ตู้ดดดดดด ตู้ดดดดดด (วางสาย)​

ฟุ่บ

ทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสายพูด เข่าฉันก็ทรุดลงนั่งทันที

ชีวิตฉันก็เหลือเเค่เเม่คนเดียว..

ไม่เหลือใครอีกเเล้ว..

เเล้วเงินตั้งมากมายขนาดนั้นฉันจะหามาคืนได้ยังไงกัน..

ตอนนี้ในหัวฉันมันมืดไปหมดเเล้ว

ฉันหาทางออกไม่ได้เเล้วจริงๆ

ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำยังไงต่อไป.. ฉันได้เเต่นั่งร้องให้เหมือนคนโง่อยู่อย่างงี้...

กริ๊งงง~ กริ๊งงงง~📲

ฉันเหลือบตาไปมองที่โทรศัพทร์ ก่อนจะเอื้อมมือมาปาดน้ำตาตัวเองออก เเล้วกดรับมัน

ฉันถามปลายสายที่ไม่ขึ้นชื่อเเล้วพยายามปรับเสียงให้ปกติมากที่สุด

ถ้าเป็นเเต่ก่อนฉันคงจะปรี๊ดเเตกใส่เค้าไปเเล้ว.. เเต่ตอนนี้ฉันได้เเต่เม้มปากเเน่น.. ก่อนจะเอ่ยปากออกไป..

ฉันรู้ยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก... เงินตั้ง60ล้าน

เเต่ในใจฉันก็ยังคงมีหวังอยู่เล็กๆว่าเค้าจะสามารถเอื้อมมือมาช่วยฉันได้..

เเต่ก่อนฉันอาจจะมองว่าเธอคือคนเลวที่กำลังดูถูกศักดิ์ศรีของฉัน.. เเต่ในตอนนี้.. ตอนที่ฉันหาทางออกไม่เจอ.. เธอกลับกลายเป็นเเสงสว่างทางเดียวที่สามารถเอื้อมมือมาช่วยฉันได้

ฉันพูดพร้อมพยายามกลั้นเสียงสะอึก..

เเม่..อีกเดี๋ยวจะได้กลับมาอยู่บ้านเราเหมือนเดิมเเล้วนะ..

ถึงงานนี้มันจะดูเเย่เเล้วไม่มีศักดิ์ศรี.. เเต่เทียบกับเเม่เเล้ว..บอกให้ซินไปตายซินก็ทำได้

ตู้ดดดด ตู้ดดด (วางสาย)​

หลังจากวางสาย น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาเป็นสาย..

ขอบคุณ... ขอบคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยฉัน..

ไม่ว่าเค้าจะเป็นใคร.. ฉันก็จะคอยรับใช้เค้าให้ดี..

. . .

ผู้จัดการสาวพูดขึ้นพร้อมทำตาขวางใส่ผู้ชายที่นั่งไกว่ห้างอยู่ข้างๆ

คัตเตอร์พูดก่อนจะกระตุกยิ้มออกมาอย่างมีความสุข..

จริงๆเขาเป็นคนบอกให้เธอโทรไปยื่นข้อเสนออีกครั้ง.. หลังจากเมื่อเช้าที่เค้าไปส่งเธอที่บ้าน... เค้าก็พอจะดูออกว่าเธอกำลังต้องการเงิน

บวกกับประวัติของเธอที่คัตเตอร์เเอบไปสืบมา.. ว่าเธอรับงานพาร์ทไทม์เยอะเเยะๆเต็มไปหมดหลังจากเลิกเรียน

*****************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

12:03

ใช่.. เมื่อคืนฉันคิดมาดีเเล้วล่ะ

เหอะ..เก็บเวอร์จิ้นไว้ให้เจ้าบ่าวหน่ะหรอ... ไม่หรอก.. ไม่เเล้วล่ะ..

ฉันต้องรีบหาเงินไปเอาตัวเเม่ฉันกลับคืนมา

. . .

1ชั่วโมงผ่านไป

หลังจากที่คนตรงหน้าพูดจบเค้าก็เดินนำฉันออกไปที่รถ.. ส่วนฉันก็ได้เเต่เดินตามหลังพลางคิดอะไรเยอะเเยะในหัวเต็มไปหมด

. . .

บนรถ

เจ้านายของคุณคนนี้.. ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเค้าเป็นใคร.. เผลอๆอาจจะเป็นมหาเศรษฐีที่อายุเท่าเเม่ฉันก็ได้..

ในใจฉันเเอบสมเพชตัวเองนะ.. เก็บเวอร์จิ้นไว้ตั้ง17ปี.. ดันจะมาเสียมันให้กับคนไม่รู้จัก

เเต่ทำไงได้ล่ะ.. ฉันจำเป็นนี่..

****************************

. . .

บ้านKT

ฉันยืนมองบ้านที่ดูหรูเเละค่อนข้างใหญ่อยู่นานสองนาน

***************************

. . .

ผู้กำกับตอบคัตเตอร์ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย.. เพราะวันนี้เขาถามผู้กับกับมาไม่รู้กี่รอบเเล้ว

ผู้กำกับตอบเขาคำเดิมอีกครั้ง..

****************************

. . .

บ้านKT

ตอนนี้คุณคนนั้นกลับไปเเล้ว.. เหลือเเค่ฉันที่อยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียว..

เห้ออ.. นี่ก็ผ่านมาประมาณ2ชั่วโมงกว่าๆเเล้ว.. ทำไมเวลามันเดินเร็วอย่างงี้เนี่ย..

ฉันยังไม่พร้อมเลย..

ฉันได้เเต่นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียงพลางคิดอะไรในหัวเต็มไปหมด.. ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำตัวยังไงเวลาเจอเค้า..

เเอด🚪

พรึ่บบ💡

จู่ๆประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับชาย-หญิงที่ดูมีอายุเเล้วเเต่ก็ยังคงมีความสวยสง่าอยู่ในตัว.. เดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

ถ้าเดาไม่ผิด.... คุณสองคนนี้คงจะเป็น... พ่อกับเเม่สินะ!

จริงสิ.. สถานะของฉันกับเค้าคืออะไร... ถ้าตอบว่าคู่นอนก็บ้าไปเเล้ว

เตอร์หรอ... เตอร์ไหน?

นะ.. นายนั่นนี่!

อย่าบอกนะ!!

ตานั่นพูดก่อนจะเดินมาโอบไหล่ฉันไว้

ไม่ช้าคุณสองคนก็พากันเดินออกจากห้องเเล้วมุ่งเข้าห้องข้างๆทันที

ปัง🚪

เเกร๊ก🔒

อะไรกัน..

ที่เเท้ก็ตานี่งั้นหรอ!

ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ!

ตานั่นพูดก่อนจะค่อยๆก้าวขาเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน

เห้อ.. ให้ตายสิ..

อย่างน้อยถ้าเลื่อนเวลาได้ฉันจะได้มีเวลาคิดอะไรหน่อย..

นี่ครั้งเเรกของฉัน..ฉันรู้สึกเเปลก.. ยิ่งเป็นตานี่ซะด้วย..

ฉันอยากจะอ๊วกกับการกระทำตัวเองจริงๆ... เกิดมาทำไมฉันต้องมาทำอะไรอย่างงี้ด้วยเนี่ย!

จุ๊บ!

จังหวะที่ตานั่นกำลังมองฉันด้วยสายตาอ่อนโยน.. ฉันถือโอกาสรีบเขย่งเท้าขึ้นเเล้วประกบปากลงบนเเก้มนายนั่นอย่่างรวดเร็ว

เเหวะ! จะอ๊วก! ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!!

END