ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพราะดีเกินไป

ชื่อตอน : เพราะดีเกินไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพราะดีเกินไป
แบบอักษร

เพราะดีเกินไป 

 

 

              “เฮ้ จิวจื่อวันหยุดยาวนี้จะไปเที่ยวกับน้องไหมที่ไหนเหรอออ” เสียงของเพื่อนร่วมงานของจิวจื่อดังขึ้น ไหมหรือก็คือแฟนสาวของจิวจื่อ 

              “ไปเที่ยวที่ทะเลนะ ได้ยินน้องเขาบ่นอยากไป” จิวจื่อตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม 

              “ขอให้โชคดีนะ~”  

              “อืม ไปละ” 

พูดขบจิวจื่อก็เก็บของเดินออกไปโดยที่ไม่ได้หันหลังมามองเพื่อนร่วมงานคนนั้นที่มองตามจิวจื่อด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ 

 

“พี่จิวจื่อคะ ไหมอยู่นี้ค่ะ” เมื่อหันไปมองตามเสียงเรียกก็พบหญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างผอมบางหน้าตาสะสวยอยู่ในชุดเดรสสั้นประมาณเข่าที่กำลังยกมือโบกไปโบกมา 

“วันนี้ไหมสวยจังค่ะ”  

“ก็วันนี้เราจะออกไปเที่ยวกันนี้น่า ที่ไหมแต่งตัวสวยๆก็เพื่อพี่นะคะ” 

“น่ารักจริงแฟนพี่เนี่ย” จิวจื่อพูดพร้อมกับนำมือไปหยิกแก้ม 

“ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวก็ไปถึงตอนดึกๆ” 

“ไปค่ะ”  

              เมื่อทั้งสองเข้าไปข้างในรถและขับออกไปโดยที่ไม่ได้มองว่ามีรถคันหนึ่งขับตามหลังมา 

              “วันนี้ต้องเป็นวันตายของมึง!!! ฮ่าๆๆ” 

               

              “พี่ค่ะ ช่วยจอดที่ข้างทางได้ไหมคะ พอดีไหมปวดฉี่” เสียงของแฟนสาวดังขึ้นมา 

              “อ่า ได้ค่ะ ให้พี่ไปเห็นเพื่อนไหม” จิวจื่อถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเมื่อตรงที่พวกเขาจอดรถนั้นสองข้างทางมีแต่ป่าทั้งนั้น ทั้งยังไม่ค่อยมีรถผ่านมาเท่าไร 

              “ไม่เป็นค่ะ พี่รออยู่นี้นะคะเดี๋ยวไหมมาแปบดียว”  

ไหมตอบกับด้วยความร้อนรนแต่จิวจื่อนึกว่าคงปวดมากจึงไม่ทักท้วงอะไรอีก สักพักไหมก็เดินออกมาจากป่า 

“ไปกันต่อเถอะค่ะพี่” 

“ได้ค่ะ” 

 

หลังจากที่ขับรถออกไปสักพักไหมก็พูดขึ้นมา 

“พี่คะ เลิกกันเถอะค่ะ”  

“ไหมพูดเล่นใช่ไหมค่ะ” จิวจื่อถามขึ้นในขณะที่มือที่จับพวงมาลัยรถกำแน่น 

“เลิกกันเถอะค่ะ” ไหมยังพูดออกมากับเดิมพร้อมกับหันหน้าปหาจิวจื่อด้วยรอยยิ้ม 

เอี๊ยด!!!  

เสียงรถเลี้ยวเข้าไปจอดที่หน้าผาแห่งหนึ่ง 

“ทำไมละค่ะ พี่ทำอะไรผิด” จิวจื่อถามด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด 

“เพราะพี่มันดีเกินไปไงล่ะ” ไหมพูดจบก็ลงจากรถไป 

“เพราะเหตุผลแค่นี้นะที่ทำให้หนูเลิกกับพี่” จิวจื่อก็ลงจากรถตามไหมไป 

“เวลาหนูจะซื้ออะไรพี่ก็ขัดตลอดบอกหนูมีแล้ว พี่เข้าใจไหมแค่สีต่างกันมันก็ไม่เหมือนกันแล้ว แล้วทีพี่ล่ะเอาเงินไปลงแต่ที่คาเฟ่หมา เหอะ” 

“แต่พี่ก็ตามใจหนูนะ หนูอยากได้อะไรพี่ก็ซื้อให้ถึงจะไม่ทั้งหมด เวลาที่ผ่านมามันไม่มีความสำคัญเลยใช่ไหม”  

“เหอะ จะบอกให้นะพี่ ที่หนูมาคบกับพี่ก็เพราะเงินทั้งนั้นล่ะ แล้วจะบอกให้นะหนูมีแฟนใหม่แล้ว” ไหมพูดพร้อมแสยะยิ้ม 

“ แฟนใหม่...” 

“เป็นคนที่พี่รู้จักดีเลยล่ะ หึ”  

              “ว่าไงจิวจื่อเพื่อนรัก~” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น 

              “วิทย์...” จิวจื่อครางชื่อเพื่อนร่วมงานที่รู้จักกันตั้งแต่จิวจื่อเริ่มเข้ามาทำงงาน “ทำไม...” 

              “จะถามว่าทำไมสินะ ฮ่าๆๆ ก็เพราะมึงไงล่ะตั้งแต่ที่มึงเข้ามาก็แย่งทุกอย่างของกูไป ตำแหน่งหน้าที่การงาน มึงแย่งของกูไปหมด เพราะฉนั้นกูถึงแย่งของรักของหวงมึงมาอย่างไงล่ะฮ่าๆๆๆ”  

              “พวกมึงรวมหัวกันหลอกกู” 

              “อืมเพราะมึงโง่ให้หลอกเองไงล่ะ เป็นไงล่ะรสชาติของการโดนแย่งไป หึหึ” วิทย์พูดพร้อมแสยะยิ้ม  

              “พี่วิทย์ขา~ รีบเถอะค่ะไหมไม่ค่อยอยากอยู่ที่นี้เท่าไร”  

              “จ๊ะ ไปรอในรถก่อนก็ได้นะ จุ๊บ” 

              ภาพตรงหน้าที่จิวจื่อเห็นนั้นช่างเป็นภาพที่บาดตาบาดใจจิวจื่อเป็นอย่างมาก อดีตแฟนหันไปเกาะแขนของอดีตเพื่อนพูดออดอ้อนโดยไม่สนจิวจื่อ โดนแฟนรวมหัวกับเพื่อนร่วมงานหักหลัง 

              “ฮ่าๆๆ หญิงชั่วชายเลวสินะ กูมันโง่เองฮ่าๆๆ” 

              “งั้นมึงก็ตายไปซะ” เมื่อวิทย์พูดจบก็ยกปืนที่พกมาขึ้น 

              “หึ มึงฆ่ากูมึงก็ติดคุกอยู่ดี” 

              “ไม่หรอก กูแค่ทำลายหลักฐานไปก็ไม่ติดคุกแล้ว โดยลากมึงลงไปที่น้ำทะเลข้างล่างไงล่ะ”  

              “มึง!!!” 

              “อ้อก่อนที่มึงจะตายกูจะบอกให้ กูเป็นคนบอกไหม ให้มึงพามาที่นี้เองแหละ จะได้ฆ่าง่ายๆหน่อย” 

              “ฮ่าๆๆ” จิวจื่อหัวเราะทั้งน้ำตา 

              “ลาก่อนเพื่อนรัก” 

              ปัง!!! 

              ตู้ม!!! 

              ภาพสุดท้ายที่จิวจื่อเห็นนั้น เป็นภาพของเพื่อนที่คิดว่าจะไม่มีวันหักหลังกัน แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด โดนแฟนบอกเลิก โดนเพื่อนหักหลัง ชีวิตเฮงซวย “ถ้าชาติหน้ามีจริงขอคนที่รักเราจริงไม่หักหลักมีแค่เราคนเดียว” นั้นคือคำอธิฐานของจิวจื่อก่อนทที่จะหมดลมหายใจ 

 

              “อือออ” เสียงครางดังขึ้นอย่างแผ่วเบา “ที่นี้ที่ไหนเนี่ย” แล้วพูดขึ้นเมื่อมองสำรวจไปทั่วบริเวณมีแต่หมอก 

              “ตื่นแล้วเหรอเจ้ามนุษย์” เสียงๆหนึ่งดังขึ้นเป็นเสียงที่ไม่สามารถจำแนกได้ว่าเป็นชายหรือหญิง 

              จิวจื่อหันไปมองรอบอีกครั้งก็เจอกับบุคคลหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างหน้าเมื่อเทียบกันแล้วบุคคลนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าจิวจื่อเป็นอย่างมาก แต่เมื่อจิวจื่อเงยหน้าขึ้นไปกลับเห็นไม่ชัดเพราะมีหมอกมาบดบังใบหน้าไว้ 

              “ท่านคือยมทูตเหรอครับ” จิวจื่อถามขึ้นด้วยความสงสัย 

              “อืม...บางคนก็เรียกเราว่าผู้สร้าง พระเจ้า ท่านจ้าว และอีกมากมาย” 

              “งั้นจะให้ผมเรียกท่านว่าอะไรครับ” 

              “แล้วแต่เจ้าจะเรียกเลย” 

              “งั้นผมเรียกว่าท่านผู้สร้างนะครับ” 

              “เจ้ารู้มั้ยทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี้” 

              “เพราะผมตายแล้วครับ” จิวจื่อตอบออกมา 

              “ทำไมเจ้าทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ผู้สร้างถามขึ้นเมื่อเห็นว่าจิวจื่อทำหน้าเศร้าแต่แววตากลับโกธรค้น 

              “ เพราะผมโดนคนที่ผมรัก คนที่ไว้ใจหหักหลังครับ” 

              “...” 

              “ผมทำอะไรผิด ทำไมชีวิตผมมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดมาผมก็เป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเข้า ได้แต่ดิ้นรนใช้ชีวิตไปเอง คนที่ไว้ใจกลับหักหลัง ฮื่อ อึก” 

              “เอาล่ะ เจ้าระบายพอยังหืออ” 

              “ขอบคุณที่รับฟังครับ” 

              “เจ้าเคยได้ยินไหม เมื่อเราตายถือว่าเราหมดเคราะห์กรรมที่นั่นแล้ว เมื่อเกิดใหม่ถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเรา ที่เจ้ามาที่นี้ได้เพราะคำอธิฐานของเจ้าเอง” 

              “คำอธิฐานของผม?” 

              “ใช่ เพราะฉะนั้นเจ้าพร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ไหม” 

              “ผม...พร้อมแล้วครับ” 

              “ดี จงปล่อยวางความโกธรแค้นของเจ้าลง เมื่อถึงเวลาคนพวกนั้นจะโดนลงโทษเอง” 

              “ผมเข้าใจแล้วครับ” 

              “คนที่เจ้าอธิฐานเขารอเจ้าที่ฝั่งโน้นอย่าปล่อยให้เขารอนานนักล่ะ” 

              “ครับ” 

              “เมื่อเจ้าเข้าใจแล้วก็เดินเข้าประตูบานนั้นไปซะ อ้อแล้วข้าจะมอบพรให้เจ้าโดยที่ความทรงจำของเจ้าจะยังอยู่ครบเหมือนเดิน เดินทางดีๆล่ะ” 

              “ขอบคุณครับที่ช่วยผม ผมไปก่อนนะ”  

              เมื่อจิวจื่อพูดจบก็เดินเข้าประตูไปด้วยสีหน้าที่มีความสุขของคนที่สามารถปลดปลงความทุกข์ ก่อนที่จะเข้าประตูไปจิวจื่อได้หันไปโค้งเคารพท่านผู้สร้างอีกครั้งแต่ไม่รู้ทำไมจิวจื่อรู้สึกว่าท่านผู้สร้างยิ้มทั้งๆที่มองไม่เห็น 

              ปัง!!! เสียงของประตูปิดดังขึ้น 

              “ขอให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจิวจื่อ” 

 

 

 

.......................................................................... 

- ยังไม่ตรวจคำผิด 

- เปิดเรื่องใหม่ในขณะที่เรื่องเก่ายังไม่ไปไหน 555 

- ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านเด้อ  

ความคิดเห็น