email-icon Twitter-icon

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน( ´ ▽ ` )

ชื่อตอน : บทที่ 11 วัดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2562 23:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 วัดใจ
แบบอักษร

BY HIDRANFROST

EP : 11 วัดใจ

 

 

 

หลังเวินหนิงถูกตามตัวมาที่คุก ขุนพลผีก็ค้นๆ รื้อๆ ในตัวเมิ่งเหยาจนในที่สุดก็พบชิ้นส่วนตราพยัคฆ์ทมิฬดังที่คาดการไว้

 

"เจ้าทำเเบบนี้ทำไม!!อาเหยา!!" หลังพบหลักฐานร่องรอยที่บ่งชี้ว่าจินกวงเหยาคือผู้ควบคุมตราพยัคฆ์ฯ เเละเป็นผู้ควบคุมตนเอง หลานซีเฉินก็ยึดบ่าเล็กไว้เขย่าจนร่างบางสั่นคลอน

 

"ข้ารักท่าน! พี่รอง..ข้ากับท่านรักกันมาตั้งนาน ฮึก..จนมีประมุขเจียง ที่เสนอหน้ามาจากไหนก็ไม่รู้!มาเเย่งชิงท่านไปจากข้า!" ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันอย่างเจ็บปวด ดวงตาสลดเศร้ามีหยาดน้ำไหลลงมาระเเก้มเรื่อ

 

"อาเหยา ฟังข้า!คนที่ข้ารัก..มีเเค่อาเฉิงเท่านั้นในตอนนี้!เจ้าไม่ควรทำเเบบนี้!เจ้าฆ่าคนอีกเเล้ว!"

 

"ข้าทำได้มากกว่านี้อีกท่านรู้มั้ย..พี่รอง" มือบางกรีดกรายลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลา คำพูดมีเล่ห์เหลี่ยมฟังดูน่ารังเกียจนัก

 

"โอ๊ย!" เป็นเว่ยอิงที่กระชากเอาตัวเมิ่งเหยาออกห่างพี่เขยตนเองอย่างทนไม่ได้

 

"พี่รอง ข้าช่วยท่านมาตลอดอย่างบริสุทธิ์ใจ.. ช่วยทุกอย่างเท่าที่ทำได้ หานกวงจวิน..ข้านั้นยังช่วยพวกเจ้าหยกคู่สกุลหลานฟื้นฟูอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ ช่วยดูเเลท่านมาตลอดพี่รอง เหตุใดท่านทิ้งข้าไป" ร่างเล็กสะอึกสะอื้นร้องเรียกความเห็นใจ เเละนั่นทำให้คนฟังก็พอเข้าใจ เเต่มันก็ไม่ใช่สาเหตุที่จะต้องมาเข่นฆ่าเอาชีวิตผู้อื่นหรือทำร้ายกันเเบบนี้

 

"เจ้ามันเห็นเเก่ตัว นิสัยติดมาจากเเม่เจ้าหรือยังไงกัน" เว่ยอิงหรี่ตามองคนตรงหน้าที่เขายังจับเเขนไว้อยู่

 

"..." เมิ่งเหยาไม่ตอบ ทำเพียงส่งสายตาไม่พอใจมาที่เว่ยอิง หลานจ้านขยับเข้ามาใกล้มองอย่างไม่ชอบใจนักที่เห็นสายตาไม่เป็นมิตรมองมาที่ฟูเหรินของตน

 

"เจ๋ออู๋จวิน ท่านรักอาเฉิงจริงๆ หรือเปล่า" เว่ยอิงเลิกสนใจสายตาเเค้นเคือง หันไปถามคำถามวัดใจกับประมุขหลานที่ยังจับเหลี่ยนฟางจุนไว้อยู่

 

"ข้ารักอาเฉิงมาก" น้ำเสียงค่อนข้างเด็ดขาด ไม่เเม้จะลังเล เห็นดังนั้นเว่ยอิงจึงคิดวัดใจเขาอีกครั้ง เพราะอย่างไรอาเฉิงก็รักคนๆ นี้มาก เขาเเม้จะตัดสินใจเเล้วว่าจะไม่ให้สองคนนั้นยุ่งเกี่ยวกันอีก เเต่ดูเเล้วก็น่าสงสารอาเฉิงของเขานัก จึงคิดจะลองใจว่าเจ๋ออู๋จวินจะทำอย่างที่เขาต้องการได้หรือไม่

 

"ถ้าอย่างนั้น หากท่านฆ่าจินกวงเหยาด้วยน้ำมือตัวเองได้ ข้าจะยอมให้ท่านได้พบกับเจียงเฉิงอีกครั้ง" โอกาสที่เเม้ฟังดูจะโหดร้ายไปเสียหน่อยสำหรับคนที่เคยรักกันมาก่อน

 

"พี่รอง.." จินกวงเหยาหันมองอดีตคนรัก เรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

"พวกเจ้า ออกไปก่อนได้หรือไม่..." เจ๋ออู๋จวินหันไปบอกพวกเว่ยอิง

 

"ก็ได้" เว่ยอู๋เซี่ยนยินยอมโดยดี หันไปลากเเขนฟูจวินออกจากห้องมืด เเต่ในใจยังคิดลังเลอยู่ กลัวว่าพี่เขยจะจะชิ่งหนีไปกับเมิ่งเหยาเสีย

 

ร่างบางกลับออกมาจากคุกใต้ดิน สองข้างกายขนาบด้วยหลานวั่งจีเเละเวินหนิง มือเล็กผลักประตูใหญ่ให้ปิดลงเเล้วกำชับให้เวินหนิงเฝ้าหน้าประตูเอาไว้กันไว้เผื่อพวกเขาจะหนีไปอย่างที่ตนเองคิด เเล้วเจ้าตัวก็รีบกลับไปยังเรือนน้องชายอีกครั้ง

 

"เว่ยอิง" ยังไม่ทันถึงครึ่งทาง ฟูจวินก็เรียกรั้งไว้เสียอย่างนั้นพร้อมทั้งดึงเเขนไว้ไม่ให้เดินต่อ

 

"มีอะไรหลานจ้าน" ร่างเล็กหยุดเดิน ในตอนนี้เเม้อารมณ์จะไม่ได้ดีนักเเต่ก็ถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มองดูใบหน้าสามีอย่างนึกสงสาร

 

พวกเขาก็มาอยู่ที่อวิ๋นเมิ่งก็นานนับสัปดาห์เเล้ว ช่วงนี้หลานจ้านต้องงด ทุกวันคือทุกวัน ไว้ก่อน จนเจ้าตัวมีอาการยังกับลงเเดง หงุดหงิด เดินวนไปมาบ่อยๆ ในห้องนอน เเม้เเต่จูบยังเเทบไม่ได้ทำ มันคงทำให้หลานจ้านเเทบบ้า

 

"อื้มมห์.." หานกวงจวินดึงภรรยาตัวน้อยเข้าซอกที่ไร้ผู้คน ประกบจูบอย่างโหยหา เมื่อได้จูบก็ล่วงเกินเข้ามาเกี่ยวกระหวัดพันชิวหาเข้าด้วยกันอย่างเร่าร้อน จนเว่ยอิงตามเกมเเทบไม่ทัน

 

"ฮืมห์..อย่าสิ..เดี๋ยวมีคนมาเห็น..อ๊ะ! หลานจ้าน!" นิ้วเรียวสะกิดเข้าที่ยอดอก ไม่รู้ว่าหลานจ้านเลื้อยมือเข้าไปในเสื้อตอนไหนด้วยซ้ำ เเม้จะเริ่มรู้สึกอย่างว่าเนื่องจากทั้งอาทิตย์ไม่ได้สัมผัสกันเเบบนั้นเลย เเต่เเม้จะหน้าหนาเพียงใดเว่ยอิงก็ไม่กล้าพอที่จะมาทำอะไรอย่างว่าที่นี่ให้เหล่าศิษย์ากุลเจียงใจเเตกหรอกนะ

 

"..." หลานวั่งจีเงียบ ลดมือลง ซุกใบหน้าคมคายเข้าบนซอกคอคนรัก สูดดมกลิ่นหอมประจำกายเงแล้วอดใจไม่ได้ที่จะฝากรอยเขี้ยวไว้จนร่างเล็กร้องโอดโอยบ่นงึมงำ

 

"ข้าสัญญาน่า..จบเรื่องนี้ข้าจะไม่ขัดขืนเลย" ร่างเล็กซุกตัวเข้าหาอ้อมอกอุ่น ถูไถศีรษะบนอกเเกร่งอย่างออดอ้อน ท่าทีราวกระต่ายน้อยที่หานกวงจวินเห็นแล้วอยากจะกลืนกินเข้าไปเสียทั้งตัว

 

"อืม" เเต่ก็ทำเพียงตอบรับคำในลำคอเงียบๆ ยอมเดินตามฟูเหรินไปอย่างไม่ดื้อ

 

.

.

 

"ไข้ก็ลดลงเเล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วงเท่าระบบภายในเเล้วล่ะ.." มือเล็กประคองเเผ่นหลังบอบบางของน้องชาย ตักข้าวป้อนน้ำให้จนอิ่ม ซักพักอาเฉิงก็ร้องไหงอแงขึ้นมาอีกจนต้องนั่งกอดนั่งปลอบโดยมีหลานจ้านนั่งมองตาเขียวอย่างหึงหวง

 

"ข้าสงสัยจริงๆ ประมุขหลานจะทำได้หรือไม่นะ" หลังเจียงเฉิงหลับ เว่ยอิงปิดประตูห้องจุดกำยานไว้แล้วออกมาเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องคุมขัง

 

"นั่งลงเถอะ" หลานจ้านนั่งมองอยู่ที่ศาลาเห็นกระต่ายของตนเวินวุ่นวายใจจึงกลัวจะบ่นปวดเเข้งปวดขา เเต่พอถามออกไปทีเเรกก็ถูกเเว้ด เว่ยอิงหาว่าหลานจ้านว่าตนเองเเก่ จนต้องวุ่นวายง้ออีก

 

.

.

 

.คุกใต้ดิน อวิ๋นเมิ่ง.

 

 

"ฮึก..พี่รอง..ท่านจะ..ฆ่าข้าจริงๆ เหรอ"

 

"อาเหยา.." เขาเองก็ลำบากใจกระอักกระอ่วนเหมือนกัน มือที่ถือกระบี่สั่นเทา ในใจสั่นไหว

 

เเม้จะไม่รักเเล้วเเละยังเเค้นที่เมิ่งเหยาควบคุมเขาด้วยตราพยัคฆ์ทมิฬจนเขาทำร้ายอาเฉิงเเละได้ลงมือฆ่าลูกของตัวเอง เเต่คุณความดีที่จินกวงเหยาทำเอาไว้ก็มากมายต่อเขา จะให้ฆ่าทิ้งก็ทำใจยาก

 

"ท่านลองนึกกลับไปสิ.. ในตอนนั้น อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ถูกเผา ใครกันที่ช่วยท่าน! ใครกันรักษาดูเเลท่าน! เเล้วใคร ที่ช่วยฟื้นฟูจนมันกลับมาเหมือนดังเดิม ใครกันช่วยสืบเรื่องตระกูลเวิน ใครช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังท่านมาตลอด ข้ารักท่าน! เเต่เพราะท่านมันโลเล! ไม่เคยชัดเจนเลยกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง..ข้าคอยทุกอย่างเพื่อท่าน..เเต่วันหนึ่ง..ท่านก็ทิ้งข้าไปไม่ใยดี ..ข้า!ที่รักท่านจนหมดทั้งใจ ท่านเป็นคนบีบบังคับให้ข้าต้องทำเช่นนี้!"

 

"มันไม่ใช่เหตุผลที่เจ้าควรจะนำมาอ้างเพื่อทำเรื่องเลวร้ายเเบบนี้ลงไป! นอกจากเจ้าจะทำให้ข้าทำร้ายคนรักของข้าเเล้ว เจ้ายังทำให้ข้าฆ่าลูกของข้า!!" เจ๋ออู๋จวินผลักร่างเล็กกระเเทกกับพื้น จ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้เปรอะไปด้วยหยาดน้ำตา

 

"หากไม่ใช่โทษตายเเล้ว! ข้ายังมองไม่เห็นเลยว่าเจ้าสมควรจะถูกลงโทษเเบบใด!" กระบี่สีครามจิ้มลงที่อกบาง เมิ่งเหยามองอย่างเจ็บปวด ท้ายสุดก็ต้องเเค่นยิ้มออกมาหลับตายอมรับชะตากรรมของตน

 

"เอาเถิด ..หากมันจะชดใช้ได้ ท่านก็ฆ่าข้าทิ้งเถิด" ดวงตากลมปิดสนิท มือบางจับกระบี่พี่รองของตนดึงเข้ามาให้ทิ่มเเทงเสียดเข้ามาในเลือดเนื้อ

 

หลานซีเฉินไม่ได้ดึงกระบี่ออก ทว่าก็ไม่ได้ออกเเรงกระทำอย่างที่ควร..

 

 

ขอโทษนะน้องเหยา T T ไรท์ก็รักอาเหยาเเต่ชิปคู่ซีเฉิง คว่ำเรือโน้นซะเเล้ว(ซีเหยา)

 

 

----------

 

TO BE CON..

 

----------

 

ผิดพลาดประการใดขอภัยนะคะ

🙏

 

รักรีดเดอร์ทุกท่าน ขอบพระคุณที่ติดตามกันนะคะ ขอให้ติดตามกันไปนานๆ น้า

🦉💗

(รบกวนขอคอมเม้นเป็นกำลังใจนะคะ(╥_╥))

 

 

🦌

 

 

 

 

CR.คุณเจ้าของรูป💗

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว