แชท3หนุ่มหล่อแห่งเกาหลีใต้

17:48

Sehun Part

สวัสดีครับ ผมชื่อ"โอเซฮุน"ครับ กำลังเรียนอยู่ชั้นปี3 คณะนิเทศครับ ผมก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาครับ แค่อยู่ในเกณฑ์เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง บ้านมีรถสิบกว่าคัน หน้าตาติดท็อป 3 ของมหาวิทยาลัยแค่นั้นเอง ถ้าถามถึงอีกสองคนนั้น ก็คือเพื่อนหูกางกับเพื่อนกัมจงของผมเองครับ แก้งผมคือที่สุดแล้วของมหาลัยแล้วครับ

หลังจากใช้เวลาเตรียมตัวเป็นชั่วโมง ผมก็มาอยู่หน้าผับที่ไอ้เพื่อนหูกางมันแนะนำมา บรรยากาศก็ไม่ต่างจากที่อื่นเท่าไหร่ ผมกวาดสายตามองหาเพื่อนตัวเองก็พบว่าพวกมันสองตัวยังไม่มากันเลยสักคน

ผมเลือกที่จะไปหาที่นั่งที่มุมของร้านเพราะไม่ชอบความวุ่นวายเท่าไหร่ สายตาของผมมองบรรยากาศในร้านไปเรื่อยจนพนักงานมาจดรายการเครื่องดื่มแล้วมาเสิร์ฟ ไอ้เพื่อนตัวดีทั้งสองคนของผมก็ยังไม่มา

ผมหันไปตอบอีกฝ่ายก่อนจะชะงักนิ่งไป เมื่อเห็นใบหน้าของใครอีกคน จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไงในเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าผมคือ..

อีกฝ่ายส่งยิ้มให้ผมก่อนจะนั่งลงที่ว่างฝั่งตรงข้าม จะไม่ให้ผมแปลกใจได้ยังไง ในเมื่อ "คิมจงแด" คือ"แฟนเก่า"ของผมเอง แต่ทำไมเด็กเนิร์ดใส่แว่นคนนั้นถึงกลายเป็นแมวน้อยน่ากินได้ขนาดนี้ครับ!!!

ไอ้รอยยิ้มมุมปากก่อนจะแย่งแก้วคอกเทลในมือผมไปดื่มนี่มันคืออะไร!!! นี่ใช่คนเดียวกับคนที่ผมเคยทิ้งเขาจริงๆเหรอ โอเซฮุนงงครับ!!

จงแดพูดก่อนจะวางแก้วคอกเทลของผมลง แล้วเท้าแขนกับโต๊ะ ดววตาสำดำคู่นั้นกำลังจ้องมองผมจนผมละสายตาไม่ได้เลย

คนตรงหน้าผมส่งยิ้มออกมาก่อนที่ผมจะชะงักเมื่อนิ้วเรียวเอื้อมมาสัมผัสที่ข้างแก้มของผมเบาๆ

นิ้วเรียวเกลี่ยมาตามโครงหน้าของผม ก่อนที่ผมจะตั้งสติได้ อีกใฝ่ายก็ขยับมายืนตรงหน้าผม นิ้วโป้งสัมผัสที่ริมฝีปากของผมเบาๆ

จงแดละคำพูดไว้ก่อนจะขยับมาที่ข้างหูของผม ลมหายใจที่รดใบหูของผมทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ก่อนที่สติของผมจะกระเจิงเพียงเพราะประโยคสั้นๆด้วยน้ำเสียงกระเซ่านั่น..

ตายครับ..จุดๆนี้ คิมจงแดได้ทำโอเซฮุนตายไปแล้วครับ!!!