เค้ารังเเกฉันอยู่หลายชั่วโมงทั้งๆที่นี่ก็เป็นครั้งเเรกของฉัน เเต่เค้ากลับไม่อ่อนโยนเลยสักนิด

. . .

16:04

เเอด🚪

ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามา ผมก็เจอกับร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาเธออย่างเบาเสียงที่สุดก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปเเตะหน้าผากเธออย่างถนุดถนอม

ผมชักมือกลับเเทบไม่ทัน!

หน้าผากเธอร้อนมาก นี่ถ้าเธอไม่ใช่คนผมคงคิดว่าอุณหภูมิในตัวเธอตอนนี้สูงถึง100องศาเลยมั้ง!

ชิบหายล่ะ นี่เธอเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอ เพราะผมเเน่ๆ

ผมเอ่ยปากเรียกเธอพร้อมใช้มือเขย่าร่างเธอเบาๆ

ผมตอบผมกลับด้วยน้ำเสียงสลึมสลือพลางค่อยๆลืมตามองหน้าผม

ทำไมผมโครตรู้สึกผิดเลยว่ะ!

ร่างกายเธอยิ่งบอบบางอยู่! ผมทืำอะไรลงไป!!

ผมพูดพลางเอื้อมมือไปลูบผมเธอก่อนจะลุกเดินออกมาจากห้องนอน

ปัง🚪

. . .

30นาทีผ่านไป

เเอด🚪

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง นายนี่ก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับชามข้าวต้มเเละยาในมือ

ตานี่พูดพร้อมพยายามพยุงร่างฉันนั่ง

เขายื่นชามข้าวต้มมาตรงหน้าฉันพร้อมมองหน้าฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ฉันเอื้อมมือไปรับชามข้าวนั่นมาก่อนจะค่อยๆกินมันลงไป

ตานี่.. ทำเเบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน..

ทำไมต้องมาทำดีกับฉันด้วย..

ฉันพูดเบาๆก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างเดิม

ส่วนเค้าก็ได้เเต่อมยิ้มพร้อมตั้งใจมองฉันกินข้าวอย่างจริงจัง

***************************

. . .

19:53

ห้องรับเเขก

ป๊าของตาโรคจิตพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นพร้อมมองเราทั้งสองด้วยความเอ็นดู

. . .

ห้องนอน

ตะ ตาโรคจิตนี่..

ตานี่พูดพร้อมดันร่างฉันเเนบลงกับเตียง ก่อนที่เค้าจะปล่อยฉันไว้เเล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

. . .

15นาทีผ่านไป

เเอด🚪

ผมเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับเช็ดตัว

ฟึ่บ

ผมวางอุปกรณ์เช็ดตัวไว้ที่เตียงก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อของเธอ

พูดจบผมก็ปลดกระดุมเสื้อเธอออกต่อก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปถอดกระโปรงตัวยาวของเธอออกตามลำดับ

ตอนนี้หน้าเธอเเดงอย่างกับลูกมะเขือเทศเเหนะ

น่ารักชะมัด><

ผมพูดพร้อมผละสายตาออกจากหน้าเธอเเล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาบิดน้ำออกหมาดๆ

. . .

เขาค่อยๆใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามใบหน้าของฉัน.. พร้อมมองหน้าฉันด้วยสายตาอ่อนโยน

คนข้างๆพูดพร้อมค่อยๆเลื่อนลงมาเช็ดคอฉันก่อนจะค่อยๆลามมาไหปลาหร้าเเละเเขน

ตานี่ก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมเเสดงสีหน้ารู้สึกผิดสุดๆ.. เเต่มือของเค้าก็ยังคงขยับเช็ดร่างกายฉันอยู่ตลอด

ตานี่เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะผละมือออกจากตัวฉันเเล้วเดินถืออุปกรณ์เช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป

ส่วนฉันก็ค่อยๆเอนตัวนอนลงพลางเอื้อมมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างตัวเอง

. . .

30นาทีผ่านไป

เเอด🚪

ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ..

ตอนนี้ผมก็ยังคงรู้สึกผิดกับเธอไม่น้อย..

เห้อออ

ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะค่อยๆเดินไปที่เตียงอย่างเบาเสียงเเล้วค่อยๆสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับเธอพร้อมเอื้อมมือไปกอดเอวเธอจากด้านหลัง

ผมกระซิบลงข้างหูเธอเบาๆพร้อมกระชับกอดให้เเน่นขึ้น

*****************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

06:02

เเสงอาทิตย์ที่สอดส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง รบกวนร่างบางที่กำลังนอนอยู่บนเตียงจนเธอตื่น

เธอหันหน้าไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปดึงมือที่เอวเธอออกเเล้วลุกขึ้นจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ

. . .

07:08

ร่างสูงค่อยๆลืมตาขึ้นเนื่องจากถูกรบกวนจากเสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียง

เขายื่นมือไปหยิบนาฬิกาบนหัวเตียงมาดูเวลาอย่างสลึมสลือ

**************************

. . .

โรงเรียนเวอร์บีร่า

09:02

ฟึ่บ💢

ตุบ💢

ร่างสูงหันมองซ้ายขวาก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่ง.. เนื่องจากตรงนี้ไม่มีใครอยู่..

เขารีบวิ่งไปยังตึกเรียนด้วยความรีบร้อน เนื่องจากวันนี้เขามาสายมาก อีกอย่างเขาเป็นประธานนักเรียน.. ถ้าทำผิดกฎของโรงเรียนคงจะโดนหนักไม่น้อย

. . .

ห้อง111

พูดจบฉันก็หันหน้าไปตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจฟังที่ครูพูดโดยปล่อยให้คนที่นั่งอยู่ข้่างๆสับสนกับคำพูดของฉันอยู่ต่อไป

. . .

เลิกเรียน

ภัตรคารอาหาร

เลิกเรียนปุ๊ปฉันก็มุ่งหน้ามายังภัตรคารหรูที่ทำงานของฉันอย่างรวดเร็วเเละตรงเวลา

ฉันรีบเดินไปยห้องเปลี่ยนชุดพนักงานก่อนจะรีบจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองอย่างรวดเร็ว

. . .

30นาทีผ่านไป

นั่นมันห้องสำหรับพวกCEOไม่ใช่รึไงกัน

เเล้วจะให้ฉันไปเสิร์ฟ​เนี่ยนะ!

รุ่นพี่พนักงานพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมทำหน้าตาน่าสงสาร

คนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงหนักเเน่นพลางยิ้มให้ฉันอ่อนๆก่อนจะชี้ไปยังรถเข็นอาหารที่อยู่ข้างๆ

. . .

vip1

เเอด🚪

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปฉันก็เจอกับพวกประธานบริษัทต่างๆที่กำลังนั่งคุยกันด้วยสีเคร่งเครียด สถานการณ์เเบบนี้มันทำให้ฉันอึดอัดเข้าไปกันใหญ่

ขืนฉันทำอะไรซุ่มซ่ามฉันต้องซวยเเน่ๆ

นึกเเล้วฉันก็ค่อยๆเดินไปเสิร์ฟอาหารอย่างเบามือเเละมีมารยาทที่สุด

หะ หืออ

ตะ ตาหยาบคายนี่..

ตาที่ด่าฉันวันนั้นนี่เอง..

เพื่อนของตาโรคจิตสินะ..

ฉันเผลอสบตาเข้ากับตานี่จังหวะที่ฉันกำลังเอนตัวเสิร์ฟอาหาร หลังจากเขาเห็นฉันสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

ตานี่ก็นั่งประชุมในห้องนี้งั้นหรอ... ฉันเพิ่งสังเกตเห็นเค้าเองเเหะ..

ฉันผละสายตาออกจากหน้าเค้า ก่อนจะเดินไปยืนประทำที่อยู่ด้านหลังของโต๊ะอาหารvip

ฉันผละสายตาออกจากเค้าเเล้วเเท้ๆ.. เเต่ทำไมดูเหมือนเค้าจะจ้องฉันอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะ...

END