ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ชีวิตใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชีวิตใหม่
แบบอักษร

 

ชีวิตใหม่ 

 

 

              “เจ้าอ้วน” 

              “เจ้าขี้เหร่” 

              “ฮ่าๆๆๆ” 

              “คุณหนูอย่าไปอยู่ใกล้เลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวสิ่งไม่ดีจะติดตัว” 

              “ท่านพี่...” 

              “อย่ามาเรียกข้าด้วยคำนั้น” 

              “ดูสิช่างไม่เจียมตนเสียเลย” 

              “นั้นสิอ้วนขนาดนั้นยังจะแต่งออกไปให้ขายหน้านะเจ้าค่ะ” 

              “จิวจื่อเจ้าอ้วน เจ้ากล้าเดินมาขวางหูขวางตาข้าเจ้าจงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้ซะ” 

              “เพราะเจ้าไม่งั้นตำแหน่งนั้นคงเป็นของข้า” 

              “ตายๆไปซะเจ้าอ้วน ฮ่าๆๆ” 

  

              “เฮือก แฮ่กๆๆ”

              “ฮูหยินรองท่านฟื้นแล้ว” เสียงของบ่าวรับใช้ชายดังขึ้น “เดี๋ยวบ่าวไปเรียนคุณท่านแลละให้บ่าวอีกคนไปตามหมอมานะขอรับ” เมื่อพูดจบก็เดินออกไป

              “อ่า~ นั้นคือความทรงจำของจิวจื่อคนก่อนสินะ”  

              “ขออภัยขอรับฮูหยินรอง ท่านหมอมาแล้ว” เสียงข้ารับใช้ดังขึ้นขัดความคิดของจิวจื่อ

              “เชิญ”

              เมื่อจิวจื่อเอ่ยตอบรับออกไปบ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามาพร้อมหมอชราคนหนึ่ง

              “ขออภัยขอรับ ไม่ทราบว่าฮูหยินรองรู้สึกเป็นยังไงบ้างขอรับ” หมอชราเอ่ยถามเมื่อจับชีพจรตรวจดูจากข้อมืออวบอ้วน

              “ข้ารู้สึกตัวร้อน และไม่สบายตัวเท่าไรขอรับท่านหมอ”

              “ฮูหยินรองน่าจะเป็นไข้นะขอรับ นอนพักสักสองสามวันก็ออกไปเดินเล่นได้แล้วขอรับ”

              “ขอบคุณท่านหมอมากนะขอรับ ฮัดเชย”

              “เดี๋ยวข้าเขียนเทียบยาให้ ฮูหยินรองก็รักษาสุขภาพนะขอรับ”

              “ไปส่งท่านหมอ” จิวจื่อหันหน้าไปบอกให้บ่าวรับใช้ไปส่งท่านหมอ

              เฮ้อ~ กว่าจะออกไปได้ จิวจื่อนะจิวจื่อทำไมโง่ยังนี้ ยังเหลือพวกฮูหยินรองอีก พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา 

              ตึก ตึก เสียงเดินที่บ่งบอกว่ามีคนกำลังมา เมื่อจิวจื่อหันไปมองก็เห็นว่ามีเสนาบดีหลิว ฮูหยินใหญ่หรือแม่ของเสนาบดีหลิว และสุดท้ายก็ฮูหยินสาม

              “คารวะนายท่าน ฮูหยินใหญ่ขอรับ” เป็นจิวจื่อที่กล่าวทำความเคารพ

              “ไม่ต้องลุกขึ้นมา เจ้านั่งพักไปเถอะเพิ่งฟื้นขึ้นมานะ” เสียงของเสนาบดีหลิวพูดขึ้น

              “ขอบคุณขอรับ”

“ฮูหยินรองเจ้าเป็นยังไงบ้าง” เป็นเสียงของฮูหยินสามที่ถามไถ่ขึ้น

เหมือนจะดีนะถ้าจิวจื่อไม่สังเกตเห็นสายตาที่มองมาอย่างผิดหวังนั้น

“ก็ดีขึ้นแล้วขอรับ ฮูหยินสาม” จิวจื่อพูดออกไปโดยที่เน้นคำว่าฮูหยินสามเป็นพิเศษ

“ดีแล้วล่ะที่ไม่เป็นอะไรมา คราวหลังอย่ารีบเดินเกินไปละ” ป็นเสียงของฮูหยินใหญ่พูดขึ้น

ก็เพราะท่านนั้นล่ะที่เรียกข้าไปพบนะ ถึงข้างในจะคิดอีกอย่างแต่ภายนอกจิวจื่อก็ได้แต่นั่งยิ้มและรับคำออกไป “ขอรับ คราวหลังข้าจะระวังให้มากกว่านี้”

“ก็ดี ท่านแม่กลับกันเถอะขอรับปล่อยให้ฮูหยินรองพักผ่อนไปเถอะ” เสียงของเสนาบดีหลิวดังขึ้น

“นั้นสิ งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะแม่ยังมีกิจให้ทำอีกมาก”

“น้อมส่งนายท่าน ฮูหยินใหญ่ และฮูหยินสามขอรับ”

“ทำไมเจ้าไม่ตายๆไปซะเจ้าอ้วน” เป็นเสียงของฮูหยินสามที่กระซิบข้างหูของจิวจื่อ

เมื่อจิวจื่อได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม“ข้าไม่ตายง่ายๆหรอกนะฮูหยินสาม หึ”

“ระวังไว้เถอะ วันหลังข้าเอาเจ้าตายแน่” ฮูหยินสามขบเขี้ยงฟันตอบออกไป

“ขอบคุณที่เตือนนะขอรับ ฮูหยินใหญ่เดินออกไปนู้นแล้ววนะฮูหยินสาม”

“เจ้า....หึ” เมื่อไม่สามารถต่อคำกับจิวจื่อได้ฮูหยินสามก็ได้แต่เดินออกไปด้วยความหงุดหงิด

เมื่อเห็นว่าเสนาบดีหลิว ฮูหยินใหญ่และฮูหยินสามเดินออกไปไกลแล้ว จิวจื่อก็หันไปสั่งบรรดาข้ารับใช้ “พวกเจ้าออกไปให้หมด”  

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

 

เอาล่ะ ทุกคนออกไปหมดแล้วไหนมาทบทวนความจำกันหน่อยสิ นี้คือชวิตใหม่ที่ท่านผู้สร้างมอบให้เราไอ้เราก็นึกว่าจะไปเกิดเป็นเด็กทารกที่ไหนได้ดันมาเข้าร่างของจิวจื่อ ชื่อก็ดันเหมือนกันกับชาติที่แล้วอีก เฮ้อ~ จิวจื่อหรือก็คือฮูหยินรองของเสนาบดีหลิวที่แต่งเข้ามาเพราะโดนบังคับมา เป็นคนที่ยอมคนอื่น แถมเป็นเกออีกต่างหาก ทั้งยังโดนคนในจวนรังเกียจแม้แต่ข้ารับใช้ยังหมางเมิน ที่สำคัญกว่านั้นแม้แต่เสนาบดีหลิวก็ไม่ชอบจิวจื่อคนก่อนเพราะเป็นคนที่มาจากตระกูลศัตรูถึงปากจะไม่พูดขออย่าแต่การกระทำและสายตายังบอกแทน เฮ้อ~ ที่จิวจื่อมานอนซมยังงี้ก็เพราะว่าฮูหยินใหญ่เรียกให้จิวจื่อไปพบ ด้วยความที่จิวจื่อคนก่อนกลัวฮูหยินใหญ่มากเพราะเคยโดนฮูหยินใหญ่สั่งลงโทษกะอีแค่เห็นแล้วมันขัดหูขัดตานับตั้งแต่นั้นมาจิวจื่อคนก่อนก็กลัวฮูหยินใหญ่เป็นอย่างมาก จึงได้รีบไปพบจนไม่ได้สังเกตเห็นฮูหยินสามที่ยืนอยู่แถวนั้น ด้านฮูหยินสามที่เห็นจิวจื่อรีบเดินมาก็สั่งให้บ่าวรับใช้เดินไปผลักให้ตกสระ เมื่อฮูหยินสามเห็นดังนั้นก็รอจนกระทั่งจิวจื่อจมน้ำไปค่อยบอกให้คนรับใช้ไปเอาตัวขึ้นมา โดยทั้งหมดนั้นเป็นแผนการของฮูหยินใหญ่และฮูหยินสาม เฮ้อ~ ข้าสงสารเจ้าจังจิวจื่อ ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อยนอนพักดีกว่า

 หลังจากที่จิวจื่อหลับไปสักพักก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น“เป็นยังไงบ้างกับชีวิตใหม่”

“ท่านผู้สร้าง...ผมนึกว่าท่านจะส่งผมมาเกิดเป็นเด็กทารกเสียอีก”

“ฮ่าๆๆ เจ้าอย่าห่วงเลยดีแล้วที่ข้าให้เจ้ามาเข้าร่างนี้นะ”

“แล้วจิวจื่อคนก่อนล่ะท่านผู้สร้าง” จิวจื่อถามด้วยความสงสัย

“เจ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก เขาไปเกิดใหม่แล้ว แต่เดิมที่นี้ก็ไม่ใช่ที่ของเขาอยู่แล้ว ถือสะว่าร่างนี้เป็นของเจ้า ชีวิตนี้เป็นของเจ้า จงใช้ให้ดีล่ะ ข้าไปก่อน”

“ท่านผู้สร้าง!!!” คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไปเฮ้อ~

ชีวิตนี้เป็นของเราแล้วงั้นจะใช้ยังไงมันก็เรื่องของเราสินะ อันดับแรกก็นอกพักเอาแรงก่อนเถอะ

สามวันผ่านไป

“เฮ้อ ยังนี้ค่อยดีหน่อย” เสียงจิวจื่อดังขึ้นหลังจากที่หายป่วยแล้ว ก่อนที่จะเรียกบ่าวรับใช้เข้ามา“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง”

“มีอะไรให้บ่าวรับใช้ขอรับฮูหยินรอง” เป็นบ่าวรับใช้คนหนึ่งที่เข้ามา

“เตรียมน้ำ ข้าจะอาบน้ำ”

“ขอรับ”

เมื่อบ่าวรับใช้ออกไปแล้วจิวจื่อก็เดินไปที่คันฉ่อง เพื่อจะได้ดูหน้าตาเพราะสามวันที่แล้วมัวแต่เป็นไข้มีแต่เช็ดตัว

แต่เมื่อเห็นหน้าตัวเองแล้วจิวจื่อก็ร้องอุทานขึ้นมา “เฮ้ย!!!” จะไม่ให้ร้องได้ยังไงล่ะ ก็รู้อยู่หรอกนะว่าเป็นคนอ้วนนะ แต่นี้อะไรไม่ได้ดูแลตัวเองเลยมีแต่สิวขึ้นเต็มหน้า ผิวก็ขาวอยู่หรอกแต่เป็นผิวขาวซีดเหมือนคนไปฉีดคลอรีนมา จิวจื่อนะจิวจื่ออ้วนไม่เท่าไรนะแต่สิวที่ขึ้นเต็มหน้านี้จะทำยังไง

“น้ำเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับฮูหยินรอง เดี๋ยวบ่าวช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“ไม่ต้อง ข้าจะทำเองพวกเจ้าออกไปให้หมด”

“ขอรับ”

หลังจากที่ข้ารับใช้ออกไปหมดแล้วจิวจื่อก็ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปแช่น้ำ

“อือ...อย่างนี้สิค่อยสบายหน่อย”

เฮ้อ~ ต่อไปเราจะทำยังไงดี อันดับแรกก็ต้องมีเงินก่อนจะได้มาบำรุงร่างกาย รักษาหน้า เงิน เงิน เงินงั้นเหรอ อ่ะคิดออกแล้วสินเดิมไงล่ะถึงจะโดนฮุบไปแต่ข้ามีวิธีเรียกคืนก็แล้วกันฮ่าๆๆ ต่อไปก็อย่า หาที่อยู่ใหม่เอาที่ปลอดภัยหน่อย จากนั้นค่อยคิด

ฮึบ

“โอ้ย อ้วนแล้วก็ทำอะไรติดขัดไปซะหมดไม่ได้ออกกำลังกายเลยสินะ อ้วนทั้งทีควรอ้วนแบบสุขภาพดีหน่อยสิ โอ้ย”

หลังจากที่จิวจื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เรียกเด็กรับใช้มาสอบถาม

“นายท่านอยู่ที่เรือนใหญ่ไหมตอนนี้”

“ไม่ขอรับ ตอนนี้นายท่านอยู่ที่พระราชวัง”

“จะกลับมาตอนไหน”

“ประมาณยามเซินขอรับ”

“อืม ส่งคนไปแจ้งพ่อบ้าน เมื่อนายท่านกลับมาข้าจะไปพบมีเรื่องจะพูดคุยด้วย”

“ขอรับฮูหยินรอง”

“ไปได้” จิวจื่อพูดพร้อมกับสะบัดมือไปด้วย

สมบัติของข้าพวกท่านต้องชดใช้ฮ่าๆๆๆ

......................................................

- หลายคนอาจถามทำไมจิวจื่อถึงปลงง่ายจังไม่เอาคืนแทนจิวจื่อคนเก่าเหรอ คือหลังจากที่เจอกับท่านผู้สร้างจิวจื่อก็เริ่มจะเชื่อกรรมใดใครก่อกรรมนั้นคืนสนองแต่จะถึงชาตินี้หรือชาติหน้าก็แล้วแต่

- ตอนนี้จิวจื่อมุ่งจะใช้ชีวิตที่ปรารถนาโดยมีบทเรียนจากชาติก่อน

- ยังไม่ตรวจคำผิด

- ตอนอ่านเป็นยังไงบอกได้นะ

- อัพตอนที่แล้วมันแปลกๆเลยกลับไปแก้ไขให้อ่านง่ายขึ้น

- ไรต์แต่งในคอมแต่งก็ไปเช็คในโทรศัพท์อยู่นะ

- เจอกันใหม่ตอนหน้าเด้อ

 

 

 

ความคิดเห็น