facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

นางแบบสาวผู้ช้ำรักเพราะวิวาห์ล่ม โชคชะตาพัดพาให้มาพบกับการแต่งงานใหม่สายฟ้าแลบ จนชีวิตนางแบบของเธอเปลี่ยนไปอย่างคาดไม่ถึง...

ตอนที่ 33 หลินเวย

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 หลินเวย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2562 15:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 หลินเวย
แบบอักษร

หลังจากคุยกับหลินเวยกับหลงเจี่ยเสร็จ ถังหนิงก็นึกขึ้นได้ว่าโม่ถิงขอให้เธอรายงานเขาทันทีที่เธอรู้รายละเอียดการเดินทางไปอเมริกา ถังหนิงจึงรีบฟอร์เวิร์ดข้อมูลพวกนั้นไปให้โม่ถิง แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขาวางแผนอะไรไว้ แต่เธอก็รู้ดีว่าโม่ถิงไม่มีวันทำร้ายเธอ 

เมื่อเห็นข้อมูลการเดินทางของถังหนิงแล้ว โม่ถิงก็สั่งให้ลู่เช่อหาเลขไฟลต์ของถังหนิงทันที เมื่อเสร็จกิจ โม่ถิงก็เดินไปที่หน้าต่างบานยักษ์ที่ยาวจากเพดานจรดพื้นภายในบริษัทไห่รุ่ยและโทรหาถังหนิง “หนิง...” 

“คะ” ถังหนิงถังหนิงตอบสั้นๆ พร้อมก้มหัวลงต่ำเพราะหลินเวยยังอยู่ในรถ ถังหนิงยังไม่เชื่อใจเธอมากนักและคิดว่าควรจะระวังตัวไว้ก่อน การที่โม่ถิงเรียกเธอว่า ‘หนิง’ ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่พรั่งพรูเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก 

“ผมบอกให้ลู่เช่ออัปเกรดตั๋วเครื่องบินของคุณจากชั้นประหยัดเป็นชั้นเฟิสต์คลาสแล้วนะ มันจะทำให้คุณยุ่งยากหรือเปล่า” โม่ถิงอยากจะแน่ใจก่อนเพราะเขากลัวว่ามันอาจจะกระทบถังหนิง เผื่อเธอมีแผนอะไรอยู่ 

“แน่นอนว่าไม่ค่ะ” ถังหนิงรู้ว่าทำไมโม่ถิงถึงถาม ก็รู้สึกอบอุ่นกับความเอาใจใส่ของเขา 

เดิมทีเธอต้องนั่งแถวเดียวกับหันอวี่ฝานและโม่อวี่โหรวบนเครื่องบินในวันพรุ่งนี้ เท่านี้เธอก็จินตนาการไว้แล้วว่าโม่อวี่โหรวจะไม่ยอมนั่งอยู่เงียบๆ แน่นอน แต่เมื่อโม่ถิงเตรียมการให้อย่างนี้แล้ว เธอก็จะได้นั่งบนเครื่องอย่างสงบ แต่เธอเป็นคนเดียวที่ได้อัปเกรดที่นั่งอย่างนั้นหรือ แล้วหลินเวยกับหลงเจี่ยล่ะ… 

“ส่วนเรื่องนั้นค่อยคุยกันที่บ้านเมื่อคุณกลับมาถึง” 

“เดี๋ยวค่ะ...” ถังหนิงร้องออกมาอย่างรวดเร็ว 

โม่ถิงสัมผัสได้ถึงความลังเลในน้ำเสียงของเธอ และฟังออกว่าเธอไม่สะดวกคุยในตอนนี้ เขาจึงตอบกลับว่า “ถ้าคุณคุยไม่สะดวก ส่งข้อความมาแทนก็แล้วกัน” 

“ได้ค่ะ” ถังหนิงพยักหน้าแล้ววางสาย เธอรีบส่งข้อความหาเขาทันทีว่าเธอกังวลเรื่องอะไรบ้าง เธอบอกว่าเธอไม่สามารถเชื่อใจหลินเวยได้หมดใจแต่เพราะหลินเวยตัดสินใจที่จะติดตามเธอ เธอจึงไม่สามารถปฏิบัติต่อหลินเวยต่างจากหลงเจี่ยได้เพราะมันจะทำให้หลินเวยรู้สึกหมดกำลังใจ 

โม่ถิงอ่านความกังวลทั้งหลายของเธอพลางขยับมุมปากโค้งจนเป็นองศาที่แสนจะหล่อเหลา แม้ว่าความคิดของถังหนิงจะค่อนข้างกว้างขวาง แต่เธอยังขาดความสามารถในการมองภาพรวมของสถานการณ์ ราวกับโม่ถิงถูกสร้างมาเพื่อกลบจุดอ่อนนี้ของถังหนิง นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขาเข้ากันได้ดีขนาดนี้ เขาเป็นคนเดียวที่ชี้ทางที่ถูกต้องให้เธอได้ รวมถึงช่วยเธอตัดสินใจเรื่องต่างๆ ด้วย 

[ใจเย็นๆ แล้วก็ลองเสี่ยงพนันดู ไม่ว่าหลงเจี่ยจะภักดีหรือไม่ ความสามารถของคุณก็ยังมีข้อจำกัดอยู่ ในทางตรงกันข้าม ถึงหลินเวยจะมีข้อผิดพลาดอยู่บ้าง แต่ก็มีประวัติเป็นผู้จัดการให้ศิลปินชื่อดังหลายๆ คน และยังมีความสามารถมากกว่าหลงเจี่ยในทุกๆ ด้าน อย่าลืมสิ เรามีทุกอย่างเกี่ยวกับหลินเวยอยู่ในกำมือนะ ถึงเราจะแพ้พนัน อย่างร้ายที่สุดเราก็แค่ไม่ได้อะไรเพิ่ม] 

[เข้าใจแล้วค่ะสามี...] ถังหนิงอ่านข้อความของโม่ถิงแล้วรู้สึกใจเย็นลง ร่างกายเธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายตามไปด้วย 

[ผมอัปเกรดตั๋วให้สองคนนั้นด้วยแล้ว ไม่ต้องกังวลนะ...] 

ถังหนิงรู้มาตลอดว่าสามีของเธอเป็นเหมือนดั่งราชาผู้รู้เสมอว่าจะต้องใช้อำนาจที่มีในมืออย่างไร ไม่มีทางที่เขาจะลืมคิดเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไปได้ 

... 

ในคืนนั้น ใต้แสงไฟในห้องนอน หันอวี่ฝานกำลังจัดกระเป๋าเดินทางของเขา โม่อวี่โหรวปรี่เข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง พูดด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะนุ่มนวลและสุภาพราวกับว่าเป็นคนละคนกับผู้หญิงที่อยู่ในห้องประชุมเมื่อตอนกลางวัน “ขอโทษนะคะอวี่ฝาน ฉันผิดเองแหละในห้องประชุมวันนี้ ฉันไม่ได้เห็นแก่คุณเลย” 

“ไม่เป็นไร เราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีแล้ว คุณไม่คิดหรือว่าผมชินกับอารมณ์ร้ายของคุณแล้วน่ะ ลองคิดดูนะ ถ้าผมไม่ได้แคร์หรือไม่ได้เป็นห่วงคุณกับลูกของเรา ผมจะไปอเมริกาด้วยตัวเองทำไม” หันอวี่ฝานวางกระเป๋าของเขาลงแล้วหันมามองที่โม่อวี่โหรว “จากนี้ไปคุณต้องควบคุมอารมณ์และหยุดทะเลาะกับถังหนิง ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นผลแย่ต่อคุณเองนะ” 

“แต่ฉันอดกังวลไม่ได้นี่คะ...กังวลว่าถ่านไฟเก่าของคุณกับหล่อนจะปะทุขึ้นมาอีก!” 

“นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไร คุณก็รู้อยู่แล้วว่าผมรักคุณคนเดียว เลิกคิดมากได้แล้ว ยังมีอนาคตข้างหน้ารอเราอยู่นะ อย่าให้หญิงแพศยานั่นมากวนใจเราได้สิ” หันอวี่ฝานปลอบโม่อวี่โหรว “คุณกำลังท้องอยู่นะที่รัก อารมณ์ดีเข้าไว้สิ” 

“ถ้างั้นวันพรุ่งนี้ ฉันไม่อนุญาตให้คุณชำเลืองมองนังถังหนิงบนเครื่องบินแม้แต่หางตา คุณต้องทำตัวน่ารักกับฉันเท่านั้น” โม่อวี่โหรวออกคำสั่งอย่างเสียนิสัย ในขณะเดียวกันก็เอาตัวไปถูไถหันอวี่ฝาน เธอรู้ดีว่าผู้ชายทุกคนชอบอะไรแบบนี้ทั้งนั้น 

“ได้ตามที่คุณปรารถนาเลยที่รัก” หันอวี่ฝานตอบพลางช้อนร่างของหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนและเดินตรงไปยังห้องน้ำ 

ด้วยทริปไปอเมริกาครั้งนี้บวกกับคำสัญญาของหันอวี่ฝาน โม่อวี่โหรวจะพิสูจน์ให้ถังหนิงได้รู้ว่าหันอวี่ฝานรักใครกันแน่ เธอจะทำให้ถังหนิงได้เข้าใจว่าถึงหล่อนจะกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีทางได้หัวใจของหันอวี่ฝานกลับไปอย่างแน่นอน หันอวี่ฝานและบริษัทเทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์เป็นของเธอ และถังหนิงจะไม่มีโอกาสได้แย่งมันไป... 

แต่ถังหนิงสนใจเรื่องพรรค์นี้เสียที่ไหน 

ขณะเดียวกันนั้นเอง ถังหนิงก็กำลังจัดกระเป๋าเดินทางในตู้เสื้อผ้าของเธอภายใต้แสงไฟที่คล้ายกัน เธอสังเกตเห็นว่าโม่ถิงก็ได้เตรียมสัมภาระบางส่วนไว้ในตู้เสื้อผ้าของเขาแล้วเช่นกัน ด้วยความสงสัยถังหนิงจึงตรงไปที่ห้องทำงานเขาเพื่อถาม “โม่ถิงคะ คุณต้องบินไปธุระเรื่องงานหรือ” 

“ใช่แล้ว เที่ยวบินของผมคือพรุ่งนี้” โม่ถิงพยักหน้าแม้ดูท่าจะกำลังยุ่งมาก 

ถังหนิงกลัวว่าจะรบกวนการทำงานของเขา จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ คิดในใจว่าโม่ถิงคงจะอธิบายให้เธอฟังเองเมื่อถึงเวลานอน แต่ดูเหมือนว่าโม่ถิงจะทำงานทั้งคืนและออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ ถังหนิงมองดูโน้ตที่เขาทิ้งไว้ให้ก็นึกในใจว่าเขาคงมีงานเร่งด่วน ถังหนิงตัดสินใจว่าจะรายงานเขาหลังจากที่เธอถึงอเมริกาแล้ว เธอไม่ได้สงสัยเลยว่าเขาอยู่ไหนและทำอะไรอยู่ 

ในเช้าที่แจ่มใส หลินเวยกำลังนั่งรออยู่นอกรั้วของไฮแอทรีเจนซี เมื่อหลงเจี่ยเห็นว่าถังหนิงไม่ได้พูดเรื่องความสัมพันธ์กับโม่ถิงให้หลินเวยฟัง เธอจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบและช่วยถังหนิงยกกระเป๋าขึ้นรถ ทั้งสามถึงสนามบินอย่างรวดเร็วเพื่อพบกับหันอวี่ฝานและคนอื่นๆ 

เนื่องจากยังเป็นเวลาเช้ามาก ที่สนามบินจึงไม่ค่อยมีผู้คนนัก หันอวี่ฝานและโม่อวี่โหรวจับมือกันต่อหน้าถังหนิงอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โม่อวี่โหรวมองถังหนิงอย่างกวนประสาท หลงเจี่ยรำคาญมากเสียจนอยากตบหน้าหล่อนสักฉาด 

“หลงเจี่ย ไปรวบรวมตั๋วโดยสารของทุกคนมา” หันอวี่ฝานออกคำสั่ง 

“ทำไมฉันต้องเป็นคนไปด้วย” หลงเจี่ยรู้ดีว่างานของเธอมีส่วนขัดแย้งกับหันอวี่ฝาน เขาจึงพยายามสร้างปัญหาให้เธอกับหลินเวย 

“หลงเจี่ย ไปเถอะ...” ถังหนิงกล่าวพร้อมส่งสายตาให้หลงเจี่ย หลงเจี่ยชะงักเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจและพูดว่า “ได้ค่ะ รอตรงนี้นะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา” 

โม่อวี่โหรวกับผู้ช่วยสบตากัน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้คนถือกระเป๋าให้ในอีกสามสี่วันนี้แล้วสิ... 

แต่พวกเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าเมื่อหลงเจี่ยกลับมา...เธอเอาตั๋วมาเพียงแค่สามใบเท่านั้น 

“หลงเจี่ย ทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง” โม่อวี่โหรวถาม 

“ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณถังหนิงค่ะ ขอโทษด้วย แต่ฉันได้เงินเดือนจากคุณถังหนิง ไม่ใช่จากเทียนอี้เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ดังนั้น...ทำไมดิฉันต้องไปเอาตั๋วเครื่องบินให้พวกคุณด้วย คุณไม่มีผู้ช่วยของตัวเองหรือยังไง” หลงเจี่ยให้เหตุผล โม่อวี่โหรวและผู้ช่วยขบกรอดๆ ฟันด้วยความโมโห 

หันอวี่ฝานมองมายังถังหนิง แต่ถังหนิงทำเป็นไม่เห็นเขาพลางใส่แว่นกันแดดและหันไปทางอื่น 

โม่อวี่โหรวจ้องมองถังหนิงเขม็ง หล่อนจะต้องรู้สึกอิจฉาฉันอีกเยอะทันทีที่เราขึ้นเครื่อง คอยดูก็แล้วกัน... 

นาฬิกาบอกเวลาแปดโมงยี่สิบนาทีก็เป็นเวลาขึ้นเครื่อง เนื่องจากถังหนิงบังเอิญเจอแฟนคลับจำนวนหนึ่งที่จำเธอได้เข้ามาขอลายเซ็น ถังหนิงจึงสายกว่ากำหนดเล็กน้อย หันอวี่ฝานและโม่อวี่โหรวขึ้นเครื่องไปก่อนแล้ว ทั้งสามควรจะต้องนั่งแถวเดียวกันแต่ทว่า... 

 ...ขณะที่โม่อวี่โหรวโอบกอดหันอวี่ฝาน รอดูปฏิกิริยาของถังหนิง กลับเห็นถังหนิงเดินผ่านพวกเขาไป โม่อวี่โหรวจึงเตือนถังหนิงด้วยความอารี “ถังหนิง ที่นั่งของเธออยู่ตรงนี้” 

ความคิดเห็น