ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เชื่อใจ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2562 08:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เชื่อใจ 2
แบบอักษร

เมื่อปิดร้านและเก็บร้านเสร็จแพรดาวรีบลาพี่คะนิ้งและพี่มะนาว เพราะโดมินิคมารอเธอก่อนเวลาเลิกงานซะอีก ไม่รู้จะรีบไปไหนกัน

"แพรกลับก่อนนะคะ "

"จร้าา อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วนี่ สู้ๆนะแพร" พี่มะนาวเอ่ยให้กำลังใจแพรดาว

"ขอบคุณค่ะ" ร่างบางเอ่ยตอบ

"รีบไปเถอะเดี๋ยวพ่อรูปหล่อของพี่จะรอนาน " พี่คะนิ้งเอ่ยสีหน้าล้อเลียน

"พี่คะนิ้งอ่ะ งั้นแพรกลับก่อนนร้าาา" เมื่อเอ่ยลาเสร็จร่างบางรีบก้าวไปหาคนตัวโตที่รถทันที

ร่างสูงที่ยืนพิงรถอยู่เมื่อเห็นว่าร่างบางเดินมาเขาแล้วจึงรีบโยนบุหรี่ที่เขาสูบไปได้กว่าครึ่งมวนนั้นทิ้งแล้วเขี่ยทันที

"นี่่สูบบุหรี่ด้วยเหรอ" แพรดาวเอ่ยอย่างสงสัย เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นโดมินิคสูบหรี่

"อืม แค่บางครั้งบางคราวไม่ได้บ่อย" เสียงเข้มเอ่ยพร้อมจ้องแพรดาวเขม้น

"อือ อย่าสูบให้มันมากละกัน" ร่างบางบอกอุบอิบ

"ห่วง?" เสียงเข้มเอ่ยถาม

"อืม" เสียงหวานตอบแล้วรีบเดินเข้าไปในรถทันที

"หึๆ" นับวันคนตัวเล็กยิ่งทำตัวน่ารัก แล้วแบบนี้เขาจะหนีไปไหนพ้น

โดมินิคกลับมาส่งแพรดาวที่บ้าน แล้วก็ตรงไปคุมร้านทันทีเขาไม่พาแพรดาวไปที่ร้านด้วยเพราะร่างบางต้องทำรายงานและเตรียมอ่านหนังสือสอบ และอีกเหตุผลคือเขาไม่อยากให้แพรดาวต้องไปในที่อโคจรแบบนั้นถึงจะมีเขาเฝ้าก็เถอะ แต่ไม่อยากให้ไปอยู่ดี ไม่อยากให้สายตาของผู้ชายคนอื่นมองแพรดาวบอกตรงๆเขาหวงและหวงมากด้วย

เมื่ออาบน้ำเสร็จแพรดาวก็มานั่งทำรายงานอยู่ในห้อง เธอต้องรีบทำให้เสร็จยิ่งเสร็จเร็วจะได้มีเวลาอ่านหนังสือเยอะขึ้น แต่นั่งทำไปได้ไม่นาน มือถือของเธอก็มีคนส่งข้อความเข้ามา เมื่อมือเรียวลองกดเข้าไปดูก็พบว่าชื่อคนส่งมาคือยัยพี่นาเดียร์ นาเดียร์ส่งรูปชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังกอดกัน เมื่อเธอซูมเข้าไปดูรูปภาพ ร่างบางหายใจติดขัดขึ้นมาทันที นี่มันโดมินิคนี่!!

นาเดียร์ : อุ้ยๆๆ สงสัยเธอคงตกกระป๋องแล้วแหละ

แพรดาว :...................

นาเดียร์ : ที่เงียบไปนี่ อย่าบอกนะว่ากำลังร้องให้อยู่ ฉันมาเตือนด้วยความหวังดีหรอกนะ ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน

แพรดาวไม่ได้ตอบกลับข้อความของนาเดียร์ เธอต้องมีสติซิอย่าให้ความโกรธมาครอบงำ ว่าแต่ว่าเธอควรทำยังไงล่ะโทรถามโดมินิคให้มันรู้เรื่องไปเลย ถ้ามันเป็นอย่างรูปที่นาเดียร์ส่งมาเธอจะได้เลิกกับเขาไปเลย เธอไม่ชอบคนที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อกัน

แต่อีกใจแพรดาวเชื่อใจโดมินิค การกระทำที่เขาทำต่อเธอตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมามันสามารถทำให้เธอเชื่อใจเขามากเลยทีเดียว

ในที่สุดร่างบางก็ตัดสินใจโทรไปหาโดมินิคให้มันรู้เรื่องไปเลย สำหรับเธอมีอะไรพูดกันตรงๆไปเลยดีกว่า ดีกว่าเก็บไว้ให้มันคาใจ เมื่อคิดได้มือเรียวต่อสายหาคนหน้าโหดทันที

ตู๊ด ตู๊ด .......

"ฮัลโหล เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า" โดมินิครับสายแพรดาวด้วยความกังวล ปกติแพรดาวไม่เคยโทรมาหาเขา แต่นี่โทรมา มันแปลก

"เอ่ออ ไม่มีอะไรแค่โทรมาเฉยๆ" ร่างบางแถไปก่อนยังไม่กล้าถาม

"หืม แปลก" เสียงเข้มเอ่ย

"นายจะกลับกี่โมงอ่ะ"

"คงดึก นอนก่อนเลยนะไม่ต้องรอ "

"ลงกลอนประตูหน้าต่างดีแล้วใช่มั้ย" เสียงเข้มเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

"อื้ม...... เอ่อคือว่า.......ฉันมีเรื่องจะถามนายหน่อยหนะ" แพรดาวตัดสินใจเอ่ยออกไป

"ว่า" โดมินิคยิ่งสงสัยว่าแพรดาวจะพูดอะไรกันแน่

"คือว่า มีคนส่งรูปนายกำลังกอดกับผู้หญิงมาให้ คือ..คือว่าฉัน"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว มีแต่แพรคนเดียว " ร่างสูงเอ่ยเสียงดุดัน

"แล้วฉันจะเชื่อที่นายพูดได้ยังไง รูปที่ส่งมามันนายชัดๆ"

"หึๆ หึงเหรอ" เสียงเข้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่คบกันมาแพรดาวไม่เคยแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเขาเลย รู้สึกดีชะมัดเลยว่ะ

"แล้วไม่ได้เหรอ" เสียงหวานถามย้อนกลับ ยอมรับกลายๆว่าหึงคนตัวโต

"อย่าพึ่งนอนนะ อีกสิบห้านาทีเดี๋ยวกลับไปกล่อมนอน" ตอนแรกว่าจะรอผับปิดแหละ แต่ตอนนี้เขารอให้ถึงเวลานั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ อยากกลับไปกล่อมร่างบางนอนจะแย่อยู่แล้ว

"บ้า" ร่างบางเอ่ยขึ้น แก้มนวลแดงระเรื่อด้วยความเขิน คนบ้าชอบทำให้ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เรื่อยเลย

"หึๆ "

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว