รักการอ่านนิยาย..ลองอ่านนิยายของ"กระซิบแผ่ว"ด้วยนะ

บทที4 เรื่องเล่าขาน..เป็นจริง.??

ชื่อตอน : บทที4 เรื่องเล่าขาน..เป็นจริง.??

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2559 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที4 เรื่องเล่าขาน..เป็นจริง.??
แบบอักษร

                                                       #     

         เอกไม่หยุดแต่เขาเน้นปลายนิ้ว..จนทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย..

               “ หยุด..ไม่ยังงั้น..ศาจะกลับ..เดียวนี้..”

               “ ศาไม่กลับหรอก..”

             ขายหนุ่มได้ใจ..จึงเบียดร่างใหญ่เข้าไปชิดร่างบางในขณะใช้มืออีกข้างโอบรอบไปทางด้านหลังใต้เสื้อ  ก่อนจะลูบไปตามหน้าท้องขาวเนียนไปกุมนูนเนื้อของหน้าอกที่มีเพียงยกทรงห่อหุ้มอยู่ในทันที่..

              “ ศาจะกลับ  “

               หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกมาจากโต๊ะที่เธอถูกลวนลาม...แต่ในขณะนั้นเอง..

              “ แก..เดินยังไงวะ..ไม่เห็นคนหรือไง..”

              ถัดไปสองโต๊ะมีเสียงโว้ยวายดังขึ้น  จึงทำให้ วรรณิศามองไป ก่อนที่จะเห็นชาตรีกำลังถูกชายหนุ่มคนหนึ่ง..จับคอเสื้อยกขึ้นพร้อมร้องตะครอกใส่ เธอจึงรีบเดินตรงไปยังที่เกิดเหตุในทันที่..

               “ ขอโทษค่ะ..อย่ามีเรื่องกันเลยค่ะ..”

              “ มันเดินชนโต๊ะจนแก้วเหล้าล้ม..มันต้องชดใช้..”

              “ พี่ชาตรี..ขอโทษพี่เขาสิ..ค่ะ..”

              วรรณิศารีบบอก..ให้ชาตรีทำในสิ่งที่จะไม่ทำให้เรื่องครั้งนี้บานปลาย...

              “ ขอโทษกูไม่เอา...มึงต้องกราบตีนกู...อย่างเดียว..”

                   “อะไร..วะเรื่องแค่นี้..จะให้กราบตีนกันเลยหรือ..”

               เอมมรพึ่งมาถึง ได้กล่าวขึ้นพร้อมชี้หน้า คนที่จะให้แฟนเธอทำสิ่งที่ไร้ศักดิ์ศรี.. ก่อนที่คนที่โต๊ะคู่กรณีพากันลุกขึ้นยืน  จนทำให้ วรรณิศาทราบว่าพวกมัน  มากันไม่น้อยกว่าสี่ห้าคนเลยที่เดียว..

                     “ อีน้องคนนี้ปากดี...ยังงั้นแกด้วย..ที่ต้องกราบตีนฉัน..”

                    “ อย่าทำอะไรแฟนผมเลย..ผมกราบพี่เดียวนี้..”

                ขณะนั้นภายในผับเปิดไฟขึ้น..เนื่องจากทราบว่ากำลังจะเกิดเรื่องชกต่อยกันขึ้น  ขณะพนักงานสองสามคนของผับรีบเข้ามาแก้ไขสถานการณ์..

                   “ พี่  เหน่งครับอย่ามีเรื่องเลยนะครับ...”

                   “ ก็ให้..มันทั้งคู่..มากราบตีนกูเดียวนี้..กูถึงจะยอม..”

                ผู้กว้างขวางที่ชื่อเหน่ง..ปล่อยมือจากอกเสื้อชาตรี  มายืนยืดอก..แล้วยิ้มเหมือนมันยิ่งใหญ่คับฟ้า..ตามสันดารดิบของมัน  เหมือนรอให้คนมากราบเท้าของมัน.เพื่อแสดงความหน้าใหญ่..เมื่อมันเมา.

                   “ ไม่ต้อง..เรื่องแค่นี้..ต้องกราบเท้ากันมันเกินไป..”

             เสียงเล็กแหลมของ วรรณิศาร้องขึ้นเสียงกระด้าง   ด้วยใบหน้าถมึงทึงกับความไม่ยุติธรรมครั้งนี้..

                 “ แก..แน่นักหรือ..อีหนู..”

             ไอ้เหน่งได้ยินแค่นั้นมันก็ก้าวเดินเข้าไปหาคนพูด ในขณะชายฉกรรจ์ทั้งกลุ่มของมัน ขยับตาม

                “ เอ้ยน้อง  เขาพูดถูกแล้ว.พอกันเสียที่..”

            นักเที่ยวภายในพับดัง..ที่บางกลุ่ม บางคนก็รีบหนีออกไปจากผับ และบางคนก็พากันมายืนล้อมดูเรื่องราวคนหมางใจกันอยู่ห่างๆ . แต่ในขณะนั้นได้มีเสียงบุคลที่สามภายในนั้นกล่าวเสียงดัง ก่อนผู้พูดจะปรากฏร่าง

               “ พี่อัคคี  “

           ไอ้เหน่ง กล่าวออกมาเป็นเสียงตกใจเมื่อเห็นผู้พูด.เมื่อครู่.

              “ ใครมาเสือกเรื่องนี้..พี่เหน่ง. เดียวผมจัดการจะ....”

           หนึ่งในกลุ่มไอ้เหน่งนักเลงละแวกแถวรอบมหาลัย..กล่าวแสดงความใจถึงเพื่อโชว์ลูกพี่เหน่งของมัน แต่มันก็กล่าวได้เพียงแคนั้น...

          “  .เพี้ย..อัก...”

          เพราะอัคคีตบหน้าผู้กล่าว ที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรจนหน้าหัน..ก่อนจะอัดเข้ากลางเป้ากางเกงของมันด้วยเข่า..จนร่างสูงนั้นฟุบลงไปกอดเท้าชายหนุ่มไว้..เพราะความจุกเสียด..

         “ ไปเหน่ง..พาพวกแกกลับไป..ร้านเขาทำมาหากินแกก็รู้..แล้วยังจะทำ..”

        “ ครับพี่อัคคี...ผมลืมตัวไปครับพี่..เอ้ยกลับ..พวกเรา  “

       วรรณิศามองใบหน้าชายหนุ่มด้วยความทึ่งใน ความกว้างขวาง..ในขณะที่ร่างสูงผู้มาจบเรื่องเพียงคำกล่าวไม่กี่คำ จะก้าวเดินเพื่อออกจากผับ ก่อนที่หญิงสาวที่มากับชายหนุ่ม จะรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนของเขาไว้  เหมือนต้องการแสดงว่า  เธอเป็นเจ้าของชายผู้ยิ่งใหญ่  ที่ทั้งหล่อทั้งแมนเมื่อครู่..ก่อนจะเชิดหน้าควงชายหนุ่มออกไปนอกผับในทันที่

            “ ณิศา..ไปเถอะเราไปนั่งต่อ..”

          พนักงานเข้ามาเก็บกวาดบริเวณเกิดเรื่อง ก่อนที่ไฟผับจะหรี่ลงสลัวลงอีกครั้ง..ขณะเสียงกล่าวชวนของเจ้าของวันเกิดขอให้วรรณิศาไปนั่งต่อ

            “ ไม่ศาจะกลับ..ไปพี่ชาตรี..เอม..กลับกัน..”

             ......................................................................................

                                                          

           วรรณิศา..สะต๊าดเครื่องรถเก๋งมินิที่ใช้มาไม่ถึงปีของเธออีกครั้ง..หลังจากไม่มีที่ท่าว่าเครื่องยนต์จะติด  .

              “ เป็นไง..ณิศาติดไหม..”

          หญิงสาวส่ายหน้าให้เอก..ขณะที่เขาเดินเข้ามาถาม..

              “ไปรถพี่..เถอะ..พรุ่งนี้พี่จะให้ช่างมาดู.ให้...”

          ใบหน้าและแววตา..ของหญิงสาวที่แสดงออกถึงความวิตกกังวน เมื่อรู้ว่าเธอต้องไปกับหนุ่มรุ่นพี่ที่ตามจีบเธอมาทั้งเทอญคนนี้

               “ ไปเถอะ ณิศา..ป่านนี้ชาตรีไปส่งเอมถึงหอพักแล้ว..”

            รถเคลื่อนออกจากลานจอดของผับ..ไปตามถนน  ในขณะที่วรรณิศานั่งนิ่งอยู่ด้านข้างคนขับที่สายตาเพ่งมองออกไปข้างหน้าแบบไม่พูดไม่จา

               “ นั่นพี่อัคคี....ยังไม่ได้ขอบคุณแกเลย..”

           หญิงสาวมองตามรถที่เอกพูดถึง  ที่กำลังเลี้ยวผ่านหน้ารถที่เธอนั่ง..เข้าไปในซอย  โดยในครั้งแรกเธอเห็นเพียงอัคคีคนขับรถคันนั้นมาคนเดียวชัด.  แต่ไม่นานก็มีหญิงสาวคนหนึ่งลุกโผล่ขึ้นมาตรงเบาะข้างคนขับอีกคน.ทั้งที่ครั้งแรกมองไม่เห็นใคร..

               “ ร้ายมากนะไอ้เมย์..ณิศาเห็นไหม.?.”

               “ เห็นอะไร..”

           วรรณิศาเห็นทุกอย่างแต่แกล้ง..

                “ ก็เมย์ นักศึกษาปีสองรุ่นพี่ศาปีหนึ่ง นั่นไง..ที่มันเพิ่งโผล่ขึ้นมา..จากกิจกรรมทางปาก..”

               “ อะไร มันก็เรื่องของเขา  รีบพาศากลับหอเถอะ..พี่เอก..”

           หญิงสาวรีบตัดบท..ที่ยิ่งพูดถึงมันยิ่งทำให้เธอหนาวตักเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น..

                ..................................................................................

            ปากเล็กบางกระทำดังเช่น..ชายหญิงที่ขับรถผ่านไปเมื่อครู่ คาดเดาไว้จริงๆ..เพราะปากที่ห่อให้เป็นวงกลมเพื่อให้รอบแท่งเนื้อให้กระซับที่สุด ก่อนจะใช้มันรูดแท่งเนื้อขึ้นลง..จนสมาธิในการขับรถของชายหนุ่มผู้ถูกกระทำลดน้อยลงเสมือนกับว่าเขาได้ดื่มเหล้าเข้าไปเป็นขวดเลยที่เดียว..

                     “ เมย์..ถึงบ้าน..แล้ว..”

          หญิงสาวหยุดการกระทำ..ก่อนที่ทั้งคู่จะลงจากรถ แล้วพากันเดินเข้าไปในบ้านสองชั้นที่ถูกสร้างให้ทันสมัยตามยุคที่ตั้งอยู่ภายในขอบรั้วของที่ดินไม่น้อยกว่าสองงานช้าๆ  ก่อนที่อัคคีจะผลักประตูหลังที่เปิดร็อกให้อ้าออก

                  “ พี่อัคคี  “

          เมย์ปิดร็อกประตูที่เพิ่งก้าวผ่านเข้าไป  ก่อนเธอจะเรียกชื่อผู้ที่เดินนำหน้า จนทำให้ผู้ที่ถูกเรียกหยุด..ก่อนจะหันหลังกลับมาใช้สายตาจ้องไปยังร่างอวบในชุดเสื้อยืดกระโปรงสั้น ที่ตอนนี้เธอยืนพิงประตูที่ถูกปิดกลับเมื่อสักครู่อยู่

                “ หือ.หื่น...”

          เสียงลมหายใจ มันทำให้ชายหนุ่มทราบอารมณ์ปรารถนาของแฟนสาว  เขาจึงเดินเข้าไปยีนอยู่ตรงหน้าร่างอวบ ที่กำลังส่งสายตาหยาดเยิ้มจ้องมองเขาแบบตาไม่กระพริบ ก่อนที่อัคคีจะค่อยๆลงไปนั่งคลุกเข่าต่อหน้าหญิงที่หายใจระทดระทวย..รอ

              “ อุย..พี่อัคคี.. “

            จมูกโด่งใช้ถูไถไปตามขาอ่อน พร้อมสูดดมกลิ่นจากเนื้อสาว.ทำให้นักศึกษาสาวเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงหวาน.ขณะปากหนาก็เร่งระดมจูบขาอ่อน แล้วค่อยๆเลื่อนลุกขึ้นไปตามโคนขาจนหัวของอัคคีหายเข้าไปในกระโปรงสั้น  ก่อนที่จมูกของชายหนุ่มจะรับทราบถึงกลิ่นน้ำเหลว ที่หญิงสาวขับออกมาจน เปียกกางเกงชั้นในสีเนื้อของเธอ   ขณะ ที่ขาคู่ของหญิงสาวถูกบังคับให้ชิดเข้าหากัน..เมื่อมือหนาถูกใช้ไปดึงกางเกงในเนื้อบางที่ปิดปากโพงที่ขับน้ำเมือกเหลวที่ธรรมชาติสร้างมาเตรียมรองรับสิ่งแปลกปลอม ให้เลื่อนเข้าไปภายในได้สะดวก.

              “ อูย..เมย์ใจ..จะขาดพี่...”.

               เมื่อสิ่งที่ขว้างกั้นรอยแยกเนื้อถูกถอดออกไป..มันทำให้ขายหนุ่มมองเห็นเส้นไหมสีดำ ที่ปกคลุมอยู่เต็มโหนกเนื้อใต้กระโปรงอยู่มากมาย  ก่อนที่นักศึกษาสาวจะขยับขาให้ห่างออกจากกัน  เพราะว่าหญิงสาวต้องการจะให้ใบหน้าที่อยู่ห่างจุดซ่อนเร้นไม่ถึงคืบ ขยับเข้าไปสัมผัส ร่องเนื้อทีแย้มออกจากกันได้ถนัด  และไม่นานรอยแยกของโหนกเนื้อนั้นก็ต้องแยกออกจากกันไปอีก เมื่อถูกปลายลิ้นของชายหนุ่ม ดันแทรกเข้าไปกลางร่องที่เบียดชิดกันอยู่

            “ โอ้ย...พี่...เมย์จะไม่ไหวแล้ว..”

           เจ้าของร่างสะดุ้งขึ้นจนสุดตัว ก่อนร่างนั้นจะเกร็ง.เพราะหญิงสาวถึงจุดสุดยอด.เพียงจากการสัมผัสแรกของปลายลิ้นของชายหนุ่มเท่านั้น

           “ โอ้ย..อูย..พี่...”

            กลิ่นคาวของน้ำที่ซึมตามร่องสวาทของหญิงสาวที่เยิ้มทะลักออกมาไม่ขาด.. มันช่างเป็นกลิ่นที่ยวนใจ จนทำให้หัวใจผู้สูดดมเข้าไปหัวใจเต้นแรงอย่างไม่น่าเชื่อ  และสิ่งนั้นเองที่ทำให้ร่างใหญ่..ต้องเร่งปฎิบัติการ เพื่อให้หญิงสาวได้เสพสมความสุขสมในครั้งนี้ไปก่อน สักสี่ห้าครั้ง..ก่อนที่เขาจึงจะได้เสพสุขมั่ง..ในวาระสุดท้ายเหมือนดังเช่นกับทุกครั้งที่ทำกิจกรรมเช่นนี้กับเธอ..

             “ อ้า..อา..อูย..พี่..พี่..อัคคี...เมย์..ไม่..ไหวแล้ว..โอ้ย..”

          อัคคียังเลือกปลายลิ้นในการทำหน้าที่..เพราะเขาทราบจุดอ่อนของแฟนสาวเป็นอย่างดี..ว่าเธอสำเร็จความใคร่ง่ายที่สุดด้วยวิธีใด  และ มันก็เป็นเหมือนดังที่ใจชายหนุ่มคิด..เมื่อ เมย์แฟนสาวต้องร้องออกมาอีก ในขณะที่ ปลายลิ้นตวัดรั่วไปที่ปลายติ่งเนื้อเล็กอันแสนบอกบาง  ก่อนที่เขาจะหยุดกดเน้นอยู่ตรงนั้น..และแน่นอนนิสิตสาวร้องคราญออกมามากมาย  ในขณะที่ร่างขาวจะกระตุกติดๆกัน..อีกสองถึงสามครั้งเป็นอย่างต่ำ

             “ ช่วยด้วย..โอ้ย..ๆ..อ่า....”..

            อัคคีไม่รอช้า เขาลุกขึ้นยืนแล้วใช้ปากประกบปากบาง เพื่อแสวงหาความหอมหวานของปากนุ่มสวยจากฝ่ายหญิงที่ยืนพิงประตูอยู่เบื้องหน้าจนพอใจ   แล้วจึงได้ถอนจูบไปถอดกางเกงของเขารูดลงไปกองไว้ที่ขา  จนทำให้สายตาผู้ที่ยืนหลังพิงประตูอยู่ต้องตาเหลือก จากความตื่นกลัวขนาดของมันอีกครั้ง..ทั้งๆที่เธอเคยถูกมันรุกลุกล้ำเข้าไปในร่างของเธอมาแล้วหลายครั้งหลายหนแล้วก็ตามที่

                 “ พี่อัคคี..เมย์กลัวเจ็บ.เหมือนครั้งก่อน...เบาๆก่อนนะค่ะพี่..อูย..”

           หญิงสาวกระซิบเสียงเบาขณะมือของฝ่ายชายจับขาข้างหนึ่งของนิสิตสาวปีสองยกขึ้นจนเธอต้องยืนขาเดียว  ก่อนที่อัคคีจะใช้ร่างเบียดเข้าชิด  จนเธอรู้สึกถึงปลายแท่งเนื้อเข้ามาจ่อชิด..ติดที่ปากโพง.. จนกลีบเนื้ออ่อนนุ่นบริเวณนั้น เปิดอ้าออกรับส่วนหัวเมื่อถูกดุนเนื้อดัน แหวกเข้าไป

               “  อ่า...อา..เจ็บ..พี่อัคคี..เมย์เจ็บ..โอ้ย..อูย..”

              ฝ่ายชายรับรู้ได้จากการดันส่วนหัวให้เข้าไปในซอกรูที่ยังเบียดชิด เพราะไม่ค่อยจะมีสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่เช่นนี้ผ่านเข้าไปบ่อยนัก..มันจึงทำให้เจ้าของโพรงสวาท ต้องสะดุ้งสุดตัวในทุกครั้งที่ชายหนุ่ม ดันท่อนเนื้อของเขาเข้าไปข้างใน...แม้มันจะเข้าไปเพียงที่ละนิด ที่ละนิด..แบบค่อยๆเป็นค่อยๆไป..ก็ตามที่    

              ..........................................................................................................

                  “ พี่เอก..ค่ะ..นี่ไม่ใช้..ทางกลับหอพักของ ศานี่ค่ะ...”

                  “ ใช่.พอดี..พี่มีเรื่องอยากคุย.กับศา..”

           หนุ่มรุ่นพี่..เลี้ยวรถลงไปในป่าริมข้างทาง ที่มีเพียงต้นไม้ขึ้นอยู่อย่างรกทึบในทันที่  เมื่ออธิบายเหตุผลที่ถูกถามก่อรถให้จอดสนิท เมื่อวิ่งไปตามถนนดิน  ได้สักประมาณสิบเมตร..ชายหนุ่มจึงดับเครื่องยนต์ จนหญิงสาวได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีด เรไร.ร้องระงมเหมือนดังเช่นป่าละเมาะชานเมืองทั่วไป

                   “ มีอะไรก็ว่ามาพี่เอก..ศาอยากกลับหอแล้ว ศาง่วง..”

           นักศึกษาหนุ่มรุ่นพี่นิ่ง..

                  “ พี่เอกคิดอะไรไม่ดี..กับศาหรือเปล่า..”

                  “ ไม่..”

           ครั้งนี้เขากล่าวเสียงกระด้าง..ที่มีความหมายที่หญิงสาวอยากได้ยิน..แต่ความรู้สึกของเธอกลับรู้สึกว่าเหตุการณ์มันต้องตรงข้ามกับคำตอบเมื่อครู่..

                 “ ศาเราเป็นแฟนกันหรือยัง..”

                 “ ก็เป็น..มั่งพี่เอก..”

                 “ โกหก..”

            เสียงกระด้าง   พร้อม ใบหน้าเคร่งเครียด และ ความหมายของคำพูด  มันทำให้ วรรณิศา..เริ่มกลัวในสิ่งที่คาดว่ารุ่นพี่ของเธอต้องการ         

                 “ ศา..ไม่ได้โกหก..”

                 “ ยังงั้นแฟนเขาทำกันยังไง....”

             หญิงสาวรู้แน่ชัดแล้วว่าเธอต้องถูกลวนลามอย่างแน่นอนครั้งนี้..เมื่อชายนั่งข้างเอื้อมมือมาจับแขนเล็กของเธอไว้ก่อนจะดึงร่างเธอเข้าไปหา..

               “ พี่รักศา..ก็รู้..แต่น้องศาไม่เคยยอมรับว่าพี่เป็นแฟน..พี่รู้..”

               “ ไม่นะหนู..ชอบพี่..นะ..”

                 สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เธอกล่าวเท็จ..เพราะในเวลานี้เธอเห็นพฤติกรรมของชายเบื้องหน้า..ยิ่งทำให้ความรู้สึกมันตรงกันข้ามกับคำพูดเมื่อครู่ยิ่งนัก..

              “ ถ้าชอบพี่..พี่ขอได้ไหมวันนี้..”

                 คำพูดกับมือที่บีบแขนของหญิงสาวไว้แน่น..ทำให้เธอต้องหาทางออก..จากภัยนี้

             “ ได้ค่ะพี่เอก..”

               “ จริงหรือ..น้องศา..”

              สายตาหื่นเมื่อครู่เปลี่ยนไป..รวมทั้งน้ำเสียง..เพราะการตอบปากรับคำ ในสิ่งที่เขาต้องการ ได้ออกจากปากหญิงสาว

               “ แต่..ศายังไม่เคย..และตรงนี้มันก็ไม่สะดวก ไปที่หอ..ดีกว่า.”

            เอกไม่ใช่คนโง่..เพราะตลอดระยะเวลาที่เขาตามจีบเด็กรุ่นน้องคนนี้..เขารู้ว่าโอกาสเหมาะๆแบบนี้จะหาไม่ได้อีกแล้ว เพราะเธอฉลาด และไม่เคยเล่นด้วยในเรื่องแบบมาตลอดเวลาที่รู้จักกัน..

              “ ไม่ต้องพูดแล้วศา..วันนี้พี่บอกตรงๆ..ว่าพี่มีอารมณ์มาก..ถ้าน้องยังไม่ยินยอมพี่ที่นี้วันนี้..ก็ให้ช่วยพี่ให้เสร็จ.แล้วเราจะไปต่อกันที่หอ..”

             “ แต่..”

            “ ไม่ต้องแต่..หรือว่าจะให้พี่ใช้กำลัง ”

             นัยน์ตาที่ดูดุดันและเอาจริง..มองจ้องรอคำตอบ.

            “ พี่เอกอย่าล้อเล่น..กับศา สิค่ะ..กลับกันเถอะ.ค่ะ.พี่ “

              สายตาของนักศึกษารุ่นพี่ไม่ได้บ่งบอกถึงการล้อเล่น..แถมในมือของเขาในตอนนี้มีมีดปลายแหลม..ที่ยกขึ้นมาโชว์..จนหญิงสาวมองเห็นเงาสะท้อนของมันวาววับ.

           “จะยอมพี่ดีๆ..ไหมศา..”

             . และถ้าหญิงสาวปฏิเสธ  เขาคงปฏิบัติการชั่วในทันที่..ความจำใจที่ต้องพยักหน้าไปก่อนเพราะยังไง..มากที่สุดก็แค่ช่วยให้ชายหนุ่มรุ่นพี่ ที่กำลังอยู่ในอารมณ์หืน..ได้สำเร็จความใคร่ ตามข้อตกลง.. ก็เท่านั้นเอง..??..

            “ ดีๆ..น้องณิศาคิดถูกแล้ว..”

           ชายหนุ่มพูดจบก็รูดซิบกางเกงออก .พร้อมคลักเอาอวัยวะสืบพันธุ์ที่กำลังแข็งตัวเต็มที่ของเขาออกมา..ก่อนที่จะดึงรั้งมือของวรรณิศาไปจับ..

             “ อูย..”

            มือเล็กบางถูกบังคับให้ไปจับท่อนเนื้ออุ่นนั้นไว้ทำให้เจ้าของเนื้อคราง แต่หญิงสาวกำมันไว้เฉย.ทำให้ชายหื่นเร่งเร่า..

            “ ศา รูดมันขึ้นลง...สิ.”

             ความอับยศเกิดขึ้นในใจ..แต่การอยู่รอดต้องมาก่อน. .มือน้อยจึงเริ่มขยับรูดท่อนเนื้อในมือนั้นขึ้นลงช้าๆ..ในขณะเน้นคาไว้  เมื่อรูดมันลงไปสุดโคน  ก็เพียงเพื่อหวัง.ว่าไอ้หื่นกาม  เบื้องหน้าจะได้เสร็จๆ ..เธอจะได้กลับเสียที่..

              “ แรงขึ้น  หน่อย ศา..อูย..”

          หญิงสาวเพิ่งเห็น และสัมผัสอวัยวะเพศของผู้ชายวัยเจริญพันธุ์เป็นครั้งแรก..แต่เธอกับได้เจอ และได้สัมผัสมันในสถานการณ์ที่แสนจะอดสู ..มันจึงทำให้อารมณ์เร่าร้อน ที่ซ่อนอยู่ในตัวของเธอไม่คลุกขึ้นมา แถมมันยังดับสนิท.. จนทำให้  นิสิตสาวเริ่มเมื่อยมือที่ชักขึ้นชักลงเป็นที่สุด..

          “ พี่เอก.. ศา เมื่อยมือ..”

         “ ให้พี่ยืนแล้วใช้ปากสิ..แป๊บเดียวพี่ก็เสร็จ “

        เอายังไง ก็เอากัน ให้มันรีบเสร็จๆ..วรรณิศาคิดก่อน ที่จะพยักหน้าสวย..

                         ........................................... .

             “ เร็วซิ ศา..”

        รุ่นพี่หื่นกามกล่าวเร่ง  เมื่อทั้งคู่ลงจากรถมายืนข้างต้นไม้ขนาดใหญ่ ที่อยู่ห่างจากรถไปไม่ถึงสิบเมตร.โดยบริเวณโดยรอบ เต็มไปด้วยต้นไม้ขนาดเล็กมองดูรกทึบ .ที่มีเสียงเซ็งแช่ ของแมลงชนิดต่างๆร้องกันอยู่ระงม..

              “ พี่เอกจะให้ศาทำแบบนี้..จริงๆ..หรือค่ะ..”

.           .จากแสงของดวงจันทร์ทำให้วรรณิศามองท่อนเนื้อแข็งโด่ขนานกับพื้นโลกของเอก ขณะที่เธอถูกบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของเอก จนทำให้ตอนนี้ใบหน้าสวยอยู่ห่างท่อนเนื้อแข็งทื่อ ไม่ถึงคืบ....

              “ ใช่... ศา..เร็ว..รีบทำสิ..จะได้เสร็จๆ..พี่จะได้พากลับ.ไง...”

 

         คำเร่งเร้า.ประกอบกับความต้องการ ทำให้มันเสร็จๆไปของ วรรณิศา  จึงทำให้เธอกลืนน้ำลายลงลำคอที่แห้งฝาก..ก่อนที่จะหลับหูหลับตา เคลื่อนปากเล็กเข้าไปใกล้..สิ่งที่หญิงสาวไม่ยอมรับมันในบรรยากาศเช่นนี้....

       ..วรรณิศาจะรอดจากการเสียตัวหรือไม่..มีการฆาตกรรมเกิดขึ้นในบทหน้า.และใครคือฆาตกร?ติดตามต่อนะ...

                         1 กุมภาพันธ์ 2559 นิยายเรื่องนี้จะเข้าระบบสนับสนุนของธัญลัย  รีบอ่านให้จบนะครับ

 

ความคิดเห็น