทรศัพทร์ไปมาเหมือนเดิม

ฉันพูดก่อนจะจับสร้อยเส้นที่3ที่อยู่บนคอ

ฉันยังไม่เอ่ยปากอนุญาต เธอก็เอื้อมมือมาจับสร้อยเส้นทั้งสามเส้นเเล้วกระชากออกทันที

สร้อยพี่ยู... สร้อยป๊าฉัน..

กล้ามากนะอีบ้านี่!

ไม่ช้ามอร์เเกนกับซีเจย์ก็เดินหอบอาหารพรุงพรังมาก่อนจะวางมันไว้ที่โต๊ะเเล้วเข้านั่งประจำที่ของตัวเอง

มอร์เเกนหันมามองหน้าฉัน.. ก่อนจะหลบสายตาเเล้วตักข้าวกินอย่างเดิม

เอาไว้ก่อนนะอีซีน...

คืนนี้กูตามไปเอาสร้อยกับมึงเเน่

**************************

. . .

🏰บ้านหงษ์สกุลไทย🏰

END