Line

...

สรุปเเล้วมันยังไงกันเเน่...

มันหายไปเเล้วมันกลับมาชวนฉันไปเที่ยวงั้นหรอ?

***************************

หลังจากที่เห็นข้อความฉันก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาเเล้ววิ่งลงไปดูอย่างรวดเร็ว

****************************

. . .

หน้าบ้าน

น้ำตาที่ฉันกลั้นเอาไว้มันไหลออกมาอาบเเก้มอย่างไม่หยุดสาย

คนตรงหน้าได้เเต่ยืนมอง ฉันนิ่ง.. มันไม่ตอบอะไรฉันเลยสักคำ

หมับ

มอร์เเกนดึงร่างฉันไปกอดพลางใช้มือลูบผมฉัน

ฉันพูดทั้งน้ำตาก่อนจะเอาหน้าซุกที่เเผงอกของมันพร้อมกอดมันตอบ

ฉันไม่ได้ตอบอะไรมันเเต่พยักหน้ารัวๆเเทน

**************************

. . .

3ชั่วโมงผ่านไป

คนที่กอดฉันอยู่ด้านหลังเอ่ยปากถามพร้อมกระชับกอดให้เเน่นขึ้น

มอร์เเกนพูดก่อนจะจูงมือฉันไปยังโต๊ะอาหาร

ถึงฉันจะเพิ่งกินข้าวที่พี่ยูป้อนไปเเล้วก็เถอะ..

เเต่ถ้าได้กินข้าวกับมอร์เเกน.. ถึงฉันจะยังไม่หิว ฉันก็อยากกินขึ้นมาเเบบไม่มีเหตุผลเลยล่ะ

****************************

. . .

22:04

ตอนนี้เราสองคนกำลังจัดที่นอนที่อยู่ในเต้นท์

ทันทีที่ฉันพูดจบฉันก็เอนตัวลงนอนพร้อมกันคนข้างๆ

คนข้างๆพูดพลางเอื้อมมือมาลูบผมฉันก่อนจะเอนตัวมาจุ๊บที่หน้าผาก

****************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า

เเสงเเดดที่ส่องเข้ามาในเต้นท์ทำให้ฉันตื่นขึ้นมาอย่างสลึมสลือ

ฉันเหลือบไปมองที่นอนข้างๆเพื่อหามอร์เเกน.. เเต่เจ้าตัวกลับไม่อยู่ซะเเล้ว

ไปไหนนะ

ฉันรีบลุกออกจากเต้นท์ด่อนจะรีบเดินไปที่เค้าน์เตอร์ทันที

หลังจากที่ป้าพูดจบฉันก็รีบวิ่งกลับไปที่เต้นท์ไปหยิบโทรศัพทร์เพื่อติดต่อมันทันที

Line

Morgan ได้ลบคุณออกจากเพื่อนเเล้ว

**************************

มือที่ถือโทรศัพทร์ฉันอ่อนเเรงลงทันที ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันจุกจนพูดอะไรไม่ออก.. น้ำตาของฉันค่อยๆไหลออกมาอาบเเก้มอย่างไม่หยุดสาย

ไม่จริงหน่า

มันต้องเกิดอะไรขึ้นเเน่ๆ ฮึกก

เมื่อวานมึงยังดีๆอยู่เลยไม่ใช่รึไง

ทำไมจู่ๆจะไปก็ไป

เเล้วสัญญาที่มึงเคยให้ไว้กับกูล่ะ..

เราจะรักกันตลอดไปไม่ใช่หรอ..

*****************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

คอนโดมอร์เเกน

ตอนนี้ฉันกำลังยืนรอมันอยู่หน้าคอนโด

เพราะฉันถามลุงยามเเล้ว ลุงบอกมันออกไปข้างนอกยังไม่กลับเลย

มันกับฉันยังต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

ฉันไม่ยอมปล่อยมันไปอย่างงี้หรอก...

ฉันรักมันไปเเล้ว.. รักมากจริงๆ

ไม่นาน ฉันก็เห็นมันกำลังเดินมาทางคอนโด

ไม่รอช้า ฉันรีบวิ่งเข้าไปหามันทันที

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นพลางกลั้นน้ำตาเอาไว้

ตอนนี้ฉันพูดไปร้องให้ไปเหมือนคนเสียสติ..

ส่วนมันก็ได้เเต่ยืนมองฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

ฉันไม่อยากคิดเลย.. ไม่อยากคิดเลยจริงๆ..

มอร์เเกนเอื้อมมือไปจับมือผู้หญิงคนนั้นไว้ก่อนจะจูงมือเธอเดิน..

มอร์เเกนที่กำลังจะเดินเข้าคอนโดหยุดชะงักเล็กน้อย เเต่ก็ไม่ได้หันมามอง ก่อนจะเดินต่อ

ฉันมองคนสองคนตรงหน้าเดินออกไปอย่างช้าๆ.. ภาพความทรงจำของฉันกับมันก็ค่อยๆไหลเข้ามาในหัว

ภาพที่เราไปเที่ยวด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน.. เเกล้งกัน..

มันดีมาก.. ดีจนลืมไม่ลงเลยล่ะ..

มอร์เเกนที่กำลังเดินจูงมือผู้หญิงคนนั้นหันกลับมามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจเเล้วเดินเข้าคอนโดไป

ตอนนี้ในใจฉันมันเจ็บไปหมด

หัวใจฉันตอนนี้มันพังไม่เหลือชิ้นดีเลยล่ะ

นี่มันยังเจ็บไม่เท่ามีคนมาตบหน้าฉันเเรงๆเลยด้วยซ้ำ

ครื้นนนน⛈️

ซ่าา🌧️

จู่ๆฝนก็ตกลงมาอาบร่างฉันอย่างเเรง

หึ ฉันมันน่าสมเพชชะมัดเลย

ฉันค่อยๆพยุงตัวเองเดินพลางร้องให้ไปด้วยเหมือนคนเสียสติ

*************************

. . .

ฉันถามมอร์เเกนที่ยืนมองอะไรซักอย่างอยู่ตรงระเบียงมานานเเล้ว

มอร์เเกนตอบก่อนจะส่งยิ้มที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดีมาให้

มอร์เเกน.. เป็นคนเดียวที่ยิ้มให้ฉันตลอด.. ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ผู้ชายคนนี้... ฉันไม่ยอมเสียเค้าไปง่ายๆหรอก

*************************

. . .

ผมมองผู้หญิงที่ยืนร้องให้เหมือนคนเสียสติอยู่หน้าเซเว่น

ไอรินนี่หว่า

เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม.. ตาเธอเเดงก่ำ.. ร่างกายของเธอสั่นด้วยความหนาว

สภาพมันตอนนี้โครตน่าสงสารเลย..

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเเน่..

ไอรินผู้หญิงที่สดใสตลอดเวลาหายไปไหน..

อย่าให้ผมรู้นะว่าใครทำให้มันเป็นอย่างงี้ ผมไม่ปล่อยเอาไว้เเน่

ผมพูดพร้อมเอื้อมมือไปกระคองตัวมันให้ขึ้นรถ

มันตอบพร้อมพยักหน้ารัวๆ..

END