facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

65.ขอโทษที่ฉันมันโง่

ชื่อตอน : 65.ขอโทษที่ฉันมันโง่

คำค้น : 65.ขอโทษที่ฉันมันโง่

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 175

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2562 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
65.ขอโทษที่ฉันมันโง่
แบบอักษร

วันต่อมา 

“วันนี้อากาศดีจังเลยนะ ว่ามั้ย” 

“อืม” 

เอเรซพยักหน้าตอบก่อนที่ผมจะเปิดประตูออกมาจากห้องก่อนที่เดินลงมาที่ห้องอาหาร 

“คุณมาโคโตะ คุณรินตื่นแล้วหรอค่ะ” 

คานะตะโกนถามก่อนที่ผมจะพยักหน้าตอบและเดินมาช่วยคานะทำอาหารแต่ว่าคานะก็พยายามที่จะไม่ให้ผมเข้ามายุ่ง 

“คุณมาโคโตะ เดี๋ยวฉันทำเองได้ค่ะ” 

“คานะจังเนี่ย เหมือนพี่สาวผมเลยนะ” 

คานะหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะถามผมต่อ 

“พี่สาวคุณมาโคโตะ เป็นคนยังไงหรอค่ะ” 

“ก็เป็นคนที่รักผมมาก ช่วยเหลือผมถึงอย่าง จนถึงวินาทีสุดท้าย” 

คานะที่ได้ยินแบบนั้นก็ร้องไห้ออกมาก่อนที่จะหันมาพูดกับผม 

“เธอต้องเป็นพี่สาวที่ดีมากแน่เลยค่ะ ฉันนับถือเลยค่ะ แต่ว่าคุณต้องเข้มแข็งนะค่ะ เพราะว่าพี่สาวของคุณรักคุณมากขนาดนี้ คุณต้องใช้ชีวิตให้คุ้มค่านะค่ะ” 

ผมตอบขอบคุณกลับไปก่อนที่จะเดินเข้าไปหาเอเรซที่ลงไปนอนต่ออีกรอบ 

“นี่ตื่นได้แล้ว” 

“ขออีกห้านาที” 

“มันเกินห้านาทีแล้วนะ” 

ผมดึงผ้าห่มออกก่อนจะเดินเข้าไปจับที่หน้าของเอเรซ 

“ป่วยรึเปล่า ตาบวมเลย ร้องไห้หรอ” 

เอเรซส่ายหน้าก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและวิ่งออกจากบ้านก่อนที่ผมจะวิ่งตามลงไป 

“เอเรซเดี่ยว” 

ผมรีบวิ่งตามออกไปแต่ว่าคานะก็เดินเข้ามาหาก่อนที่ผมจะหันไปถาม 

“นี่คานะจัง คุณรินเนะละ” 

“แม่ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” 

“งั้นหรอ” 

ผมรีบวิ่งตามออกไปก่อนที่ในวินาทีนั้นฝนจะตกลงมา 

“ทำไม ฝนต้องตกตอนนี้ด้วย” 

ผมวิ่งออกตามหาเอเรซแต่ว่าในวินาทีนั้นผมก็หันไปเห็นเอเรซที่ยืนตากฝนอยู่ก่อนที่จะวิ่งเข้าไป 

“ตามหา...” 

“อย่าเข้ามา” 

เอเรซตะโกนออกมาก่อนที่จะใช้อาวุธแทงเข้าที่หน้าของผมแต่ว่าผมก็ใช้มือหยุดไว้ก่อนที่เลือดจะไหลออกมา 

“เอเรซ เป็นอะไรไป” 

ผมก้าวขาออกไปแต่ว่าเสียงของเอเรซก็ตะโกนออกมาอีกครั้ง 

“บอกว่าอย่าเข้ามาไง” 

“ทำไมละ” 

เลือดของผมไหลลงพื้นก่อนที่จะปล่อยมือจากอาวุธของเอเรซและเดินเข้าไปหา 

“นี่ มีอะไรก็ระบายออกมาสิ” 

เอเรซโยนอาวุธทิ้งก่อนจะวิ่งเข้ามาซบที่อกของผมก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา 

“ทำไมละ ทำไมนายถึงชอบอัลเตอร์ละ ทั้งๆที่ฉันพยายามแค่ไหนนายก็ไม่เคยหันมาสนใจฉันเลย” 

“เอเรซ” 

เอเรซทุบทีตัวของผมหลายครั้งพร้อมกับร้องไห้ท่ามกลางสายฝน 

“ฉันขอโทษ” 

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆฝนก่อนที่เอเรซจะพูดออกมา 

“ฉันรักนาย รักมากด้วย แต่ว่านายไม่เคยรักฉันเลย” 

ผมยืนนิ่งก่อนที่จะกำหมัดของตัวเองแน่น 

“ฉันขอโทษ...” 

“ไม่ต้องขอโทษมันไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย” 

เอเรซกำเสื้อของผมแน่นก่อนจะพูดออกมา 

“ฉันมันโง่เองที่รักคนแบบนาย ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ายังไงก็เป็นไปไม่ได้แต่ว่าอย่างน้อยก็อยากให้นายหันมามองฉันบ้าง” 

ผมที่ได้ยินแบบนั้นยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิมก่อนที่จะพูดออกมา 

“ขอโทษ” 

ฉันใจดีมากเกินไปรึเปล่า 

เอเรซผลักผมออกไปก่อนที่เธอจะเดินจากไป เธอหันหน้ามามองผมเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“ลาก่อนนะ ซายามิ มาโคโตะ” 

เอเรซค่อยๆเดินจากผมไปก่อนที่ผมจะกำมือทั้งสองข้างก่อนจาทุบลงไปที่พื้นอย่างแรง 

“เวรเอ้ย!!!!” 

ผมทุบพื้นอย่างต่อเนื่องก่อนที่จะกำมหัดแน่นลงต่อยลงไปที่พื้นแต่ว่าในวินาทีนั้นพื้นตรงนั้นก็ได้แตกออกก่อนที่ผมจะลุกขึ้น 

“พรุ่งนี้แล้วสินะ ขอสาบานเลยว่ามันจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นอีก” 

**** 

ดีจ้าไรท์เองเด้อ ช่วงนี้อากาศเปลื่ยนแปลงบ่อยก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะ วันนี้ผมอัพเร็วเพราะผมไม่ค่อยสบายจะตายอยู่แล้วแถมงานเยอะด้วย เสาร์อาทิตย์จะได้อัพมั้ยเนี่ย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว