ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โดมินิคสายเปย์

ชื่อตอน : โดมินิคสายเปย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2562 08:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดมินิคสายเปย์
แบบอักษร

คณะบริหาร 

"เดี๋ยวลงไปส่ง" โดมินิคเอ่ยบอกเมืี่อมาถึงตึกคณะของแพรดาว

"ไม่เป็นไร ส่งแค่นี้พอ" แพรดาวเอ่ยปฏิเสธเมื่อโดมินิคอาสาจะไปส่งเธอที่ห้องเรียน

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าดื้อ!!!"

"ก็แล้วเคยฟังกันบ้างมั้ยล่ะ" แล้วมันใช่เรื่องต้องมาเถียงกันแต่เช้ามั้ยเนี่ย

"ลงมา " สุดท้ายคนตัวโตก็ไม่ฟังเธออยู่ดี ร่างบางจึงได้แต่ก้าวลงจากรถด้วยความหงุดหงิด

"นี่ ปล่อยนะอายคนอื่นเค้า" ร่างบางโวยเมื่อคนตัวสูงคว้ามือเธอไปกุมไว้แล้วออกแรงเบาๆเพื่อให้ร่างบางก้าวตาม

"ผู้ชายแถวนี้จะได้รู้ไงว่ามีแฟนแล้ว จะได้ไม่มายุ่ง" เสียงเข้มเอ่ยหน้ามึน

"นี่ คนมองกันใหญ่แล้ว ปล่อยก่อนนะโดมินิค" แพรดาวเอ่ยเสียงอ้อน เมื่อเธอและโดมินิคเริ่มเป็นที่สนใจของคนที่ผ่านไปมา

"รีบเดิน เดี๋ยวเข้าสายนะ" เสียงเข้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี กลับไม่สนใจคำพูดเธอเลย

สุดท้ายร่างบางก็ได้แต่ก้าวตามคนตัวสูงไปเงียบ แต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงไหนก็เจอเข้ากับร่างบางของยัยพี่นาเดียร์ที่เดินสวนมา ยัยนั่นหน้าเสียไปนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าเธอกับโดมินิคมาด้วยกัน

"เดี๋ยว อย่าพึ่งไป" เสียงเข้มเอ่ยเรียกยัยพี่นาเดียร์ที่กำลังจะเดินสวนไปไว้ด้วยเสียงดุดัน จนคนแถวนั้นหันมามองด้วยความสนใจ

"โดมินิคมีอะไรกับเดียร์เหรอ " นาเดียร์เอ่ยด้วยเสียงหวาน เมื่อคิดว่าโดมินิคยังคงมีเยื่อใยให้เธออยู่

มือเล็กออกแรงบีบมือหนาเล็กน้อย ใบหน้าคมหันมายกยิ้มให้แพรดาวเล็กน้อยก่อนจะหันไปพูดกับนาเดียร์ด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว

"อย่ามายุ่งกับแพรดาวอีก ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน" เสียงเข้มเอ่ยดุดันจนนาเดียร์หน้าเสียไปเลย

"หึๆ หวงจังเลยนะคะคนนี้ งั้นก็รักกันนานๆนะคะ" นาเดียร์เอ่ยแล้วรีบเดินหนีออกมาทันทีเมื่อคนเริ่มมองมากันมากขึ้น แล้วอีกอย่างคงจะไม่ดีแน่ถ้าไปมีปัญหากับคนโดมินิคหน่ะ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเลยดีกว่า

"โดมินิค ไปกันเถอะนะ" มือบางบีบมือหนาเบาๆเพื่อให้เขาใจเย็นลง แพรดาวเองก็ไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราว จะว่านาเดียร์ผิดก็ผิดแหละแต่คนตัวสูงข้างเธอเองก็ผิดเช่นกัน ผิดที่เจ้าชู้ไปทั่ว

"ตั้งใจเรียนนะ แล้วอย่าให้ผู้ชายมาเข้าใกล้ล่ะ เดี๋ยวมารับ" เสียงเข้มเอ่ยบอก

"จิ๊ นายก็รีบไปทำงานต่อเถอะเดี๋ยวเพื่อนก่บ่นกันหรอก"

"หึๆ มีตังใช้ยัง" เอ่ยพร้อมขยี้ผมนุ่มเบา

"ถ้าบอกไม่มีจะให้เหรอ" เสียงหวานแกล้งเอ่ยถาม เธออยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำยังไง

"อ่ะ เอาไว้ใช้" พูดพร้อมยัดบัตรเครดิตไว้ในมือบาง

"อะไรเนี่ยไม่เอา ฉันล้อเล่น" ร่างบางตกใจที่จู่ก็ยัดบัตรเครดิตให้กับเธอ บ้า เธอก็ยังมีศักดิ์ศรีนะ

"ไม่รับคืนนะ เงินผัวก็เหมือนเงินเมีย" คนตัวโตเอ่ยเสียงเรียบ

"แต่ว่า...." จุฟ!! ยังไม่ทันได้เอ่ยปฎิเสธคนตัวโตก็กดลงมาจูบเธออย่างรวดเร็วแล้วเดินหนีไปทันที

"นี่!!!" แพรดาวได้แต่ตะโกนด้วยความหัวเสีย ตาบ้าไม่อายคนอื่นรึไง อยากให้ใช้นักใช่มั้ย ได้!!จะเอาไปถลุงเล่นให้หมดเลย ร่างบางคิดอย่างนึกสนุก

คณะวิศวะ 

"เห้ยย มีคนมาสายว่ะ" เสียงคิมตะโกนบอกเพื่อนๆ เมื่อเห็นโดมินิคเดินมา

"อย่าไปแซวมันเดี๋ยวก็ได้แดกตีนมันหรอก" แพนเพื่อนร่วมคณะเอ่ยบอกคิม

"มีคนไปส่งเมียมาโว้ยยย พวกเรา" ซันตะโกนแซวโดมินิค

"หุบปากเลยมึง รีบทำงาน" โดมินิคเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แล้วไปทำงานในส่วนของตัวเองทันที

"ดุจริงวุ้ย มีเมียแล้วนึกว่าจะอ่อนโยน" ซันยังแซวต่อ

"จะทำมั้ยงานอ่ะ ถ้าไม่ทำจะได้ตัดออกจากกลุ่ม" โดมินิคเอ่ยไม่จริงจังนัก ยังไงพวกเขาก็เป็นเพื่อนกันมานาน สนิทกันชนิดที่รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว

"อะไรว่ะ ล้อเล่นหน่อยก็ไม่ได้" ซันแกล้งเอ่ยเสียงกระเง้ากระงอด

"มึงรีบทำเถอะไอ่ซัน ถ้ายังแซวมันอยู่อีกมึงได้แดกตีนมันแน่ " คิมเอ่ยเตือนซันด้วยอารมณ์ดี

โดมินิคเลิกสนใจเพื่อนแล้วหันมาตั้งใจทำงานต่อ โปรเจคจบของเขาเพื่อนเองแหละ ต้องรีบทำเพราะใกล้ถึงเวลาส่งแล้ว โปรเจคเสร็จก็จะมีค่ายอาสาที่เป็นธรรมเนียมของวิศวะที่ต้องไปก่อนจบอีก อยากไปก็อยากอยู่หรอก แต่ไม่อยากห่างแพรดาวเลยตั้งหนึ่งอาทิตย์

ที่ให้บัตรเครดิตกับร่างบางไปเพราะอยากให้แพรดาวมีเงินใช้ไม่ต้องลำบากทำงานอีก เอาจริงเขาสามารถเลี้ยงแพรดาวได้สบายมาก แต่แม่คุณดื้อดึงที่ยังจะทำงานอยู่ ถ้าแพรดาวขึ้นปีสี่เขาคงต้องบังคับให้เลิกทำงานทั้งหมดนั่นแหละ ง่ายๆเลย ห่วง แม่งเดี๋ยวทำให้ท้องไปไหนไม่ได้เลย เขาอยากจะเคลียร์ตัวเองเพื่อแพรดาว เขามั่นใจแล้วว่าตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้จนไปไหนไม่ได้แล้วจริงๆ ยัยแม่มด!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว