ตอนนี้ซินยังคงยืนนิ่ง.. ความคิดในหัวเธอตอนนี้ตีกันไปหมด..

จู่ๆพี่กายในวัยเด็กที่หายไป10ปีก็กลับมาทำตามสัญญาอย่างไม่ทันตั้งตัว...

. . .

21:08

เตียงยุบขึ้นยุบลงตามเเรงขยับของคนบนเตียง

ตั้งเเต่ตอนกลางวันจนถึงตอนนี้เธอก็ยังคงคิดเเต่ เรื่องกายเเละคัตเตอร์อยู่ตลอดเวลา จนเเทบไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร

ซึ่งตอนนี้เธอก็ยังคงนอนดิ้นไปดิ้นมาเป็นชั่วโมงได้เเล้ว

ติ้งงง~ ติ้งงง~

จู่ๆเสียงโทรศัพทร์บนหัวเตียงก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ

ซินค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพทร์มาเปิดดูอย่าง งงๆ..

เพราะตั้งเเต่กายปรากฎตัวขึ้นสติเธอก็เเทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

🔹Line🔹

ซินมองข้อความในโทรศัพทร์ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป..

มุมปากเธออมยิ้มเล็กน้อย.. พอเห็นว่าเป็นคัตเตอร์ในหัวเธอก็โล่งทันที... ความคิดทุกอย่างได้หายไปภายในพริบตา

ร่างเล็กเห็นที่คัตเตอร์พิมพ์มาเปลือกตาก็เบิกกว้างทันทีก่อนจะรีบพิมพ์อะไรยุกยิกๆตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

ปี๊ป..

ร่างบางปิดโทรศัพทร์ลงก่อนจะบ่นพึมพัมกับตัวเอง..

ใบหน้าขาวค่อยๆเเดงระเรื่อขึ้นมา..

เธอเอามือทั้งสองข้าวจับเเก้มตัวเองก่อนจะค่อยๆผายยิ้มเเล้วล้มตัวลงนอน.. พร้อมเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว..

เเค่ได้คุยกับคัตเตอร์.. เรื่องปวดหัวต่างๆก็หายไปอย่างไม่น่าเชื่อ..

บางที.. เธออาจจะรู้สึกอะไรกับเขาไปตั้งนานเเล้วก็ได้... เเต่เธอเเค่ไม่รู้ตัว.. เเค่นั้นเอง...

***************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ร่างบางส่งเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่าเหมือนกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างกำลังรบกวนเวลานอนของเธออยู่

ร่างบางเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันทีที่เห็นคัตเตอร์ที่กำลังคร่อมร่างของเธออยู่พร้อมกำลังซุกหน้าอยู่ที่ซอกคอเธอ

คัตเตอร์พึมพัมเบาๆในขณะที่หน้ายังคลอเคลียกับร่างกายของเธออยู่

ซินพูดเสียงดังพร้อมใช้มือทั้งสองข้างดันหัวคัตเตอร์ออก

คัตเตอร์จำใจเงยหน้าขึ้นมาอย่างหุดหงิด.. เเต่ก็ยังไม่ยอมลุกออกจากร่างของเธอ

ถึงเขากับเธอจะมีอะไรกันเเล้วสองรอบ.. เเต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี..

คัตเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนพร้อมส่งสายตาปริบๆให้เธอ

ซินมองหน้าคนบนร่างด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะเอ่ยปากออกมา

กริ๊งงงงงงงง~~~🔔

คัตเตอร์กำลังตั้งใจฟังสิ่งที่ซินกำลังจะพูดเเต่จู่ๆเสียงกริ๊งหน้าบ้านก็ดังขึ้นทำเอาเขาถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

คนบนร่างพูดพร้อมจ้องหน้าร่างบางอย่างไม่วางตาก่อนจะจำใจลุกออกจากร่างเเล้วเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านอย่างหัวเสีย

. . .

เเอด🚪

**************************

. . .

ห้องรับเเขก

กายเป็นฝ่ายพูดเริ่มขึ้นหลังจากนั่งเงียบกันอยู่นาน

ยังไม่ทันได้ขึ้นประโยค ร่างเล็กที่เดินลงมาจากบันไดก็เอ่ยปากเเทรกขึ้นก่อน

คัตเตอร์พูดพร้อมใช้มือตบไปที่โซฟาข้างๆ..

คัตเตอร์รู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง เเต่ก็ยังคงทำหน้านิ่งเหมือนไม่คิดอะไร ทั้งๆที่ในใจรู้สึกว่าต้องเกิดอะไรขึ้นเเน่ๆ

ซินตอบรับอย่างงงๆ... ก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาข้างๆคัตเตอร์ตามที่บอก..

ในใจเธอไม่คิดว่ากายจะลงมือทำเรื่องเร็วขนาดนี้..

ทันทีที่ได้ยินคนตรงหน้าพูด.. คัตเตอร์ก็รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาทันที

เขารู้สึกเหมือนเธอจะต้องจากเขาไปอย่างนั้น..

คัตเตอร์ตอบกลับเเบบไม่คิดอะไรทั้งสิ้น เขารู้เเค่เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปจากเขาเเน่นอน

คัตเตอร์เงียบ.. เขาจุกกับคำพูดของคนตรงหน้าจนพูดไม่ออก... คัตเตอร์ได้เเต่หันไปมองซินที่นั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆด้วยเเววตาเศร้า...

ซินพูดในขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่.. ตอนนี้เธอไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น.. เธอรู้เเค่ว่าเธอไม่อยากไปจากคัตเตอร์.. เเค่นั้น..

พูดจบกายก็ลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรอีกสักคำ..

ปัง🚪

คัตเตอร์พูดพลางมองร่างบางที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ

ซินนั่งเงียบไม่พูดไม่จาพร้อมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคัตเตอร์

ภาพคัตเตอร์ปรากฎขึ้นที่กระจกตาของเธออย่างชัดเจน..

ตอนนี้เธอเเค่รู้สึกว่าเธอต้องพูดอย่างนี้ออกมา...

สีหน้ากังวลของคัตเตอร์ค่อยๆหายไปก่อนจะผายยิ้มออกมาอย่างสบายใจ..

END