email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lollipop 14

คำค้น : Lollipop Nanaกะหอยทาก น่ารัก อบอุ่น ฟิน ละมุน สบาย ฟีลกู้ด พระเอกน่ารัก ฟินๆจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lollipop 14
แบบอักษร

Lollipop 14 

 

 

เรากลับจากระยองเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วล่ะ เป็นทริปที่สนุกมากจริงๆ รูปที่พวกเราอัพลงโซเชียลมันเยอะมากแล้วยังสวยทุกรูปเลยล่ะ และเป็นที่ฮือฮามาในโซเชียลเมื่อพี่เกรทอัพลงแต่สองรูป รูปแรกเป็นรูปกลุ่มที่พวกเราถ่ายด้วยกันและอีกรูป เป็นรูปคู่เราสองคนมันฮือฮาที่เขาใส่สเตตัสเป็นรูปหัวใจสองดวง คนอื่นเลยเข้ามาเม้นมาแซวกันไม่หยุด แฟนคลับเขาหลายคนที่ไม่ชอบฉันก็เข้ามาเม้นด่าอะไรแบบนั้นน่ะ พี่เกรทโมโหมากเลยตอนที่นั่งรถกลับมาด้วยกันแต่ก็ได้แค่บอกว่าฉันไม่เป็นไรเพราะส่วนตัวก็ไม่รู้จักคนพวกนั้นอยู่แล้ว เลยไม่อยากใส่ใจ พอกลับมาก็จะเหงา ๆ หน่อย เพราะพี่ ๆ ออกฝึกงานกันหมดเลย อยู่คนละที่ด้วย แต่พี่เกรทก็ยังคงกลับมาพักที่คอนโด บางวันถ้าเขาเลิกเร็วเขาจะซื้อข้าวเขามานั่งทานด้วยกันที่ห้อง นาน ๆ ทีจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันฉันเองก็ไม่อยากขัดใจให้เขางอนน่ะ

วันนี้วันเสาร์พี่เกรทกลับเร็วเขาอาสาเตรียมอาหารไว้ให้เพราะวันนี้ฉันมีเรียนจนถึงค่ำ ซึ่งกว่าจะถึงห้องก็หกโมงเย็นแล้ว ทีแรกพี่เกรทอาสาจะไปรับแต่ฉันเกรงใจเลยขอกลับมาเอง และตอนนี้เขาก็ออกมายืนรอรับที่หน้าโครงการคอนโด ทันทีที่เห็นฉันเขาก็เดินเข้ามาใกล้ยื่นมือมารับกระเป๋าไปถือไว้ให้ มืออีกข้างที่ว่างก็เอื้อมมาจับมือฉันไว้แทน

“เหนื่อยไหมครับ?” พี่เกรทเอ่ยถามระหว่างที่เราทั้งสองกำลังเดินเข้าไปยังตัวอาคาร

“นิดหน่อยค่ะ งานเยอะมากเลยล่ะ”

“พักบ้างนะ เดี๋ยวไม่สบาย”

“ค่ะ แล้วพี่เป็นไงบ้างที่ทำงานโอเคไหม”

“ก็ดีครับ ไม่มีอะไรมาก วันนี้ทำกับข้าวแล้วนะ” เราเดินคุยกันเบา ๆ กระทั่งมาถึงหน้าลิฟต์ ระหว่างที่รอลิฟต์ก็มีกลุ่มนักศึกษาเดินตามหลังเข้ามา เรายืนมุมด้านในสุดและนักศึกษากลุ่มนั้นก็ยืนอยู่อีกมุม

“พี่หิวหรือยัง?” ฉันเอ่ยถามเสียงเบา พี่เกรทยืนซ้อนหลังขยับมาใกล้จนแผ่นหลังฉันชิดกับแผ่นอกเขา คนตัวสูงกว่าโน้มหน้าต่ำลงมากระซิบที่หู เสียงกลั้นกรี๊ดทำให้ฉันก้มหน้างุดทันที เขินอ่ะ รู้เลยว่าเป็นแฟนคลับพี่เกรท

“นิดหน่อยครับ”

“ชอบแกล้ง”

“หึหึ ปะ หิวข้าวแล้ว” พี่เกรทดึงมือออกจากลิฟต์เดินกลับไปที่ห้อง เขาทำกับข้าวที่ห้องเขาตอนนี้เราเลยเดินเข้าห้องพี่เกรท อาหารน่าทานถูกวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ฉันเดินไปล้างมือก่อนจะเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเตรียมทานข้าว พี่เกรทเทน้ำฉันตักข้าว เราทำแบบนี้ตั้งแต่ที่พี่เกรทเริ่มไปฝึกงาน เหมือนเราเห็นตรงกันว่า อย่างน้อยในหนึ่งวันก็ขอใช้เวลาด้วยกันไม่นานก็ได้ ช่วงเวลาสั้น ๆ เพื่อเป็นการเติมพลังงานให้ตัวเอง ทั้งฉันและเขา

“พรุ่งนี้หนูมีเรียนไหม” เรานั่งทานข้าวด้วยกันสักพักพี่เกรทก็เอ่ยถาม

“ไม่มีค่ะ วันอาทิตย์ไม่มีเรียน” ฉันยิ้มยิงฟันให้พี่เกรท ฉันอยากจะนอนตื่นสาย ๆ เลยล่ะ

“พรุ่งนี้พี่หยุด”

“คะ?” จู่ ๆ ก็บอกว่าหยุด ฉันก็งงไปสิ ก็รู้อยู่แล้วว่าเขาหยุดแต่เขาจะบอกอีกทำไมล่ะ ฉันจำได้นะ

“หนูจำได้” ฉันบอกเขาทั้งยังทำหน้าจริงจัง

“พรุ่งนี้พี่หยุด ขอไปนอนด้วยได้ไหม”

“คะ?” อะไรนะ อีกรอบซิ ฉันเหมือนจะหูฝาด

“คืนนี้ขอไปนอนด้วยได้ไหมครับ...”

“แค่นอนกอดเฉย ๆ จูบนิดหน่อย ไม่มีมากกว่านั้นแน่นอนสัญญา” เขาบอกสีหน้าจริงจัง พร้อมกับทำมือสัญญา ฉันเองก็หลุดขำไม่น้อย ผู้ชายอะไรจะน่ารักขนาดนี้ แต่ว่าขอไปนอนด้วยน่ะ คือ มันก็เขิน ๆ อ่ะ

“นะครับ พี่อยากได้กำลังใจจริง ๆ นะ”

“ก็ได้ แต่ห้ามทำอะไรนะ” ฉันยอมใจอ่อนในที่สุด

“สัญญาครับ”

“งั้นก็ได้”

“ขอบคุณครับ”

เมื่อทานข้าวเสร็จฉันก็กลับห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน พี่เกรทเคาะห้องตอนสามทุ่ม เขาอยู่ในชุดพร้อมนอนเช่นเดียวกัน ไม่พอ เขายังหอบหิ้วเสื้อผ้าเขามาสองชุด ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเขาจะเอามาด้วยทำไมในเมื่อห้องเขาก็อยู่เพียงตรงข้ามเท่านั้น เมื่อเปิดประตูให้เข้ามาในห้องเขาก็พุ่งเข้าไปยังห้องนอนทันที จัดแจงเก็บเสื้อผ้าตัวเองเสร็จสรรพ ไม่พอ เขาถือพวกแปรงสีฟันแล้วก็ผ้าเช็ดตัวเข้าไปแขวนไว้ในห้องน้ำเรียบร้อย

“ทำอย่างกับจะย้ายมาอยู่นี่” ฉันมองคนอายุเยอะกว่าขำ ๆ เมื่อเขามั่นใจว่าทำทุกอย่างที่ต้องการครบก็กลับเข้ามากอดอ้อนให้ขึ้นไปนอนบนเตียงกับเขา แต่ว่าฉันน่ะอยากทำรายงานที่เหลืออีกไม่กี่หน้าให้เสร็จนี่นา

“ขอทำรายงานให้เสร็จก่อนได้ไหมคะ เหลือแค่ไม่กี่หน้าเอง” ฉันเอ่ยขอพี่เกรทไปตรง ๆ พี่เกรทตอนนี้ตาแทบจะปิดแล้ว งานเขาเยอะมากเลยถึงแม้จะเป็นการฝึกงานแต่งานที่พี่ ๆ ในที่ฝึกสั่งมามันก็หนักพอดู

“นานไหมครับ”

“ก็สักพักเลยค่ะ พี่นอนก่อนเลยนะ เดี๋ยวหนูจะรีบตามไปนะคะ”

“ก็ได้ครับ” เขายอมจำนนในที่สุด พี่เกรทขึ้นไปบนเตียงนอน ฉันก็ก้มหน้าทำงานต่อ ความจริงโต๊ะทำงานกับเตียงไม่ได้ไกลกันเลย เดินสี่ก้าวก็ถึงแต่เขาคงเหนื่อยแล้วอยากอ้อนแค่นั้นแหละ

“ปิดไฟไหมคะ” ฉันหันกลับไปถาม คนที่ฝืนร่างกายจะรอส่ายหน้าแต่ตอนนี้หน้าตาเขาไปหมดแล้วล่ะพร้อมจะหลับแล้ว ฉันเดินไปปิดไฟหลอดกลางห้องเหลือไว้เพียงโคมไฟบนโต๊ะทำงานแค่นั้น

“ปิดทำไม” คนฝืนร่างกายตัวเองครางถามอย่างไม่พอใจ มองจากตรงนี้ก็รู้ว่าเขากำลังทำหน้ายังไง ฉันยิ้มขำเดินเข้าไปยืนข้างเตียงข้าง ๆ เขา ก่อนจะโน้มหน้าต่ำลงพร้อมกับกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา

“นอนได้แล้วค่ะ ฝันดีนะคะ”

“รีบมานอน”

“จะรีบมานอน พี่นอนก่อนเลย”

“พี่จะรอ...” พี่เกรทหลับไปแล้ว หลับทั้งที่ยังพูดไม่จบนั่นแหละ เมื่อห่มผ้าให้เขาเรียบร้อยฉันก็เดินกลับมาตั้งใจทำงานต่อ เวลาผ่านไปพักใหญ่ฉันเงยหน้ามองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้ว งานที่ต้องทำก็เสร็จเรียบร้อยโล่งใจมากทีเดียวเพราะงานที่ค้างตอนนี้เคลียหมดแล้ว พรุ่งนี้ก็จะตื่นสาย ๆ ไปเลย ชดเชยเวลานอน เวลาพักช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันเดินเข้าไปแปรงฟันอีกครั้งก่อนจะขึ้นไปนั่งบนเตียงนอน ทิ้งตัวนอนข้าง ๆ พี่เกรทที่หลับไปแล้ว ฉันนอนเล่นโทรศัพท์ไปพราง ๆ ไม่ลืมหรี่แสงสว่างให้ต่ำสุดกลัวแสงจะแยงตาพี่เกรท อยากให้เขาได้พักผ่อนเยอะ ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะขยับตัวแล้วหันมารวบฉันเข้าไปซบอกเขาทั้งแบบนั้น

“นอนได้แล้วครับ” พี่เกรทเอ่ยบอกเสียงงัวเงีย ฉันล็อคหน้าจอโทรศัพท์ขยับซุกอกพี่เกรทยกแขนพาดเอวเขาไว้ด้วย พี่เกรทเองก็ขยับกอดฉันแน่นขึ้น

“ฝันดีครับ”

“ฝันดีค่ะ”

 

“อือ”

“สายแล้วนะ” เสียงทุ้มกระซิบบอก พร้อมกับวงแขนที่โอบกอดอยู่รัดแน่นขึ้น

“หนูง่วง” ฉันบอกเสียงงัวเงีย ทั้งยังขยับซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างทั้งแขนและขากอดก่ายคนที่กำลังปลุกอย่างเด็กน้อย

“หึหึ งั้นพี่ให้นอนต่ออีกสิบนาที”

“อื้อ!” เชื่อไหม เวลาแค่สิบนาทีฉันยังสามารถหลับต่อได้ และมารู้สึกตัวตื่นก็ตอนที่มีคนแกล้ง คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าใครแกล้งฉัน ยังไม่ทันจะได้ดุอะไรริมฝีปากร้อนก็ฉกจูบลงมาอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกแปลบปราบวิ่งพล่านไปทั่วท้องเมื่ออีกฝ่ายขยับริมฝีปากดูดเม้มและทักทายด้วยปลายลิ้นร้อน ผ่านไปอย่างเนิ่นนานและเชื่องช้าคนขี้แกล้งถึงได้ผละจูบออกห่าง

“อรุณสวัสดิ์ครับ” รอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นของเขาบวกกับแสงสว่างที่เล็ดลอดผ้าม่านเข้ามามันทำให้เขาดูเซ็กซี่ซะจนฉันไม่กล้าสบตากับเขา

“พี่อ่า” ฉันตะแคงตัวหลบเขามือก็รั้งชายผ้าห่มมาคลุมตัวเองไว้

“โกรธพี่เหรอ? ขอโทษครับ”

“ไม่ได้โกรธ” ฉันตอบเสียงอู้อี้ ทั้งยังดิ้นขลุกขลักอย่างเล่นตัวเมื่อพี่เกรทพยายามดึงผ้าห่มออกจากมือ

“ไม่โกรธทำไมถึงหลบหน้าล่ะ ปล่อยมือก่อนเดี๋ยวหายใจไม่ออก” อีกฝ่ายทั้งดุทั้งหัวเราะ สนุกหรือไงเล่าเห็นฉันเป็นแบบนี้น่ะ

“ก็มันเขิน พี่เกรท!” เขาแย่งผ้าห่มออกไปได้สำเร็จ ผ้าห่มถูกเหวี่ยงไว้ข้างเตียงแต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นเมื่อร่างสูงขยับขึ้นมาคร่อมร่างฉันไว้ ทั้งยังใช้มือเชยคางให้เราได้สบตากัน เราต่างจ้องกันเงียบ ๆ ไม่นานพี่เกรทก็โน้มต่ำลงมาพร้อมกับมอบจูบที่แสนอ่อนหวานและนุ่มนวลมาให้อีกครั้ง เป็นการต้อนรับเช้าวันใหม่

อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน...

ความคิดเห็น