ยินดีต้อนรับสู่สวนรัตติกาลของเซอร์ซี~~~~

รอยเท้าที่ 1 เมื่อหมาป่าตัวนั้นอำพราง (re)

ชื่อตอน : รอยเท้าที่ 1 เมื่อหมาป่าตัวนั้นอำพราง (re)

คำค้น : yaoi,SM,โลเวลล์ฮาวเวิร์ด,มาเฟีย,อิตาลี,หมาป่า,ลูกแกะ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2560 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยเท้าที่ 1 เมื่อหมาป่าตัวนั้นอำพราง (re)
แบบอักษร

Wolf in sheep’s clothing: รอยเท้าที่ 1

Author : CIRCE

#

#

‘ช่วงข่าวต่างประเทศนะคะ เมื่อบ่ายที่ผ่านมาโบสถ์เก่าแก่ของรัฐอิลลินอยส์ประเทศสหรัฐอเมริกากำลังจะปิดตัวลงเนื่องจากถูกซื้อเพื่อทำเป็นภัตตาคารหรู แต่มีสายข่าวรายงานมาว่าโลเวลล์ลอเร็นนักธุรกิจที่กำลังมาแรงในขณะนี้ได้เข้าเจรจาต่อรองเพื่อคงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เอาไว้และสำเร็จลุล่วงค่ะ ทำให้โบสถ์แห่งนี้ยังคงอยู่พร้อมกับเงินบริจาคไว้บูรณะสถานแห่งนี้เป็นจำนวนเงินสามสิบล้านดอลลาร์สหรัฐทางด้านนักธุรกิจหนุ่มก็หวังให้โบสถ์แห่งนี้..’

เสียงข่าวจากโทรทัศน์โบราณใช้เสาอากาศสี่ขารุ่นเดอะยังคงดังออกมาเรื่อยๆ ภายในร้านขายของเก่าแห่งนี้ ฮาวเวิร์ดดูข่าวด้วยใบหน้าเฉยเมยไร้ความสนใจโดยสิ้นเชิง


“เกิดมารวยนี่มันดีจริงๆ เห็นเขาบอกโลเวลล์เป็นนักธุรกิจที่หล่อและร่ำรวยมากเลยนี่ แถมยังนิสัยดีชอบช่วยเหลือ ต่างก็พูดว่าเป็นนักบุญในยุคนี้ ใครได้เป็นแฟนนี่ถือว่ามีโชคมากๆ เลยนะ” เสียงแหบแห้งตามวัยดังขึ้นพร้อมกับร่างชายแก่สวมแว่นตาหนาเดินออกมาจากห้องทำงาน


ร้านขายของเก่าแห่งนี้แบ่งออกเป็นสี่ส่วนอย่างจำกัดพื้นที่คือส่วนห้องทำงาน ส่วนห้องน้ำและส่วนครัวเล็กๆ พื้นที่ที่เหลืออีกส่วนเป็นหน้าร้านมันเล็กมากๆ จนฮาวเวิร์ดคิดว่าแม้แต่หนูที่เข้ามาในร้านนี้จะต้องเป็นหนูศูนย์แคลอรี่ ไม่อย่างนั้นมุดรูไม่ได้แน่นอน


“ไม่รู้สิลุง ผมก็ไม่เคยเห็นเขา เวลาออกงานทีไรก็มีตัวแทนอยู่เรื่อย ที่ไม่โผล่ออกมาให้สื่อเห็นอาจเพราะหน้าตาย่ำแย่เรี่ยดินก็ได้” ร่างโปร่งที่อยู่ในชุดคลุมดำบอก ประโยคหลังๆ น้ำเสียงติดจะแขวะนิดๆ ด้วยความหมั่นไส้ เพราะเท่าที่เขามีข้อมูลคนๆ นี้มันก็แทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจากข้อมูลด้านธุรกิจ ไอ้เรื่องส่วนตัวอย่างรูปร่างหน้าตานี่ไม่มีข้อมูลแม้จะหาขนาดไหนก็ตาม มีข่าวลือปากต่อปากว่ารูปร่างหน้าตาเป็นแบบนั้นแบบนี้พอไปสืบหาต้นตอคนปล่อยข่าวก็คว้าน้ำเหลวซะงั้นเป็นคนเดียวที่เขาไม่สามารถให้ข้อมูลกับลูกค้าตามที่เจ้าตัวต้องการได้


“ลุงอัลแปลแผ่นศิลาเสร็จแล้วเหรอ” ฮาวเวิร์ดถามเจ้าของร้านเพราะจำได้ว่าชายสูงอายุตรงหน้ามีงานที่ทำค้างอยู่


“ยัง ฉันจะให้แกมาช่วยอยู่นี่แหละ ตัวหนังสือมันจางเกินไปสายตาฉันอ่านไม่ค่อยได้” ลุงอัลหยิบแว่นออกมาเช็ดขณะพูดแล้วเดินนำเข้าไปในห้องทำงานที่มีแผ่นศิลาเก่าสภาพแตกหักเป็นสองซีกและมีรอยขีดข่วนนับไม่ถ้วนวางอยู่บนโต๊ะ ไม่ไกลกันนั้นมีกองหนังสือและแผ่นกระดาษมากมายวางอย่างละเกะละกะ


“ภาษามันเก่ามากเลยนะลุง” ฮาวเวิร์ดบอกชายสูงอายุข้างๆ หลังใช้แว่นขยายมองสำรวจอักษรลิ่มบนแผ่นหิน


กริ๊ง~


ยังไม่ทันที่จะได้ลงมือทำอะไรเสียงกระดิ่งระฆังที่ประตูร้านก็ทำให้ฮาวเวิร์ดเดินออกมาดู ร่างคุ้นตาเดินเข้ามาในชุดเครื่องแบบประจำตัวสีดำกางเกงแถบแดง...ตำรวจอิตาลี


ฮาวเวิร์ดผายมือเชิญขึ้นชั้นสองอย่างรู้หน้าที่ว่าลูกค้ารายนี้ต้องการอะไรเพราะคนตรงหน้าเป็นลูกค้าประจำของเขาเลยล่ะ ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องปิดทึบเล็กๆ ห้องหนึ่ง


ภายในห้องมีเพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัว คอมพิวเตอร์ และเก้าอี้อีกสองตัววางกระจุกอยู่บริเวณกลางห้อง ลูกค้ารายนี้มีสิ่งเดียวที่ต้องการจากเขานั่นก็คือ..


“ข้อมูล”


มือบางหยิบแว่นตากรอบดำประจำตัวที่เหน็บไว้ตรงคอเสื้อภายใต้ชุดคลุมมาใส่พลางรับเอกสารที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ ร่างโปร่งเจ้าของนัยน์ตาสีโอ๊คเปิดดูเอกสารข้างในที่มีรูปถ่ายใบหน้าใครคนหนึ่งพร้อมกับข้อมูลคร่าวๆ


“คราวนี้เล่นไล่จับกับมาเฟียเหรอครับคุณตำรวจ” เขาถามขณะไล่สายตาอ่านข้อมูลในมือผ่านๆ


“ถึงปัจจุบันมันจะน้อยลงก็เถอะแต่ก็ไม่สูญพันธุ์ไปสักทีไอ้ขยะพวกนี้” อีกฝ่ายพูดบ่นแทนการตอบ


“โรเรนโซ่ วีนัลดี อายุ 34 มีสมาชิกแก๊งราวๆ 50 คนเป็นอย่างต่ำ เป็นมาเฟียระดับทั่วไป ทำธุรกิจขนาดเล็กพร้อมกับปล่อยเงินกู้และค้ายาโดยมีคนคอยถือหางให้อยู่ปัจจุบันกำลังวางแผนขยายธุรกิจไปจนถึงระดับไฮคลาสนี่คือข้อมูลของคุณ และที่ผมจะบอกเพิ่มก็คือประเทศที่เขากำลังมองเพื่อต่อยอดคืออเมริกา อังกฤษ จีนและเกาหลี แล้วก็คดีที่นอกเหนือจากที่คุณมีสิบกว่ารายการ คือคดีข่มขู่นักเรียนนักศึกษาให้ยอมเสียตัว ขายตัว หรือถ่าย AV เพื่อแลกกับหนี้เงินกู้” ฮาวเวิร์ดทวนข้อมูลในเอกสารพร้อมบอกเพิ่มในส่วนที่อีกฝ่ายยังไม่มี โดยข้อมูลที่ให้ไปคือส่วนเบื้องต้นเท่าที่เขารู้ในราคาปกติ แต่ถ้าอยากได้ลึกยิ่งกว่านั้นราคาก็จะแพงขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนข้อมูล...ของที่ได้มายากมักมีค่าเสมอ


“มีแค่นี้? ฉันขอแบบเจาะลึกแล้วก็หน้าตาเหยื่อผู้หญิงที่เป็นผู้เคราะห์ร้าย”


“ผมขอเวลาห้านาที”


“นานจังวะปกติแปบเดียวก็เสร็จ”


“คุณแดเนียลข้อมูลมาเฟียมันไม่ง่ายเลยนะครับ” ฮาวเวิร์ดบอกพร้อมกับนิ้วเรียวที่พิมพ์รัวบนคีบอร์ด


เสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะของตำรวจหนุ่มทำให้เขาที่ใช้สมาธิรู้สึกรำคาญไม่น้อย เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงสองนาทีสุดท้าย นิ้วเรียวกดเอนเตอร์เมื่อป้อนคำสั่งบางอย่างลงไปในคอมพิวเตอร์ของเขา จากนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏตัวข้อมูลหลั่งไหลออกมาเป็นพยัญชนะ


“อืม จากที่ดูพวกนั้นจะวางแผนเริ่มที่ฮ่องกง เมื่อไม่นานมานี้มีการซื้อขายที่ดินที่นั่นละแวกชุมชนซะด้วย เดี๋ยวผมส่งแผนที่กับเหยื่อผู้หญิงให้ทางอีเมล อันนี้ให้ดูผ่านๆ ก่อนสามสี่คน ดูจากข้อมูลของพวกเธอมีปัญหาทางบ้านกันทั้งนั้นกู้เงินเพื่อส่งตัวเองเรียนแต่มีบางรายที่สมัครใจวิ่งเข้าหาปากเสือด้วยนะ โอ๊ะโอ อันนี้ข้อมูลเด็ดครับผม” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยบนใบหน้าหล่อสวยภายใต้ฮู้ด ถึงแม้แดเนียลจะมองไม่เห็นแต่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ทันทีว่าร่างโปร่งตรงหน้าอารมณ์ดีไม่น้อย แดเนียลรู้ทันทีอย่างเป็นนัย


“โอเคๆ สำหรับข้อมูลเด็ดที่ว่าจะจ่ายเพิ่มสองเท่า”


“ห้าเท่า” ฮาวเวิร์ดต่อรองอย่างนึกสนุก แค่นึกถึงตอนรับเงินเขาก็แทบจะลงไปแดดิ้นแล้ว


“ขูดรีดไถกันชัดๆ”


“สามเท่าขาดตัวครับ”


“ได้คืบจะเอาศอก” ตำรวจหนุ่มเบ้หน้า


“ไม่เอาก็ได้นะ”


“รู้แล้ว สามก็สาม” นายตำรวจหนุ่มบอกอย่างจำยอมด้วยสีหน้าเอือมๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกกับการต่อรองราคา และเขาก็แพ้ทุกครั้ง แต่มันก็เป็นการเสียที่คุ้มค่าเพราะข้อมูลที่ได้จากฮาวเวิร์ดไม่เคยผิดพลาดแม้แต่นิด


“มีไฟท์บินของโรเรนโซ่มาที่อิตาลีวันนี้น่าจะถึงช่วงหัวค่ำ คืนนี้จะมีการขนยาที่โกดังร้างแถวท่าเรือตรีเอสเต ท่าเรือนั้นถือเป็นจุดหมายปลายทางของการขนส่งทางทะเลโดยตรงจากจีน ผมว่าเป้าหมายของพวก..” ยังไม่ทันที่ฮาวเวิร์ดจะทันพูดจบแดเนียลก็ลุกขึ้นพรวดคว้าเขาเข้าไปกอดอย่างตื้นตัน


ฮาวเวิร์ดโน้มตัวรับอ้อมกอดเกร็งๆ ทำเพียงยิ้มอ่อนๆ กับพฤติกรรมของลูกค้าที่ค่อนข้างสนิทรายนี้


“ฮาวเวิร์ด! ขอบใจมากฉันเชื่อมือนายได้จริงๆ!!” แดเนียลผละออกนัยน์ตาสีครามเป็นประกายยกยิ้มพอใจกับข้อมูลที่ได้


“ส่วนที่เหลือฉันจะโอนให้ทางบัญชี” ซองเงินหนาปึกถูกวางไว้ตรงหน้าก่อนที่ร่างในเครื่องแบบสีดำจะออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว


“ฮาวเวิร์ด...จะไม่เลิกงานขายข้อมูลจริงๆ เหรอ” ลุงอัลถามหลังจากที่ฮาวเวิร์ดลงมาช่วยงานที่ห้องเช่นเดิม


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนถาม ชายสูงอายุข้างๆ เคยถามมาหลายรอบแล้วด้วยความเป็นห่วงถึงความปลอดภัย เขาเข้าใจดีว่าการทำอะไรแบบนี้มันเสี่ยงแต่ก็มีกฎก่อนการใช้บริการอยู่คือห้ามแพร่งพรายและมีการเซ็นเป็นลายลักษณ์อักษรเขาจึงอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ อีกทั้งได้เงินหนาอีกด้วยเหตุผลไม่เยอะพอที่จะเลิกทำ เขากลับเห็นว่ามันดีด้วยซ้ำไอ้การขายข้อมูลเนี่ย


“ลุงไม่ต้องคิดมากหรอกถ้าเกิดอะไรขึ้นผมเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ไม่เอาลุงมาเกี่ยวข้องแน่นอน”


ฮาวเวิร์ดคิดอย่างนั้น ห้าปีที่ทำมาเขาไม่เคยเดือดร้อน...แต่ก็ใช่ว่ามันจะไม่เกิด อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้เสมอจริงมั้ย?








ตอนเช้าของเดือนมกราคมทำให้ฮาเวิร์ดต้องกอดอกตัวเองแน่นโอเวอร์โค้ทสีน้ำตาลตัวยาวแทบไม่ช่วยอะไร ควันสีขาวออกมาตามจังหวะการหายใจขณะเดินไปทำงานที่ร้านขายของเก่าที่คุ้นเคย จากบ้านของเขามันไม่ไกลจากร้านมากนักจึงเลือกที่จะเดินไปเหมือนกับทุกๆ วันเพื่อออกกำลังกายสร้างความอบอุ่นไปด้วยในตัว


ระหว่างเดินกินบรรยากาศก็แวะซื้อกาแฟร้อนที่ร้านประจำราคาสบายกระเป๋า กลิ่นหอมสดชื่นของคาปูชิโนร้อนทำให้รู้สึกสมองโปร่งจนอดยิ้มไม่ได้ มือทั้งสองข้างแนบไปกับแก้วกระดาษช่วยลดอุณหภูมิติดลบภายในร่างกายได้ดีทีเดียวหลังจากได้กาแฟร้อนคู่ใจก็ตรงดิ่งไปที่ร้านเบเกอรรี่ที่อยู่ไม่ไกลกันเดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึง ฮาวเวิร์ดชะงักเท้ามองแลมโบกินี่สีดำด้านที่จอดเทียบฟุตบาทหน้าร้านเบเกอรี่ คนอะไรไร้มารยาทมาจอดบังหน้าร้านแบบนี้


ทันทีที่ก้าวเข้ามาข้างในร้านกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังก็เตะจมูกทำให้เขาอดน้ำลายสอไม่ได้ พอเดินเลือกขนมปังได้สองสามชิ้นว่าจะเดินไปจ่ายเงินแต่ก็เกิดโมเม้นจิตกุศลอยากซื้อไปฝากชายสูงอายุเจ้าของร้านที่เขาชอบไปเป็นภาระให้บ่อยๆ ลุงอัลชอบบราวนี่ช็อกโกแลตและร้านนี้ก็ทำได้อร่อยสุดๆ ไม่แปลกที่จะหมดเร็วในช่วงเช้าแบบนี้ ยังโชคดีที่ตอนนี้เหลือเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น


“อ๊ะ ขอโทษครับ” ฮาวเวิร์ดกล่าวขอโทษเมื่อดันไปคีบช็อกโกแลตบราวนี่ชิ้นสุดท้ายพร้อมกับอีกคน


“ไม่เป็นไรครับ เชิญคุณเลย” อีกฝ่ายบอกเสียงสุภาพส่งยิ้มให้บางๆ เขาจึงคีบใส่ถาดตัวเองแล้วเอ่ยขอบคุณที่อีกฝ่ายเสียสละให้


ร่างโปร่งเดินไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์แต่ทว่าพอเปิดกระเป๋าตังค์นับธนบัตรเท่านั้นแหละก็ต้องช็อกโลกหน้าเหวอไปเลยทีเดียว เขามีเงินจ่ายไม่พอ...จำได้ว่าก่อนออกมาก็เอาเงินรายวันใส่กระเป๋าแล้วนะแต่ดูเหมือนการที่นั่งๆ นอนๆ อยู่ร้านขายของเก่าอย่างสะดวกสบายจะทำให้เขาเกิดอาการอัลไซเมอร์ชั่วขณะ ทั้งๆ ที่จำข้อมูลที่ขายได้ดีแต่กลับจำไม่ได้เลยว่าลืมเอาเงินใส่กระเป๋านี่ถ้าไม่มีเงินส่วนของเมื่อวานเหลือคาในกระเป๋าคงไม่มีจ่ายค่ากาแฟแน่ๆ เพราะเดินไปสั่งอย่างมั่นอกมั่นใจเสียขนาดนั้น แต่ประเด็นคือค่าขนมปังตรงหน้านี้ต่างหาก..


“เอ่อ ถาดนี้ผม..” จะขอเอาไปเก็บคืนได้ไหม


“นี่ครับ”


ธนบัตรยื่นตัดหน้าก่อนที่ฮาวเวิร์ดจะทันพูดจบทำให้ต้องหันขวับไปมองคนที่ยื่น เป็นร่างสูงที่พึ่งเดินสวนกันมาหมาดๆ คนๆ เดียวกันกับที่ให้ช็อกโกแลตบราวนี่เขา พนักงานรับเงินจากร่างสูงด้วยความไม่รู้นึกว่ามาด้วยกัน พอออกมาหน้าร้านฮาวเวิร์ดก็บอกขอบคุณอีกครั้งและขอโทษด้วยความเกรงใจที่ทำให้เดือดร้อน


“เรื่องเล็กน้อยครับอย่าใส่ใจเลย”


“ผมใช้คุณแน่ๆ ครับ ไม่ต้องห่วงนะจะคิดดอกก็ได้ ขอบคุณมากคุณนี่เป็นคนดีจริงๆ” อดที่จะชมไม่ได้พึ่งเจอกันครั้งแรกแต่อีกฝ่ายก็ให้ถึงสองครั้ง แถมตอนแรกที่บอกจะใช้คืนร่างสูงยังบอกว่าไม่ต้องอีกด้วย


“ผมคงไม่โหดร้ายกับคุณขนาดนั้นหรอกครับ ถ้ายังไงผมขอเบอร์ติดต่อไว้ได้มั้ย” ร่างสูงถามด้วยสีหน้าเกรงใจ


ฮาวเวิร์ดนิ่งคิดเพราะไม่ใช่นิสัยของเขาที่จะให้เบอร์ติดต่อกับใครง่ายๆ แต่เพราะคนๆ นี้ช่วยเขาไว้และยังต้องใช้หนี้คืนด้วยเลยตัดสินใจที่จะให้


“ได้สิครับไม่มีปัญหา เรื่องเงินคุณจะโทรมาหรือให้ผมโทรไปดีล่ะ” เขาถามขณะเมมเบอร์หลังแลกเบอร์กันแล้ว


“คุณโทรมาดีกว่า เอาที่คุณสะดวกเมื่อไหร่ก็ได้ครับ”


“อ๋อ เอางั้นก็ได้ คุณ…”


“เรียกผม เทียนฟง” เสียงทุ้มนุ่มบอกด้วยท่าทีสุภาพมือหนายื่นมาข้างหน้า


“เป็นคนเอเชียนี่เอง ส่วนผมฮาวเวิร์ดครับ” ร่างโปร่งยิ้มรับยื่นไปเช็คแฮนด์ชายเอเชียหน้าตี๋ตรงหน้า


“ฮาวเวิร์ด? ที่มีความหมายว่าแกะรึเปล่าครับ” ร่างสูงถามอย่างสนอกสนใจจนเจ้าของชื่อต้องกลั้นยิ้ม อะไรจะสนใจชื่อของเขาขนาดนั้น


“ครับ” ฮาวเวิร์ดไม่คิดว่าเทียนฟงจะรู้ความหมายของมัน เพราะน้อยคนที่จะใส่ใจความหมายในชื่อของคนอื่น


“ว้าว บังเอิญผมชอบแกะที่สุดเลยครับ”


เขายิ้มให้อ่อนๆ ที่เทียนฟงบอกว่าชอบแกะ ถ้ามีเวลามากพอก็คงได้คุยกันมากกว่านี้แต่นี่จวนจะถึงเวลาเปิดร้านแล้วร่างโปร่งเลยบอกลาแล้วเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งมาที่ร้านแทน


พอมาถึงหน้าร้านก็เห็นลุงอัลยืนไขกุญแจกำลังจะเข้าพอดิบพอดี เข้ามาในร้านได้ฮาวเวิร์ดก็จัดขนมปังที่ซื้อมาใส่จานให้ชายสูงอายุพร้อมกับชงชาร้อนให้ด้วย ส่วนเขาก็ไปแปลงร่างสวมชุดคลุมตัวโคร่งสีดำตัวประจำจนกลายเป็นยูนิฟอร์มของร้านเวลาเข้าทำงานไปเสียแล้ว


กริ๊ง~


เปิดร้านได้ไม่เกินยี่สิบนาทีก็มีร่างสูงของใครบางคนเดินเข้ามา วันนี้แดเนียลอยู่ในชุดนอกเครื่องแบบสวมกางเกงยีนส์สีเข้มเสื้อไหมพรมแขนยาวคอเต่าสีกรมท่าทับด้วยโอเวอร์โค้ทสีดำตัวหนา แต่งตัวด้วยชุดลำลองสบายๆ แต่ใบหน้านี่บอกบุญไม่รับสุดๆ พอเห็นว่าภายในร้านมีชายสูงอายุผู้เป็นเจ้าของร้านอยู่ด้วยก็ก้มหัวให้เป็นมารยาท ลุงอัลยิ้มรับย้ายตัวเองเข้าไปในห้องทำงานพร้อมกับจานขนมปัง


“วันนี้ไม่ได้มาหาเพราะข้อมูลแต่ขอชั้นสอง” แดเนียลบอกเสียงนิ่ง ฮาวเวิร์ดพยักหน้าเข้าใจแล้วพาขึ้นชั้นสองไปที่ห้องเดิมของเมื่อวาน


“ไปกินรังแตนที่ไหนมาครับ”


“ฉันพลาด! รู้งี้จับมันตั้งแต่สนามบินก็ดี เมื่อวานพวกฉันตัดสินใจที่จะจับกุมพร้อมหลักฐานตอนพวกมันขนยา...แต่พวกมันหนีไปได้บ้าเอ๊ย!” และแล้วพอประตูห้องปิดลงเท่านั้นแหละ แดเนียลก็จัดการบ่นออกมาอย่างหัวเสียชนิดหมดเปลือกสบถคำหยาบโลนเป็นชุด


นี่สินะรังแตนที่ว่า ดูเหมือนการขอขึ้นมาชั้นสองนี่เอาไว้ระบายอารมณ์ตัวเองโดยแท้ พอแดเนียลระบายมันออกมาจนพอใจ อารมณ์ของร่างสูงก็เย็นลงแล้วหันไปพูดกับฮาวเวิร์ดอย่างเป็นงานเป็นการบทจะเปลี่ยนอารมณ์ก็รวดเร็วจริงๆ


“ฮาวเวิร์ดร้านนายตอนนี้มีของเก่าอะไรที่หายากมูลค่ามหาศาลบ้างมั้ย” แดเนียลถามเข้าประเด็น


“ก็มีนะครับ แต่ต้องกระเป๋าหนักหน่อยนะถึงจะเอามันไปได้”


“ไม่ต้องห่วงฉันไม่ใช่คนซื้อเจ้านายฉันต้องการของเก่าหายากราคาแพงไปประดับบารมีบ้าน...อันนี้ที่อยู่” แผ่นกระดาษใบเล็กถูกเลื่อนมาให้ตรงหน้า


“ร้านผมไม่มีบริการเดลิเวอรี่นะครับ”


“เถอะน่า ได้เงินจะบ่นอะไร ไม่แน่นายอาจได้เจอเนื้อคู่ระหว่างทางก็ได้” แดเนียลยกยิ้มมุมปากอย่างล้อๆ เพราะใช้บริการที่นี่มานานทำให้ค่อนข้างสนิทกันทั้งตัวฮาวเวิร์ดเองและลุงอัล แดเนียลเคยคุยกับลุงอัลและรู้มาว่าหกปีมานี้ฮาวเวิร์ดไม่มีแฟนมุ่งแต่ทำงานไปวันๆ โดยไม่สนใจเรื่องพวกนี้ปล่อยเวลาให้ผ่านไปกับงานที่ทำ แดเนียลไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทนได้ยังไงขนาดเขาที่เป็นตำรวจยังได้นอนกับผู้หญิงให้ตัวเองผ่อนคลาย ถ้าให้เป็นแบบคนในชุดคลุมดำเขาคงเหี่ยวเฉาตายกันพอดี


“ตลกแล้วคุณ แฟนนะไม่ใช่ก้อนหินที่จะหาได้ข้างทาง”


“อะไรก็ไม่แน่นอนทั้งนั้นไม่แน่นายอาจได้เจอเขาแล้วด้วยซ้ำ” พูดแค่นั้นอีกฝ่ายก็เดินออกไปทิ้งให้ฮาวเวิร์ดหน้ามุ่ยมองกระดาษในมือพรางถอนหายใจเฮือกใหญ่



------------------------------------------​​


#

เปิดไปแล้ว 1 ตอนแล้ว หู๊ยยย แรกๆ เนื้อเรื่องอาจเอื่อยๆ หน่อยนะคะ

อย่าพึ่งใจร้อนกันล่ะ ซึมซับบรรยากาศชิลล์ๆ ไปก่อน

เพราะวางเรื่องไว้ตอนหลังๆ ค่อนข้างหนัก  555555555

ขอบคุณแหล่งข้อมูลในการแต่งนิยายหลายๆ เว็บนะคะ 

ซึ่งเซอร์ซีก็จำไม่ได้เพราะเข้าดูเยอะเหลือเกิน //หัวเราะ


ความคิดเห็น