***************************

. . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ณ โรงเรียนเวอร์บีร่า

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมต้องมายืนรอตรวจเครื่องกายของนักเรียน

เอ๊ะ! นั่นไง.. ยัยนั่นเดินมาเเล้ว

พูดถึงปุ๊ปมาปั๊ป เหอะ ตายยากจริงๆ

ยัยนั่นหยุดอยู่ตรงจุดตรวจเครื่องเเต่งกายก่อนจะพนมมือไหว้พวกสภานักเรียนรุ่นพี่อย่างมีมารยาท

เเต่กริยาเรียบร้อยนั่นเธอก็ทำเเต่กับคนอื่นนั่นเเหละ สักพักเธอก็หันมาทำตาขวางใส่ผมเหมือนเดิม

ยัยนั่นหันมามองหน้าผมก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ

คนตรงหน้าเเสดงสีหน้าเเปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะก้มหัวให้พวกผมอีกครั้งเเล้วเดินออกไป เหอะ เธอคงคิดในใจนั่นเเหละว่าทำไมวันนี้ผมถึงไม่หาเรื่องเธอ

ผมเเค่อยากอยู่เฉยๆ เเล้วให้เป็นหน้าที่ของผู้จัดการผมดีกว่า

จะได้ไม่ได้ นั่นก็อีกเรื่อง

***************************

. . .

พักกลางวัน

กับข้าวในโรงอาหารนี่ก็เยอะเหลือเกิน ผมจะกินอะไรดีว่ะ

สปาเก็ตตี้ดีป่ะว่ะ..

ไม่เอาอ่ะ คนเยอะ

อืมม... สเต็กเเล้วกัน..

ทันที่ที่ผมเหลือบตาไปมองร้านสเต็ก ผมก็เจอกับผู้หญิงที่ผมคุ้นหน้าเป็นอย่างดีกำลังยืนต่อคิวอยู่

โอเค ร้านนี้เเหละ :)​

. . .

🍴ร้านสเต็ก 🍴

ตอนนี้ผมเดินมาต่อเเถวอยู่หลังยัยนี่เรียบร้อยเเล้ว เเต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ เพราะถ้ารู้เธอคงจะไปร้านอื่นเเน่ๆ

ยังไงตอนนี้ผมก็เป็นโรคจิตในสายตาเธอ😐

คนข้างหน้าหันไปสั่งอาหารเสียงหวาน

เหอะ กับผมนี่เสียงเเข็งเชียว

ป้าร้านอาหารยื่นจานใบหรูให้กับเธอ พร้อมกับยื่นเงินเหรียญทอนให้

เกร้งงงง~

เงินถอนยังไม่ถึงมือเธอด้วยซ้ำ มันกับหล่นลงพื้นด้วยความไม่ตั้งใจของป๊า

ซึ่งเหรียญ10นั่นหล่นมาอยู่ตรงเท้าผมพอดีเป๊ะ

เธอหันไปพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะหันหน้ามาทางผมเเล้วก้มลงเก็บ

ยัยนี่ไม่ได้ใส่เสื้อทับมาโรงเรียนรึไงง!!

ใส่เสื้อในตัวเดียวมันไม่รู้สึกโหวงๆบ้างรึไงว่ะ!

เป็นสาวเป็นนาง!

ถ้ายัยนี่ก้มลงตรงหน้าผู้ชายคนอื่นจะเป็นไงว่ะ!!

จังหวะที่เธอกำลังเงยหน้าขึ้นมา สายตาของเธอดันสบตาเข้ากับผมพอดี

ผมพูดก่อนจะขยับตัวเข้าไปหาเธอเเล้วเอื้อมมือไปติดกระดุมบนให้อย่างเรียบร้อย

ผมพูดประโยคทิ้งไว้ก่อนจะเดินเเซงหน้าเธอไปสั่งข้าว

. . .

บ้าจริง!.. ฉันนี่มันน...

ตอนนี้ฉันอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเเล้ว

เเค่หันไปมองหน้าตานั่นฉันยังไม่กล้าเลย!

เมื่อเช้าเสื้อกล้ามฉันมันดันยังไม่เเห้ง ฉันเลยไม่ได้ใส่มา

ซวยจริงๆ

ฉันได้เเต่ถอนหายใจก่อนจะก้าวขาเดินออกมาจากตรงนั้น

ฉันคงโทษเค้าไม่ได้หรอก ฉันมันไม่ระวังเองนี่..

*************************

. . .

โต๊ะอาหาร

ฉันตอบก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่นฝั่งตรงข้ามซี

จริงด้วย.. ตานั่นติดกระดุมให้ฉันนี่..

ฉันได้เเต่ส่งยิ้มเเห้งๆให้คนตรงข้ามพลางเอื้อมมือไปปลดกระดุมเม็ดบนสุดออก

ฉันรีบพูดดักไว้ทันทีที่เห็นคนตรงหน้ากำลังจะอ้าปากถาม

****************************

. . .

เลิกเรียน

ฉันหันมายิ้มให้ฉันก่อนจะเดินขึ้นรถคันหรูไป

ฉันต้องเดินไปป้ายรถเมย์อีกเเล้วหรอเนี่ยย ไกลซะด้วย..

เเต่ก็นะ ถ้าไม่เดินไปก็คงไม่ได้กลับบ้าน

ฉันถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะก้าวขาเดินออกนอกโรงเรียน

เอี๊ยดดด! 🚘

ในขณะที่ฉันกำลังเดินอยู่จู่ๆก็มีรถสปอร์ตสีดำหรูขับมาจอดเทียบข้างฉัน

ฟืบบบบ (เสียงเลื่อนกระจกรถ)​

จู่ๆนายนั่นก็ปลดที่คาดเบลล์ออกพร้อมเปิดประตูรถลงมาตรงหน้าฉัน

คนตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะเอื้อมมือมาติดกระดุมเม็ดบนให้ฉันอีกครั้ง

นายนั่นเอื้อมมือมาโยกหัวฉันก่อนจะรีบเดินขึ้นรถเเล้วขับออกไปทันที

บรื้นนน🚘

ฉันพึมพัมกับตัวเองเบาๆก่อนจะก้าวขาเดินมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมย์

***************************

. . .

บ้านSinny

เเอด🚪

เเม่พูดกับฉันเเต่เค้าดันหลบสายตาฉันซะงั้น..

ฉันส่งยิ้มให้เเม่ก่อนจะหันหลังกลับไปที่ประตู

ปัง🚪

ฉันกะว่าฉันจะออกไปหางานเพิ่มซะหน่อย

งานตอนนี้ฉันก็รับจนล้นมืออยู่เเล้ว.. เเต่พอเห็นสภาพเเม่เป็นอย่างงี้เเล้ว.. ฉันว่างานเเค่นี้มันยังไม่พอหรอก

ฉันต้องหางานเพิ่ม..

คนเราเลือกเกิดไม่ได้นี่...

ในขณะที่ฉันกำลังเดินคิดเรื่องนั่นนี่อยู่ จู่ๆฉันก็รู้สึกได้ถึงเเรงสะกิดจากด้านหลัง

ทันที่ที่ผู้หญิงคนนี้เอ่ยปากออกมา ฉันก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที.. เธอเปรียบเสมือนนางฟ้าที่ยื่นมือเข้ามาช่วยฉันในขณะที่ฉันกำลังเดือดร้อน

ฉันได้เเต่เม้มปากเน้นด้วยความโมโห

อะไรกัน.. ฉันก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ!

เหอะ.. นางฟ้างั้นหรอ.. ผู้หญิงคนนี้ก็เเค่ซาตานเลวๆ เท่านั้นเเหละ..

เค้าคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกัน... เเม่ฉันไม่ได้เลี้ยลให้ฉันมาทำอะไรเเบบนี้ซะหน่อย!

เพี้ยยะ💢

ประโยคของผู้หญิงตรงหน้าทำเอาฉันหัวร้อนขึ้นมาทันที มือฉันสะบัดไปตบหน้าเค้าโดยอัตโนมัติ

คนตรงหน้าเอามือจับหน้าข้างที่ฉันตบเค้า ส่วนมืออีกข้างเค้าก็กำลังล้วงไปหยิบอะไรในกระเป๋า

ผู้หญิงคนนี้ยื่นนามบัตรมาตรงหน้าฉัน

ฟึ่บ💢

ฉันเอื้อมมือไปปัดนามบัตรนั่นออกจนมันหล่นลงกับพื้น ก่อนจะก้าวขาเดินออกมาอย่างไม่ใยดี

END