facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : LOVE MISCREANT : CHAPTER 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.1k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2559 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LOVE MISCREANT : CHAPTER 3
แบบอักษร

 

 

LOVE MISCREANT พันธะร้าย..ทำลายรัก

 

#

 

LOVE MISCREANT : Chapter 3 

 

“หายหัวไปไหนกันหมดว่ะ!!” เสียงทรงพลังและดุดันดังขึ้นมาทำให้ไหมฟ้าและป้าแพทที่อยู่ในครัวถึงกับตกใจรีบวิ่งออกมามองร่างสูงของคนที่ยืนอยู่ที่หัวบันได ตอนนี้โซเซจนจะตกบันไดอยู่แล้วเพราะความเมา ไหมฟ้าที่เห็นแบนั้นก็เลยวิ่งขึ้นไปเพื่อประคองร่างหนาที่มีแต่กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด

“ปล่อยฉัน..ยัยเด็กเก็บมาเลี้ยง!!

“แต่คุณทิมจะตกบันไดได้นะคะ..ต้องการอะไรคะถึงได้ลงมาแบบนี้”

“ไอ้พวกเวร..ไปมุดหัวอยู่ไหนกันว่ะ หายหัวไปหมด จะให้ไปรับผู้หญิงมาเอา!!!

“งั้นเดี๋ยวไหมไปบอกให้ค่ะ คุณทิมไปพักก่อนนะคะ”

“เสือก!!!

!!!!

“ปล่อยสิว่ะ..” ทิมบิดตัวไปมาก่อนจะทำท่าจะล้มลงบันไดทำให้ไหมฟ้าที่ยืนอยู่บันไดขั้นที่ต่ำกว่าจะเซหงายหลังจนบรรดาแม่ครัวตกใจ

“คุณไหม!!!

“อ่ะ..”

หมับ...ร่างบางหลับตาปี๋เพราะรู้ว่าต้องตกบันไดไปแน่ แต่ก็ต้องหยุดเคลื่อนไหวทุกอย่างเพราะเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยที่ตกลงมาแต่กลับรู้สึกได้ถึงอะไรอุ่นๆ ที่ตัวเองแนบหน้าอยู่ ใบหน้าหวานลืมตาขึ้นแล้วมองแผงอกเปลือยเปล่าอย่างแปลกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อโหดที่ตอนนี้อยู่ในอาการนิ่งเฉย มือหนากอดเอวบางไว้หลวมๆ พร้อมกับหรี่ตามองเธออย่างเหยียดหยาม

“หึคิดจะอ่อยฉันหรือไง?”

“อะ มะ ไหมเปล่านะคะ..” เธอบิดตัวออกมาแล้วก้มหน้าลงทันทีก่อนจะถูกกระชากแขนให้ตามขึ้นไปชั้นสามก่อนจะถูกผลักเข้าไปในห้องของเขาที่เธอเพิ่งจะเห็นชัดๆ ว่ามันมีรูปของผู้หญิงคนนั้นอยู่เต็มไปหมด ไหมฟ้าหันไปมองทิมที่ตอนนี้แสะยิ้มอย่างเหนือกว่าแล้วเดินตรงเข้ามาใกล้ๆ จนเธอถอยหลังไปชนกับขอบเตียงจนล้มลง

“คะ คุณทิมจะให้ไหม..ทำอะไรค่ะ?”

“ทำอะไร? ทำอะไรงั้นเหรอ..”

“....”

“งั้นช่วย..จัดการไอ้นี้ให้หน่อยได้ไหมล่ะ?” ไหมฟ้ามองทิมที่ชี้ไปที่เป้าตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึง เธอไม่ตอบแต่ลุกขึ้นจะออกไปจากห้อง

หมับ

ตุ้บ!!

“อึก..คุณทิมปล่อยไหมนะ..”

“ทำไมฉันต้องปล่อย ทำให้แด๊ดบ่อยล่ะสิ..ทำให้ฉันอีกสักคนคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

“หยาบคายที่สุด ไหมไม่เคยทำแบบนั้นกับคุณท่านนะ!!” ทิมคร่อมร่างบางที่ทำหน้าโมโหเขาจนเขาได้แต่แสะยิ้ม พูดอะไรเขาก็ไม่เชื่อหรอก..ยัยเด็กนี้มันเสร็จแด๊ดเขาไปแล้วเขาเชื่อแบบนั้น และคงจะเด็ดมากด้วยถึงได้ทำแด๊ดของเขาหลงขนาดนี้ได้ ทิมไม่พูดอะไรแต่กลับก้มหน้าลงมองใบหน้าหวานที่หลับตาลงอย่างหวาดกลัว

“หึอย่ามาทำสะดีดสะดิ้งหน่อยเลยไหมฟ้า..ฉันรู้ว่าเธอมันเสแสร้ง”

“ทำไมคุณทิมถึงคิดแบบนี้ละคะ..ทำไม?” แววตากลมโตลืมตามองร่างสูงที่นิ่งไปพักนึงกับสายตาที่เศร้าแบบนี้ก่อนจะตรึงแขนทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวแล้วยิ้มมุมปากอย่างนิ่งๆ

“ก็ฉันคิดแบบนี้มาตลอด..ตอนฉันไม่อยู่ คงจะหนำกับแด๊ดสบายเลยละสิ”

“คุณทิม..”

“ทำไม? พูดถูกเหรอ..ให้ตายเหอะไหมฟ้าเธอนี่ก็ใช่ย่อยนะ”

“ปล่อยไหมเถอะคะ ไหมจะไปตามคนมาให้คุณ..” เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของเขาแต่เพราะแรงดิ้นที่ทำให้ทรวงอกของเธอบดเบียดกับอกแกร่งเปลือยเปล่า ทำให้ทิมถึงกับยิ้มมุมปากแล้วมองลงต่ำไปที่ทรวงอกที่อยู่ภายในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนอย่างหื่นกระหาย

“ดิ้นแรงแบบนี้..อ่อยฉันก็บอก จะจัดให้ตามที่เธออ่อยแล้วกันนะ”

“คุณทิมพูดเรื่องอะไรไหมไม่ได้..อื้อ!!” ริมฝีปากหยักของร่างสูงก้มลงปิดปากเล็กทันทีจนเธอเบิกตาด้วยความตกใจก่อนจะดิ้นไปมาให้หลุดจากริมฝีปากที่มีรสเหล้าและบุหรี่จนเธอมึนหัวไปหมด..จูบแรก? จูบแรกของเธอในหัวของไหมฟ้าคิดได้แค่นี้ ทิมใช้ความชำนาญกัดปากบางให้เปิดกว้างแต่คงจะลงแรงหนักไปทำให้เขารับรู้ได้ถึงรสชาติฝาดๆ ของเลือด ทันทีที่ปากบางเปิดออก ลิ้นร้อนๆ ก็เข้าไปทั่วโพรงปากกวัดเกี่ยวลิ้นเล็กที่พยายามหลบลิ้นเขาแต่ก็ทำได้แค่นั้นเพราะเขากำลังจับคางบางให้อ้าปากออกจนกว้างแล้วจ้วงลิ้นเข้าไปอย่างลึกดูดดึงลิ้นบางในโพรงปากที่หวานจนเขาไม่สามารถถอนจูบไปได้เลย ทิมบดขยี้จูบไหมฟ้าจนปากเจ่อบวมและมีเลือดไหลออกมาเนื่องจากเขากัดมันลงอย่างแรง ก่อนจะผละจูบออกมามองใบหน้าหวานที่หอบหายใจหนักแล้วซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกลิ่นดอกไม้ที่เชิญชวนเขา

“อื้อ..คะ คุณทิม..พะ พอแล้ว..อ๊ะ!

“ซี๊ดดด..” ทิมแลบลิ้นเลียไปตามซอกคอหอมก่อนจะไล่ลิ้นไปตามแก้มนวลที่ตัวสั่นไปหมดแล้วมาจบที่ริมฝีปากบวมเจ่ออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับรุนแรงจนไหมฟ้าใช้มือสองข้างดันไหล่เขาออกไปอย่างแรงจนเขาเบิกตาโพลงอย่างหงุดหงิด

“ปะ ปล่อยไหม..”

“หึปล่อยก็ได้..ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำอะไรเธอหรอกนะ แต่เธอดันอ่อยฉันเองนี่น่า”

“ไหมเปล่า..”

“เหรอ? ฉันคงเชื่อเธออะนะ อยู่กับแด๊ดสองคนคงจะอ่อยจนแด๊ดจนหลงเลยสิ”

“คุณทิม..”

“ไปซะเถอะ ฉันลืมไปว่าห้องของฉันมันไม่ต้อนรับขยะอย่างเธอ..”

!!!!

“ไปสิ..ตามป้าแพทมาด้วยนะ เพราะฉันต้องการให้ห้องฉันปลอดเชื้อโรค” ไหมฟ้าวิ่งออกจากห้องเขาทันทีแล้วจับริมฝีปากของตัวเองอย่างโล่งใจ แต่ก็ต้องเสียใจที่เขายังคงคิดว่าเธอกับคุณท่านมีอะไรกันแล้ว..ทำไมเขาคิดแบบนั้น ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย ไหมฟ้าเดินลงบันไดมาก็เดินไปบอกป้าแพทให้ขึ้นไปหาเขาที่ห้องก่อนจะลงมือทำอาหารเช้าต่ออย่างไม่สบายใจ เมื่อกี้ป้าแพทเห็นปากเธอแน่..มันคงจะบวมและเป็นแผลแน่เลย สักพักเธอก็ออกมาจัดโต๊ะอาหารอย่างที่เคยทำประจำ

“ทิมอยู่ไหน แม่กาฝากหึ..” เสียงแหลมๆ ดังขึ้นไม่ได้ทำให้ไหมฟ้ารู้เจ็บเท่ากับคำว่ากาฝาก เธอหันไปมองผู้หญิงคนนี้ที่หายไปสักพักแล้วตั้งแต่วันนั้นที่ถูกคนของทิมหามลงมาจากห้องและไหมฟ้าก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเป็นเช่นนั้น..

“....”

“นี่ฉันเรียกหล่อนอยู่นะยัยกาฝาก!!” ไหมฟ้าหันไปตามแรงดึงของร่างหญิงสาวที่ทำหน้าโมโหเธออยู่ แต่เธอไม่จำเป็นต้องตอบผู้หญิงคนนี้ที่เรียกเธอแบบนั้นซะหน่อย

“คุณเรียกใครคะ?”

“ก็เรียกเธอไง ยัยกาฝาก..”

“ถ้างั้นคุณคงเรียกผิด เพราะที่นี่ไม่มีใครชื่อกาฝากค่ะ” หญิงสาวคนนี้มองไหมฟ้าอย่างโมโหก่อนจะแสะยิ้มแล้วมองไหมฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับเบ้ปากอย่างเหนือกว่า

“ถึงว่าสิ..อยู่ที่นี่มานานไม่ได้ทิมก็เอาพ่อทิม”

!!!!

“ไงล่ะ ของแก่ๆ อร่อยดีไหม? แต่คุณโทมัสก็ยังหล่อและแข็งแรง คงจะมันส์เลยสิถึงได้ไม่ยอมไปจากที่นี่ซะที”

“ค่ะ ก็คงจะเหมือนคุณมั้งคะที่กัดคุณทิมไม่ยอมปล่อยเหมือนกัน”

“แก!!!

“กรุณาพูดอะไรให้เกียรติคุณท่านด้วยนะคะ ท่านคือคนที่ฉันนับถือ..และคุณเป็นแค่คนนอกหรือคนที่นอนข้างกายคุณทิมแค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันกับคุณท่านแบบนี้”

“นังกาฝาก!!

เพียะ..ใบหน้าหวานหันไปตามแรงตบของฝ่ามือหญิงสาวคนนี้ ไหมฟ้าสูดลมหายใจเข้าแล้วหันไปมองเธอคนนั้นที่แสะยิ้มอยู่ก่อนจะหยิบแก้วน้ำส้มมาแล้ว..

ซ่า..

“กะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!

“ไว้ล้างปากคุณเวลาพูดจาดูหมิ่นคนอื่นค่ะ..”

“นังกาฝาก..อร๊ายยย..!!!

“เกิดอะไรขึ้น!!! ซินดี้..” ร่างสูงของทิมเดินลงจากบันไดมามองคู่ขาตัวเองที่ตัวเปียกไปหมดก่อนจะมองแก้วน้ำส้มในมือของไหมฟ้าที่ถืออยู่

“เธอทำอะไร?”

“ไหม..”

“อยู่ๆ น้องคุณก็เอาน้ำส้มมาสาดซินดี้ค่ะทิม..แค่ซินถามว่าคุณอยู่ไหน เธอก็ทำหน้าโมโหและก็..ฮือๆ” ไหมฟ้ามองผู้หญิงคนนี้ที่ทำหน้าอ้อนทิมที่ทำหน้าขมึงอยู่แล้วกระชากแขนไหมฟ้าอย่างแรงจนเธอล้มลง

“คุณทิมค่ะ..”

“ป้าแพทผมฝากซินดี้ด้วย ถ้าใครตามมาเจอดีแน่..ส่วนเธอยัยกาฝาก มานี่!!!” ทิมลากไหมฟ้าไปตามทางอย่างรุนแรงจนเธอตามไม่ทัน

“คุณทิม ไหมเจ็บ..ฮึก..”

“ร้ายมากนะที่ทำร้ายผู้หญิงของฉัน..มันไม่จบแน่!!” ไหมฟ้ามองแผ่นหลังของคนที่แอบรักอย่างเสียใจที่เขาไม่ฟังอะไรเธอเลย..ก่อนที่ทิมจะลากเธอมาที่ห้องใต้ดินที่อยู่ลึกสุดของคฤหาสน์ ก่อนจะเปิดประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่..แล้วผลักร่างบางเข้าไปในห้องที่เก็บอุปกรณ์เก่าๆ ของคฤหาสน์ จนเธอตกใจ

“คุณทิม..คุณทิมฟังไหมก่อน..ฮึก ไหมไม่ได้ทำอะไรเธอนะคะ เธอมาว่าไหมก่อน”

“แล้วไง!! เธอมีค่าขนาดที่ไม่มีใครสามารถด่าเธอได้เลยหรือไง..”

“ฮือๆ ไม่ใช่ค่ะ..คุณซินดี้ว่าไหมว่าเป็นกาฝากและพูดพาดพิงถึงคุณท่าน ฮึก..ไหมแค่ปกป้องคุณท่านเท่านั้น”

“เหรอ ปกป้อง? ดี..งั้นก็อยู่ปกป้องแด๊ดในนี้ไปแล้วกัน”

“ไม่นะ พี่ทิม..พี่ทิม ไหมกลัว..ฮือๆ”

ปังๆๆ

“พี่ทิม..พี่ทิมปล่อยไหม ฮือๆ พี่ทิม..” ร่างบางร้องไห้ออกมามองประตูที่ถูกปิดล๊อคอย่างแน่นหนาก่อนจะฟุบหน้าลงกับพื้นห้องที่มีแต่ฝุ่นเต็มไปหมด เธอหันไปมองรอบๆ ห้องที่มืดสนิททำให้ความกลัวบังเกิดอีกครั้งเพราะเธอเคยโดนขังไว้ในห้องนี้เพราะเล่นซ่อนหากับทิมในสมัยเด็ก แต่ก็เป็นทิมที่ตามหาเธอจนเจอและทำให้เธอกลัวที่ตรงนี้ กลัวจนไม่กล้าขยับไปไหนนอกจากนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมซอกเสาที่เดิมในสมัยเด็กๆ

“ฮึก..ช่วยด้วย..พี่ทิม..ช่วยไหมด้วย ฮือๆ” ขณะที่ไหมฟ้ากำลังร้องไห้กับการกระทำของทิม ร่างสูงก็เดินออกมาจนถึงตัวคฤหาสน์..แต่ทำไมความรู้สึกบางอย่างกลับทำให้เขานึกอะไรไม่ออกนะ? อะไรบางอย่างที่เขาลืมไปแล้ว..อะไรกันล่ะ อะไรกัน? ทิมส่ายหน้าไปมาอย่างหงุดหงิดแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารก็เห็นป้าแพทและลูกน้องของแด๊ดเขาที่มองอย่างนิ่งๆ

“คุณทิม..หนูไหม..”

“ใครไปพายัยกาฝากนั่นออกมา..ถือว่ามันเป็นศัตรูกับฉัน!!!

“คุณทิม..”

“ขังไว้จนกว่าฉันจะกลับมา แต่ถ้าฉันไม่กลับ..ก็ปล่อยไปแบบนั้น ถ้ากล้าขัดคำสั่งฉัน...ฉันยิงเรียงตัวแน่ ไปซินดี้” ป้าแพทและลูกน้องของโทมัสต่างมองทิมที่เดินออกไปจากตัวคฤหาสน์แล้วขับรถเฟอร์รารี่สีดำออกไปอย่างเร็ว ป้าแพทมองรถที่แล่นออกไปอย่างไม่สบายใจน้ำตาคลอทันทีแล้วมองไปที่ประตูที่ลงไปยังห้องใต้ดิน

“คุณคงลืมไปแล้วนะคะ..ว่าหนูไหมเธอกลัวที่ตรงนั้นมากแค่ไหน”

“แล้วเราจะทำยังไงดีครับป้าแพท..คุณไหมจะเป็นอะไรหรือเปล่า?” ลูกน้องของโทมัสถามป้าแพทที่น้ำตาไหลออกมา ทิมพูดคำไหนคำนั้นและถ้าใครขัดคำสั่งมันจะต้องมีคนตายแน่..

“หนูไหม..ป้าขอโทษที่ช่วยอะไรหนูไม่ได้เลย ฮือๆ” ป้าแพทปล่อยโฮออกมากับพฤติกรรมของทิมที่จากคนเคยแสนดีและอ่อนโยนกับหนูไหม แต่ไหง..กลับมาเป็นแบบนี้ได้ เพราะผู้หญิงคนนั้น? ผู้หญิงที่ทำให้ทิมเป็นแบบนี้.. ร่างสูงของทิมเดินไปตามห้างชื่อดังของนิวยอร์กพลางถอนหายใจออกมาเป็นระยะกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำไมเขารู้สึกแบบนี้กัน..ความรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง..เขาลืมอะไรกันแน่ว่ะ!!

“ทิม..เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เปล่า จะซื้ออะไรก็ซื้อ” ทิมตัดบทแล้วมองคู่ขาตัวเองที่เลือกซื้อของอย่างยิ้มแย้มเพราะเขาออกเงินให้ทั้งหมด ทิมส่ายหน้าไปมาแล้วมองไปทั่วห้างพลางให้นึกถึงใครบางคน? เฟียน่า..ปกติเขาจะพาเธอมาเดินที่นี่ประจำ แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วผู้หญิงที่หลอกลวงเขาแบบนั้น เขาจะลืมเธอไปให้ได้!! หลังจากที่เดินห้างเสร็จเขาก็ไปต่อที่ผับหรูที่ดังที่สุดในนิวยอร์ก การที่เขาออกมาสังสรรค์ข้างนอกบ้างมันก็ดีเพราะมันทำให้เขาลืมเรื่องของเฟียน่าไป

“ทิมคะ..วันนี้ไปคอนโดซินดี้นะคะๆ”

“หึอือ..”

“ดีใจจัง จุ๊บ” เขายิ้มแล้วมองเธอคนนี้ที่อยู่อึดกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาสนองความต้องการได้ เพราะไม่มีใครทนเขาได้เท่าเธอคนนี้ถึงแม้จะหายไปนานเพราะต้องไปรักษาตัวเองเนื่องจากเขากระทำเธออย่างรุนแรงจนอวัยวะเพศของเธอฉีกขาดแต่เธอก็ยังคงสนองเขาตามเดิม อาจจะเพราะเห็นว่าเขาทุ่มเทให้ทุกอย่างละมั้ง..ทั้งสองคนเดินควงกันขึ้นคอนโดมาก่อนจะเปิดฉากเร่าร้อนทันทีที่เปิดประตูเข้าไป

“อ๊ะ..ทิมค่ะ..เบาสิ..” ทิมซุกไซ้ซอกคอบางแล้วบีบขยำทรวงอกอวบอย่างแรงจนหญิงนิ่วหน้าแต่ก็ชอบเพราะการกระทำของทิมทำให้เธอถึงจุดที่สุดไปอีก

“รู้ไหมค่ะทิม..”

“อะไร? อืมม..”

“ซินรักทิมนะ อ๊ะ..”

“....”

“ซินรัก..โอ๊ยทิม!!!” ใบหน้าหญิงสาวนิ่วหน้าทันทีที่ทิมกัดลงไปที่ทรวงอกที่ปลิ้นออกมาจนเลือดออกและเป็นรอยแผล ทิมผละหน้าขึ้นจากทรวงอกอวบแล้วมองเธอคนนี้ด้วยแววตาที่นิ่งเฉยก่อนจะ..

พลั่ก..

กึด..

“ทะ ทิม..ซะ ซิน..หะ หายไม่ออก..”

“พูดว่ายังไงนะ? รักเหรอ? รักงั้นเหรอ!!!” มือหนากดลงไปที่ลำคอขาวของหญิงสาวด้วยมือเดียวแล้วออกแรงบีบจนใบหน้าหญิงสาวเริ่มซีดลง..พร้อมกับดิ้นไปมาราวกับคนกำลังจะขาดใจตายเสียให้ได้

“อึก..อ่อก”

“จำไว้นะ..อย่ามาพูดคำว่ารักกับฉัน..ถ้ายังอยากมีชีวิตร่านต่อ!!!

ตุ้บ!!

“แค่กๆๆ!!! ทะ ทิม..”

“อย่าเสนอหน้าไปหาฉันอีก..ถ้าไม่อยากตาย!!” ร่างสูงเดินออกจากคอนโดทันทีอย่างโมโหที่ได้ฟังคำพูดนั้น คำพูดที่เป็นเหมือนตราบาปที่ทำให้เขาเกลียดมัน..เกลียดมันมากกับไอ้คำว่ารักจากปากของผู้หญิงทุกคน!!

 

เฟียรักทิมนะ..

 

ร่างสูงขับไปทั่วเมืองอย่างว้าวุ่นใจกับคำพูดต่างๆ ของเธอคนนั้นก่อนจะมาถึงตัวคฤหาสน์ในเวลาเกือบเที่ยงคืน โดยลืมอะไรไปอย่างแต่เพราะแรงโมโหทำให้เขาเดินเข้ามาในคฤหาสน์เห็นทุกคนกำลังนั่งรอเขากันอย่างร้อนใจ

“อะไรกันว่ะ..มารอเฝ้าฉันทำไม ปกติไม่เคยเห็นหัว!!!

“คุณทิมคะ..”

“ป้าแพท มันดึกแล้ว..ป้าควรไปนอนได้แล้วนะ” ร่างสูงเดินผ่านแม่บ้านเก่าแก่ของแม่เขาไปแต่ก็ถูกมืออวบๆ จับมือไว้จนเขาหันไปมองด้วยสีหน้าหงุดหงิดแต่ก็ต้องตกใจที่เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหญิงแก่คนนี้

“ป้าแพท..เป็นอะไร?”

“ฮึก..คุณทิม ปล่อยหนูไหมเถอะนะคะ”

!!!!

“ป้าขอร้อง..คุณทิมขังหนูไหมตั้งแต่เช้า ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว..คุณทิมลืมไปแล้วเหรอว่าหนูไหมกลัวที่นั่นมากแค่ไหน คุณลืมไปแล้วเหรอ?” ทิมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจก่อนจะเดินไปที่ประตูลงไปห้องใต้ดินทันทีที่ป้าแพทพูดถึง สิ่งที่เขาลืมคืออะไร? ที่ป้าแพทบอกว่าไหมฟ้ากลัว..กลัวอะไร? ยัยเด็กนั่นกลัวอะไร ทำไมเขาถึงจำไม่ได้กัน ร่างสูงปลดกลอนด้านบนออกแล้วเปิดประตูและกวาดตามองหาร่างบางที่ไม่รู้ไปอยู่ตรงไหนของห้อง ทิมเดินหาไหมฟ้าไปทั่วเพราะในนี้มันทั้งมืดและอับมากจนเขาหาเธอไม่เจอ..

“พี่ทิม..ช่วยไหม..ฮึก..ด้วย”

“ไหมฟ้า..เธออยู่ไหน?” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นทำให้เขาเดินไปตามเสียงก็เห็นร่างบางที่ฟุบตัวนอนลงกับพื้นที่มีแต่ฝุ่นก่อนจะเดินไปจับร่างบางที่ตัวสั่นไปหมดใบหน้าก็เปื้อนไปด้วยน้ำตา

“ไหมฟ้า..ตื่น ฉันมาปล่อยเธอแล้ว”

“พะ พี่ทิม..พี่ทิมเหรอ..ฮึก พี่ทิมมาช่วยไหมแล้ว”

หมับ..ร่างบางลืมตาขึ้นแล้วกระเด้งตัวกอดคอหนาแน่น ซบหน้าลงกับไหล่หนาที่ได้แต่นิ่งๆ ปล่อยให้ร่างบางร้องไห้อยู่แบบนั้น ก่อนที่ไหมฟ้าจะได้สติแล้วผละกอดออกทันทีอย่างกลัวๆ

“ฮึก..ไหมขอโทษคะคุณทิม..ไหมไปได้แล้วใช่ไหม?”

“ก็ไปสิ หรือจะนอนในนี้!!” ไหมฟ้าส่ายหน้าไปมาแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องใต้ดินก่อนจะมองทิมที่มองเธออย่างนิ่งๆ แล้วชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ

“คราวหลังถ้าทำอะไรให้ฉันไม่พอใจและทำร้ายผู้หญิงของฉันอีกนะ..เธอได้มากินมานอนที่นี่แน่ จำไว้!!” นิ้วชี้ของเขาจิ้มมาที่หน้าผากของไหมฟ้าจนหน้าเกือบหงาย ดวงตากลมโตน้ำตาไหลออกมาแล้วพยักหน้ารับก่อนจะมองร่างสูงที่เดินออกไปแล้วขึ้นห้องไปทันที  

“หนูไหม..ป้าขอโทษที่ช่วยหนูไม่ได้ หนูกลัวหรือเปล่า?”

“กลัวค่ะ? แต่พี่ทิม..คงจำไม่ได้ว่าไหมกลัวที่แบบนั้น” ไหมฟ้ากล่าวด้วยอาการน้อยใจที่เขาลืมทุกอย่างที่เราสองคนเคยมีกัน พี่ทิมของเธอเลือกที่จะลืมเรื่องทุกอย่างของเราและจำแต่เรื่องของเธอคนนั้น คนที่พี่ทิมรักหมดหัวใจ..โดยที่ไม่แบ่งที่ให้เธอเข้าไปได้เลย ทั้งที่หัวใจของเธอมันมอบให้เขาไปหมดแล้ว..

รุ่งเช้าไหมฟ้าอยากจะลืมเรื่องเมื่อคืนที่ทำให้เธอหวนย้อนกลับมานึกถึงเรื่องราวที่ทำให้เธอกลัวที่มืดและที่แคบแบบนั้นก็เลยออกมานั่งจัดสวนดอกไม้ที่แต่ก่อนพี่ทิมของเธอชอบมานั่งเล่นที่นี่เพราะมันสบายและมีกลิ่นดอกไม้ที่หอมสดชื่น แต่ตอนนี้แม้แต่ชายตามอง..พี่ทิมของเธอยังไม่แลเลย ไหมฟ้าถอนหายใจออกมาแล้วนั่งพรวนดินอยู่ก่อนจะมองรองเท้าผ้าใบของใครบางคนที่มาหยุดตรงแปลงดอกไม้ เธอขมวดคิ้วแล้วเงยหน้ามองชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาหล่อเหลาและออกแนวลูกครึ่งฝรั่ง มีกระเป๋าเป้หนึ่งใบพาดไหล่อยู่ แขนซ้ายก็มีรอยสักที่น่ากลัวจนเธอได้แต่งุนงงมองเขาคนนี้ที่ถอดแว่นกันแดดออก บริเวณคางมนก็มีหนวดขึ้นนิดหน่อยแต่กลับทำให้เขาคนนี้ดูเถื่อนและเท่อย่างกับหลุดออกมาจากนิตยาสารนายแบบยังไงยังงั้นเลย

“ที่นี่ใช่คฤหาสน์ คุณโทมัส S. Kenedy เตชะภักดีหรือเปล่าครับ?”

“อะ เอ๊ะ? ชะ ใช่ค่ะ..คุณมาหาคุณท่านเหรอ..”

“เปล่าครับ ผมมาหาคุณทิมมาเรียล ลูกชายของคุณโทมัส” ไหมฟ้าลุกขึ้นยืนแล้วเงยหน้ามองเขาคนนี้ที่สูงจนเธอต้องเงยหน้ามอง แต่ใบหน้านิ่งๆ ของเขาทำให้เธอต้องหลุบตาลงทันที

“จะให้ฉันบอกคุณทิมว่าใครมาค่ะ?”

“วูฟ..”

“....”

 

“วูฟ ไลน์เนอร์” 

 

 

ตัวละครเพิ่มจ้า..

#

 

เขาคือใครกัน? และจะมาทำอะไร?

ติดตามด้วยนะคะ...

เดือนใหม่แล้วเม้นท์ โหวต เยอะเท่าไหร่ ไรท์จะรีบมาต่อทันที

แต่โหวตไม่ถึง..คงต้องรอไปก่อนนะคะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/9bbc76d5.gif

 

 

ฝากแฟนเพจไรท์ด้วยนะคะ

www.facebook.com/Sweet_Moon

 

 

 

ความคิดเห็น