facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2558 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที19
แบบอักษร

 

 

 

เช้าวันต่อมาของสิ่นปีวันที่สามสิบเอ็ด    วันนี้วายุมีงานที่ต้องออกจากเกาะไปทำ    อันที่จริงเขาไม่อยากไปเลยอยากอยู่แกล้งร่างบางมากกว่า

แต่ความเป็นมาเฟียและนักธุระกิจเขาจึงต้องไปรีบจัดการงานให้เสร็จเร็วๆ    แต่ก่อนออกไปขอแกล้งร่างบางที่เดินมาส่งเขากับลูกน้องคนสนิทก่อน

           "ทิว   วันนี้ทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อย   ให้เสร็จก่อนกูกลับมาทุกจุดของบ้าน"   วายุหันมาสั่งงานทิวที่ยืนทำหน้าบูดอยู่ข้างหลังเพราะโดนบังคับให้มาส่ง

           "ทำไมกูต้องทำด้วย"   ทิวถามวายุพลางยู่ริมฝีปากบางสีเชอลี่

           "หึ   เพราะกูส่ง"   วายุยิ้มให้กับท่าทางของทิวที่ทำตัวน่ารักไม่รู้ตัว

 

พอวายุว่าจบก็หันหลังเตรียมตัวจะขึ้นเรือ    แต่ก็ดูเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับมามองร่างบางอีกครั้ง

 

ใช่แล้ว... ถึงเขาจะสั่งไปแบบนั้น    แต่ด้วยนิสัยของทิวแล้วไม่มีวันทำตามอย่างแน่นอน    มีหวังทำบ้านเขารกมากกว่าจะทำให้สะอาดแน่นอน 

           "อ๋อ   แล้วก็มีอีกอย่างนะ   ถ้าทำบ้านกูรกกว่าเดิมละก็   กูจะกลับมาคิดบัญชีกับมึง   คงรู้นะว่าจะโดนอะไร"   เมื่อพูดจบวายุก็ยิ้มมุมปากแล้วหมุนตัวกลับทางเดิมแล้วขึ้นเรือไป

ทิ้งให้ทิวยืนกำหมัดกัดฟันแน่นหงุดหงิดอยู่คนเดียวบนเกาะที่ห่างไกลผู้คน

 

ทั้งๆที่วันนี้ของทุกปีเขาต้องฉลองกับครอบครัวหรือไม่ก็เพื่อนฝงูแท้ๆ    แต่กลับต้องมาทำความสะอาดบ้านให้ไอ้บ้านั้นเนี่ยนะ! 

           "โธ่เอ๊ย!!"   ทิวสถบอย่างหัวเสียฟาดงวงฟาดงากับอากาศ

 

แต่ก็ต้องทำใจกลับเข้าบ้านไปจัดการงานที่วายุสั่งอยู่ดี    ถ้าขืนไม่ทำสิมีหวังโดนมันเล่นงานแน่เลย

 

พอเข้ามาในบ้านร่างบางก็ยืนคิดว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี    เพราะขนาดบ้านใช่ว่าจะน้อยๆซะเมื่อไหน

 

ทิวเริ่มต้นด้วยการล้างจานที่มีแต่ฝุ่นและแก้ว    พอล้างจานเสร็จก็เอาผ้าม่านทั้งหมดไปสัก    ต่อด้วยปัดๆถูขอบหน้าต่างและโต๊ะตู้ทั้งชั้นบนและชั้นลาง

หลังจากเสร็จแล้วก็มาจัดการกับพื้นบ้านต่อ    เมื่อถูบ้านปัดกวาดเสร็จ    ทิวก็เอาแจกันไปล้างใส่น้ำเอาดอกไม้ปลอมไปเช็ดแล้วเอามาใส่แจกันเหมือนเดิม    ต่อไปก็เอาผ้าสักไปตาก    หลังจากตากผ้าเสร็จก็มาเก็บกวาดหยากใย่นอกบ้าน 

 

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็เย็นพระอาทิตย์เริ่มตกดิน    ผ้าที่ตากไว้ก็แห่งหมดแล้วจึงเก็บเข้ามาจัดการใส่กลับที่เดิมให้เรียบร้อย    ปูผ้าปูที่นอนใหม่จับพับผ้าเรียงหมอนให้เป็นระเบียบ

 

พอเสร็จพระอาทิตย์ก็ตกดินพอดี 

           "เฮ้อ~   เสร็จสักที   เหนื่อยเชี่ยๆเลย"   ทิวบ่นกับตัวเอง    ก่อนล้มตัวลงนอนเล่นอยู่บนเตียงที่พึ่งปูผ้าปูที่นอนใหม่จนหลับไปเพราะความเหนื่อย

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากวายุจัดการงานจนเสร็จ

เขาก็รีบตรงกลับมาที่เกาะทันที

 

เมื่อมาถึงบ้านทั้งบ้านที่มีแต่ฝุ่นและหยากใย่ก็สะอาดทุกตารางนิ้ว

จนวายุอดอมยิ้มน้อยๆไม่ได้    เมื่อเดินขึ้นไปบนห้องเพราะหาใครอีกคนไม่เจอ    พอเปิดประตูห้องนอนก็พบร่างบางนอนขวางรำอยู่กลางเตียงขนาดคิงไซส์ที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเป็นสีขาวสะอาดตาทั่วห้อง

 

วายุค่อยๆเดินเข้ามาหาคนนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง    ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจูบที่มุมปากเบาๆเพราะกลัวจะทำให้คนนอนหลับตื่น    ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

วันนี้ร่างบางเป็นเด็กดี    สงสัยจะต้องให้รางวัลซะแล้ว

 

เมื่อคิดได้แบบนั้นวายุก็เรียกชื่อลูกน้องคนสนิททันที

           "แซม!!"   วายุตะโกนเรียกลูกน้องคนสนิทเสียงดังจนคนอยู่หน้าบ้านได้ยิน

           "ครับ"   แซมรีบวิ่งเข้ามาในบ้านตามเสียงเรียกของเจ้านาย

           "ไปจัดการเตรียมโต๊ะตรงระเบียงในห้องให้เรียบร้อย   ระวังอย่าให้ทิวตื่นเด็ดขาด"   เมื่อสั่งเสร็จวายุก็เดินไปทางห้องทำงาน 

แซมก้มหัวรับคำสั่งเจ้านายอย่าเคารพ    พอร่างแกร่งเดินหายลับไป    แซมก็เดินไปทำน้าที่ของตัวเองทันที

 

 

 

 

 

 

 

ทิวที่เริ่มรู้สึกตัวค่อยๆลืมตามาท่ามกลางความมืดให้ห้องที่เขาเข้ามาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเสร็จก็หลับทันที

 

ด้วยความมืดทำให้ทิวค่อยๆลงจากเตียงเพื่อจะไปเปิดไฟ    แต่ก่อนที่จะถึงสวิตช์ไฟร่างบางก็ถูกใครบางคนโอบกอดจากทางด้านหลังซะก่อน

           "อ๊ะ!"   ทิวอุทานด้วยความตกใจที่จู่ๆก็โดนกอด

           "มึงนี่ตัวหอมจริงๆเลยนะ"   พอว่าจบวายุก็โฉยโอกาสหอมแก้มทิวฟอดใหญ่ให้ชื่นใจเต็มปอด

           "อ่ะ   วายุ"   เมื่อทิวรู้ว่าคนที่กอดตนคือใครก็อดที่จะตกใจไม่ได้    เพราะวายุไม่เคยใจดีกับเขาแบบนี้ 

 

แปลก!    แปลกมาก! 

 

ทิวขมวดคิ้วเรียวเป็นปมเมื่อคิดว่าอะไรทำให้วายุแปลกไป    ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความสงสัยปนความระแวง    วายุไม่ให้ทิวสงสัยนาน 

ร่างแกร่งผละออกจากการโอบกอดร่างบาง    มือหนาเลื้อนมาจับข้อมีเล็กกว่ากันเพียงนิดเดียว    วายุพาทิวเดินมาตรงระเบียงห้องนอนที่มีโต๊ะและอาหารจัดเรียงไว้อย่างสวยงามพร้อมกับเทียงที่ไว้ใช้ดินเนอร์ตั้งตรงกลางโต๊ะ

 

แซมนี่ช่างรู้ใจเขาจริงๆ    อย่างนี้ต้องมีโบนัสก้อนใหญ่ให้ต้อนรับปีใหม่ซะแล้วสิ

 

วายุพาทิวมาถึงโต๊ะที่จัดไว้สวยงามเสร็จ    ก็ปล่อยมือทิวแล้วเดินมานั่งที่ของตัวเอง    เมื่อทิวเดินถึงโต๊ะก็ยืนค้างอยู่หน้าโต๊ะด้วยความอึ่งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

           "เอ้า   นั่งสิ   หรือต้องให้กูจุดธูปเชิญก่อนถึงจะนั่งได้"   เสียงทุ่มเข้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงธรรมดา    แล้วลงมือทานอาหารตรงหน้าก่อน

 

ทิวเลือกที่จะไม่เถียงวายุกลับ    แต่กลับนั่งลงตรงฝั่งของตัวเอง

           "วันนี้มึงผีเข้าปะเนี่ย"   ทิวถามพลางเลิกคิ้วเรียวข้างเดียว    วายุเงยหน้าจากอาหารตรงหน้ามามองทิวที่ทำหน้าทำตาสงสัยสุดๆ

           "มึงจะกินรึจะให้กูเอา   เลือก"   วายุบอกทิวเสียงเข้ม

ทิวทำเสียงฟึดฟัดไม่พอใจก่อนจะก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าบ้าง

 

บรรยากาศคืนนี้ออกจะหนาวเพราะเกาะอยู่กลางทะเลที่สงบนิ่ง    แต่แสงจากแสงจันทร์กลมเต็มดวงกับดาวน้อยใหญ่เต็มท้องฟ้า    ยิ่งทำให้บรรยากาศคืนนี้น่ามองมาก

 

หลังจากทั้งสองคนทานนอาหารมื้อค่ำกันจนเสร็จ    ทิวก็นั่งมองบรรยากาศตรงระเบียงด้วยความเพลินตาสะบายใจ

ใบหน้าสวยหวานตอนนี้มีแต่รอยิ้มที่มีความสุข    ทำให้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังอดที่จะยิ้มบางๆตามไม่ได้

 

วายุเดินมาหยุดอยู่ตรงข้างๆร่างบางที่นั่งยิ้มหวานให้กับบรรยากาศตรงหน้า

           "ถ้ามึงเลิกดื้อกับกูแล้วยิ้มแบบนี้ให้กูทุกวัน   รับลองกูจะเลี้ยงให้มึงเหมือนหมูเลย"   วายุบอก    พอทิวได้ยินแบบนั้นก็หุบยิ้มทันที

           "ถ้ากูอ้วนเป็นหมูเพราะเลิกดื้อใส่มึง   กูยอมผอมเป็นไม้เสียบผีตายซะดีกว่า"   ทิวว่าจบแล้วก็ลุกขึ้นจากเก่าอี่หมายจะเข้าห้อง    แต่ข้อมือกับถูกมือหนาจับไว้แล้วดึงเข้าหาตัวเอง

 

ริมฝีปากหนาบดจูบริมฝีปากบางหนักๆจนบวมเจ่อ    มือหนาบีบปลายคางให้เผลอปากรับลิ้นร้อนเข้าโพรงปากอุ่น    ลิ้มร้อนไล่เกี่ยวลิ้นเล็กอย่าเร่าร้อนจนร่างบางแทบขาดอากาศหายใจ    น้ำสีใสไหล่ย้อนออกมาจากมุมปากบวมแดงยิ่งมองยิ่งน่าจูบให้ปากแตก    ไหนจะดวงตาปรือฉ่ำนั้นอีก....

วายุอุ่มรางบางพาดบ่าแกร่งตรงไปที่เตียง

 

เพียงเวลาไม่นานเสื้อผ้าของคนทั้งสองก็ไม่เหลือสักชิ้น    ลิ้นร้อนไล่เลียยอดอกชูชันท้าให้ลิ้มลอง

           "อ่ะ   อ้าาา   อื้มมม"   ทิวครางกระเส่าไม่รู้ตัว 

 

วันนี้เขาเป็นอะไรไปนะ    ทำไมถึงยอมคนตรงหน้าง่ายๆ...    คงเพราะสัมผัสที่อ่อนโยนที่ร่างแกร่งมอบให้    เขาถึงได้ยอมง่ายๆแบบนี้

 

วายุเริ่มการเบิดช่องทางคับแน่นที่ไม่ได้รุกล้ำมานานตลอดเดือนนึง 

           "อะ   อ้าาา   วา...ยุ   อ่าาา"   ทิวครางเรียกชื่อของวายุเสียงกระเส่า    แต่นั้นมันยิ่งปลุกอารมณ์ร่างแกร่งให้ลุกโชนยิ่งกว่าเก่า

           "มึงยั่วกูเองนะ"   เสียงทุ่มเข้มกดลงต่ำในลำคอด้วยความกระหาย    แก่นกายใหญ่ค่อยๆสอดใส่เข้ามาในช่องทางทิวช้าๆ    จนร่างบางจิกนิ้วขยุ่มผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความเสียวซ่าน

           "อ่าาา   อะ   อึก   อื้มมม" 

วายุแช่แก่นกายใหญ่ค้างเพื่อให้ร่างบางได้ปรับตัวกับขนาดของเขา    เมื่อแช่ไว้นานพอสมควรวายุก็เริ่มขยับแก่นกายเข้าออกช้าๆ    ก่อนจะเพิ่มระดับความแรงตามอารมณ์ที่ก่อขึ้น

 

    พับพับพับ!!!!

 

เสียงเนื้อกระทบเนื้องดังแข่งกับเสียงครางอย่าสุขสมของคนทั้งสอง    การกระแทกกระทั่นเร็วขึ้นเลื่อยๆเมื่อวายุรับรู้ว่าทิวกำลังจะปลอดปลอย

           "อะอะอะ   อ่าาา   วายุ...   วายุ   อ้าาาา"   สิ้นเสียงครางน้ำขาวขุ่นฟุ่งออกจากแก่นกายขนาดพอดีมีหนาเปรอะหน้าท้องแบนราบ

           "อ่าาา   ฮืมมม"   ทางด้านวายุเองก็ตามมาติดๆ    ปลอดปล่อยน้ำขาวขุ่นเต็มช่องทางสีสวยจนไหลย้อนออกมาเลอะเตียงสีขาวสะอาด

           "แฮกๆ"   ทิวหอบหนักด้วยความเหนื่อย    ดวงตาปรือฉ่ำกำลังจะหลับลงในอีกไม่ช้า    วายุมองใบหน้าสวยหวานที่ห่างเพียงนิดเดียว    จ้องมองใบหน้านี้ด้วยความหลงใหล    แล้วก้มลงข้างใบหูบาง... กระซิบแผ่วเบา

           "สุขสันต์วันปีใหม่..."

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

เย่ๆ~ ไรท์เป็นพวกไม่หวานซึ่งไม่โรแมนติกไม่เป็น เลยออกมาในรูปแบบนี้

อิอิ วันนี้เป็นวันที่31สิ้นปีแล้ว~ ไรท์ก็ขอฝากตัวใหม่อีกครั้งนึง 

อ๋อจริงสิ เรียกไรท์ว่าแมวดำดีกว่าเนอะ จะได้ดูสนิทกันมากๆๆๆๆๆๆๆ ขึ้นไปอีก 

ปีนี้แมวดำของฝากเนื้อฝากตัวฝากหัวใจฝากนิยายไว้ในอ้อมอกอ้อมใจรีดเดอรทุกคนที่ติดตามด้วยนะ แมวดำเป็นมือใหม่หัดแต่ง ถ้ามันไม่สมเหตุสมผลก็ยกโทษให้ แมวดำด้วยนะ ท้ายนี้ของให้ปีใหม่นี้รีดเดอรทุกท่านมีแต่เรื่องดีๆเข้ามาตลอดปี สมหวังสุดสิ่ง ชีวิตมีแต่ความสุข

 

明けましておめでとうございます  ( สวัสดีปีใหม่)🎉🎇🎆🎊

 

 

😽  ปล.แมวดำไม่เปลี่ยนเป็นใช้ระบบล่ะ

ความคิดเห็น