facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 แกล้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 แกล้ง

คำค้น : แอชตัน,แพรวา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2559 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 แกล้ง
แบบอักษร

ตอนที่ 3 แกล้ง

 

 คุณหญิงสุชาดากับคุณหญิงแพรพรรณแทบจะกุมขมับเมื่อเจอวาจาเผ็ดร้อนของว่าที่คู่บ่าวสาวสาดใส่กันอย่างที่ไม่มีใครยอมใคร

“พอสักทีทั้งคู่”

อาร์เธอร์รีบห้ามทัพคู่บ่าวสาวก่อนที่เรื่องราวทั้งหมดจะลุกลามไปมากกว่านี้

“แอชตันไปว่าน้องอย่างนั้นได้ยังไง แด๊ดกับมัมไม่เคยสั่งสอนให้ลูกดูถูกผู้หญิงแบบนี้” อาร์เธอร์สั่งสอนลูกชายที่มีสีหน้าเหมือนจะรู้สึกผิด(แค่เหมือนจะนะ แต่รู้สึกผิดหรือเปล่าอันนี้อีกเรื่องหนึ่ง)

“ลูกแพรก็เหมือนกัน หนูจะว่าการแต่งงานมันเป็นแค่เกมได้ยังไง” ลูคัสก็หันมาสั่งสอนลูกสาวของตนที่ใช้วาจาไม่ดีแบบนี้กับชายหนุ่มที่กำลังจะมาเป็นหัวหน้าครอบครัว

แต่คนที่กุมขมับของจริงตอนนี้กลายเป็นลูฟที่มองเห็นเรื่องยุ่งยากที่กำลังจะตามมา แต่เขาก็ไม่ขอยื่นมือเข้าไปยุ่งเด็ดขาด

ส่วนโลฟนั้นได้แต่นั่งยิ้มไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของคนทั้งคู่ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าแอชตันกับแพรวากำลังเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อกันเข้าให้แล้ว

หลังจากที่ทั่งคู่โดนบิดาของตัวเองตักเตือนกันไปคนละครั้งก็สงบปากสงบคำนั่งลงข้างมารดาของตัวเอง ปล่อยให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้ทำความตกลงกัน

“พรรณต้องฝากลูกแพรไว้กับสุด้วยนะ เขาเป็นน้องเล็กที่ใครๆต่างก็เอาอกเอาใจอาจจะทำอะไรเอาแต่ใจไปหน่อย ยังไงสุก็ช่วยตักเตือนลูกแพรด้วยนะจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะพรรณ เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว สุก็รักลูกแพรเหมือนลูกสาวแท้ๆคนหนึ่งนั่นแหละจ๊ะ ดูสิ หน้าตาก็สะสวยผิวพรรณก็ดี”

“สวยตายละ”

“แอชตัน!สุชาดารีบต่อว่าบุตรชาย

“เอาเป็นว่าเราก็จัดงานตามกำหนดเลยก็แล้วกันนะ งานทั้งหมดเราเตรียมการไว้หมดแล้ว เหลือเพียงเรื่องของเจ้าบ่าวเจ้าสาวเท่านั้น” อาร์เธอร์บอกกับเพื่อนสนิททั้งสองที่ยิ้มรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งยกเว้นเจ้าบ่าวเจ้าสาวเท่านั้นที่มีสีหน้าไม่พอใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

“งั้นก็ดีเลยค่ะ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”

“แม่คะ” แพรวารีบกระตุกแขนมารดาที่พูดอะไรไม่ว่าดันไปบอกว่ายิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เธอยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้เลย

แอชตันมองหน้าว่าที่เจ้าสาว ที่จริงแพรวาก็สวยสะดุดตามากกว่าผู้หญิงที่เขาเคยควงมาทุกคน แววตาไม่ยอมใคร ปลายจมูกเชิดรั้น เพียงแต่การจะยอมรับว่าเธอสวยต่อหน้าเจ้าตัวนั้นเขาไม่ยอมพูดมันเด็ดขาด ที่จริงเขาวางแผนจะล้มงานแต่งงานครั้งนี้โดยการประกาศให้สื่อมวลชนได้รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด แต่เมื่อได้พบของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้เขาก็บอกกับตัวเองว่าอยากจะลองเล่นของเล่นชิ้นนี้ให้คุ้มค่าสมกับการที่ต้องใช้อิสรภาพของตัวเองแลกมาจนกว่าจะเบื่อแล้วค่อยเขี่ยทิ้งก็คงไม่สาย ถึงแม้จะเป็นน้องสาวของเพื่อนรักและเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทมัมกับแด๊ด แต่ก็ไม่มีใครหยุดเพลย์บอยอย่างเขาได้แน่นอน

“ว่าแต่ลูฟกับโลฟละ เมื่อไหร่จะแต่งละจ๊ะ”

“ผมคงยังอีกนานครับคุณป้า ยังหาคนรักไม่ได้แล้วก็อยากใช้อิสระไปอีกสักพัก” โลฟ ชายหนุ่มอารมณ์ดีตอบคุณหญิงสุชาดาด้วยท่าทีสบายๆ

“ผมก็เหมือนกับโลฟนั่นแหละครับคุณป้า” พลันใบหน้าสวยหวานของใครบางคนที่กำลังนอนอยู่บนเพนเฮาส์ของเขาก็ลอยเข้ามาในสมองจนเขาต้องสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ภาพนั้นออกจากหัว

“เป็นอะไรลูฟ” แอชตันเห็นเพื่อนของเขาที่นั่งสะบัดไปมาจึงนึกสงสัยในการกระทำของเพื่อนสนิท เพราะจำได้ว่าอาหารมื้อที่ผ่านไปมีแอลกอฮอล์เพียงน้อยนิดเทียบกับที่เขาและลูฟไปนั่งนั่งดื่มตามที่ต่างๆแล้วถือว่าน้อยมาก

“ปะ..เปล่า”

“พรุ่งนี้แอชตันก็ไปรับน้องไปดูชุดแต่งงานด้วยกันนะ”

“พรุ่งนี้ผมมีนัดประชุมผู้บริหารครับ คงไปไม่ได้” แอชตันตอบมารดาด้วยความรวดเร็วพร้อมกับยิ้มรับเพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมกับบอร์ดบริหารจริงๆ ไม่ใช่ไม่อยากไปกับว่าที่เจ้าสาวแม้แต่น้อย จริงๆนะ!

“พรุ่งนี้แด๊ดจะเข้าประชุมบอร์ดบริหารแทนลูกเอง ลูกไปรับน้องไปดูชุดแต่งงานเถอะ”

“แด๊ด! แต่เรื่องที่จะประชุมกันพรุ่งนี้เป็นเรื่องปรับปรุงระบบการทำงานใหม่ ผมว่า...”

“แด๊ดทำงานมาก่อนแกเกิดตั้งกี่ปี เรื่องแค่นี้สบายมาก”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง ลูกแพรไปเองได้ค่ะ” แพรวาไม่อยากไปไหนกับว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองอยู่แล้วจึงรีบปฏิเสธความหวังดีของอาร์เธอร์อย่างรวดเร็ว

“ได้ยังไงกันลูกแพร แม่ว่าให้พี่เขามารับนั่นแหละดีแล้ว ลูกจะได้ทำความรู้จักพี่เขามากขึ้นไงละจ๊ะ” คุณหญิงแพรพรรณเอ่ยแย้งลูกสาวที่จู่ๆจะเล่นบทคนขี้เกรงใจขึ้นมาแต่คงไม่รอดพ้นสายตาของผู้เป็นแม่ได้อย่างแน่นอน

“แต่ลูกแพร...”

“ตกลงตามนี้นะคู่บ่าวสาว” ลูคัสสรุปเรื่องทั้งหมดนี้โดยไม่สนใจคำโต้แย้งของทั้งสองคนอีกก่อนจะหันไปเอ่ยขอตัวลากลับที่พักเพราะเริ่มจะดึกมากแล้ว

ขณะที่ทุกคนกำลังทยอยเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังหน้าบ้านเพื่อไปส่งครอบครัวโฮเมอร์ขึ้นรถกลับคฤหาสน์ แขนเล็กของแพรวาก็ถูกดึงไว้ด้วยแรงมหาศาลโดยไม่ทันตั้งตัว

“อย่าสายนะที่รัก พรุ่งนี้ผมจะไปรับตอนเก้าโมงเช้า แต่งตัวสวยๆละ”

“หล่อตายละ ถ้าคุณไม่มีเงิน ไม่รวย ผู้หญิงทุกคนเขาก็ไม่สนใจคุณหรอก ตาแก่บ้าตัณหา”

“แม่นางฟ้าคาสโนวี่ เธอมันก็บ้าผู้ชาย บ้าตัณหาเหมือนกันนั่นแหละ”

“ถึงฉันจะบ้าผู้ชาย แต่ฉันไม่ได้มั่ว เอาไม่เลือกเหมือนคุณหรอกนะที่รัก” แพรวาสะบัดแขนตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมพร้อมกันกับที่ผู้ใหญ่หันมาทางเธอและแอชตันพอดี เธอจึงยิ้มแล้วเดินขึ้นรถตามมารดาไปทันที

“แด๊ดกับแม่ไม่ต้องรอผมนะครับ วันนี้ผมไม่กลับไปค้างที่บ้าน” ลูฟเอ่ยลาทุกคนในรถแล้วกลับไปขึ้นรถของตนที่ขับมาเองออกจากคฤหาสน์มารีโน่ไปตามทางที่ตรงไปยังเพนเฮาส์ใจกลางเกาะแมนฮัตตัน

.................................................................................................................................

“ลูกแพร ลูกแพร ลูกแพรตื่นเดี๋ยวนี้นะ แม่บอกให้ตื่น นี่มันจะแปดโมงแล้วแอชตันเขาจะมารับแล้วนะ อย่าปล่อยให้พี่เขาต้องรอมันไม่ดีรู้ไหม” คุณหญิงแพรพรรณขึ้นมาปลุกลูกสาวสุดที่รักด้วยตัวเองหลังจากที่ส่งเด็กรับใช้ในบ้านขึ้นมาปลุกแต่ถูกแพรวาไล่ออกมาพร้อมกับปิดประตูล็อกกุญแจแน่นหนาจนเธอต้องหยิบกุญแจสำรองไขเข้ามาในห้องด้วยตัวเอง

“ช่างเขาสิคะแม่ ไม่รอก็ไม่ต้องรอลูกแพรไปเองก็ได้ โอ๊ย!

“ทำไมลูกแพรดื้ออย่างนี้นะ ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวรอแอชตันมาแม่จะให้เด็กขึ้นมาเรียก” คุณหญิงแพรพรรณหยิกเข้าไปเอวบางของแพรวาหนึ่งทีก่อนลุกจากเตียงลงไปด้านล่างเพื่อรอรับว่าที่ลูกเขยที่จะมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

“โอ๊ยย ตาแก่แอชตัน”

แพรวายังคงนอนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนจนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงร่างบางที่นอนสงบนิ่งก็ลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะลงมาด้านล่างในเวลาเก้าโมงตรงพอดี พร้อมกับชายหนุ่มที่กำลังก้าวเข้ามาในคฤหาสน์

“นี่คุณจะไปชุดนี้เหรอ” แอชตันไม่คิดว่าสาวสวยอย่างนางฟ้าคาสโนวี่จะออกจากบ้านด้วยสภาพที่เรียกว่า นางฟ้าตกสวรรค์ได้ขนาดนี้ กางเกงยีนส์ขายาวขาดวิ้น เสื้อยืดตัวโคร่งสวมทับด้วยแจ็กเก็ตยีนส์ตัวใหญ่ ผมยาวที่มัดลวกๆ ใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้ม ถ้าหากไม่มีใบหน้าที่สวยหวานขนาดนี้เขาต้องคิดว่าเป็นขอทานที่ไหนแอบเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้แน่นอน

“ต๊ายย! ลูกแพร ทำไมแต่งตัวอย่างนี้ละลูก” คุณหญิงแพรพรรณแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นการแต่งตัวที่หลุดสุดขั้วของลูกสาวสุดที่รัก

“ถ้าให้ลูกแพรกลับขึ้นไปเปลี่ยนลูกแพรก็ไม่ไปค่ะ เอาไงคุณ จะไปไหม” แพรวาพูดกับมารดาก่อนจะหันมาถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าด้วยท่าทางกวนๆไม่สนใจสารรูปของตัวเองสักนิดว่าช่างแตกต่างจากชายหนุ่มโดยสิ้นเชิง

แอชตันที่มาในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์สวมทับด้วยสูทแบบไม่เป็นทางการ แว่นตาสีชาที่แทบจะปิดบังความหล่อไว้ไม่มิด หนุ่มหล่อกระชากใจในแบบที่สาวๆใฝ่ฝัน จำใจต้องพยักหน้าเพราะเขาไม่อยากจะนั่งรอเธอกลับขึ้นไปแต่งตัวอีกครั้ง มันจะทำให้เขาเสียเวลาอยู่กับคนตรงหน้ามากเกินไป แผนของเขาวันนี้คือพาว่าที่จ้าสาวของเขาไปดูชุดแต่งงานแล้วรีบกลับมาส่ง ก่อนที่เขาจะไปหาชิลล่าคู่ควงคนใหม่ที่นัดกันไว้ในผับดังแห่งหนึ่ง

รถสปอร์ตคันหรูสายพันธุ์กระทิงดุสีดำเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์โฮเมอร์ มุ่งตรงไปยังห้องเสื้อชั้นนำของอเมริกาที่มีชุดแต่งงานมากมายหลากหลายดีไซน์เนอร์ให้เลือกซื้อเลือกชม พาหนะคันหรูเลี้ยวเข้าที่จอดรถที่จัดไว้สำหรับลูกค้าที่มาใช้บริการของห้องเสื้อด้วยความทุลักทุเล เนื่องจากเจ้าของรถและผู้ร่วมเดินทางต่างเปิดศึกปะทะคารมกันมาตลอดทาง ชายหนุ่มนั้นเลือกร้านที่กำลังจอดรถนี้เป็นเป้าหมาย ขณะที่แพรวานั้นต้องการจะให้พาไปยังห้องเสื้อของเพื่อนเธอที่อยู่ไกลออกไปอีกเมืองหนึ่ง ซึ่งชายหนุ่มไม่ยินยอมจึงทำให้เกิดการทะเลาะกันมาตลอดเพราะต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร

“ลงมาเดี๋ยวนี้ลูกแพร”

“ไม่ลง ฉันบอกว่าจะไปร้านของเพื่อนฉันไม่ใช่ที่นี่ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง” แพรวานั่งกอดอกไม่ยอมลงจากรถหลังจากที่ชายหนุ่มจอดรถแล้วลงมาเปิดประตูให้กับเธอ แต่คนเอาแต่ใจก็ไม่ยอมลงจากรถ

แอชตันตัดสินใจปลดล็อกเข้มขัดนิรภัยของแพรวาแล้วแบกร่างบางไว้บนบ่า ก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินไปห้องเสื้อสุดหรูที่มีเจ้าหน้าที่คอยเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่

“ปล่อยฉันลงนะ ไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง”

“ไม่”

“คุณไม่อายแต่ฉันอาย”

“อย่างคุณอายเป็นด้วยเหรอ ทีแต่งตัวโป๊ๆยั่วผู้ชายยังไม่เห็นอาย”กลิ่นหอมอ่อนๆที่ออกมาจากตัวนี่มันอะไรกันทำไมถึงทำให้ใจสั่นแปลกๆแบบนี้

แอชตันวางร่างของคนตัวเล็กลงบนโซฟาตัวยาวที่จัดไว้ให้สำหรับที่เข้ามาได้นั่งพักและพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ หลังจากที่ทั้งคู่นั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่สาวอกตูมก็เข้ามาทำหน้าที่ดูแลลูกค้าแต่เหมือนว่าจะดูแลเฉพาะฝ่ายชายเสียมากกว่า ก็ไอ้การที่เลือกนั่งด้านข้างผู้ชายแล้วโน้มตัวยื่นอัลบั้มชุดแต่งงานมาให้เธอจนหน้าอกของหล่อนที่ทะลักออกมาแทบจะชนหน้าของชายหนุ่มซะขนาดนั้นคงไม่ใช่การบริการแบบธรรมดาแต่น่าจะมีบริการพิเศษหลังการขายเป็นของแถมด้วย

“ไม่เอาหน้าอกของคุณชนหน้าเขาไปเลยละคะ” แพรวาอดที่จะประชดไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความหึงหวงว่าที่เจ้าบ่าว แต่เพราะมันอุจาดตาจนเกินจะรับได้ต่างหาก

เจ้าหน้าที่สาวนามว่าลิลลี่รีบดึงเสื้อคลุมของเธอให้ปิดบังหน้าอกของเธอจนมิดด้วยใบหน้าแดงก่ำเพราะความอาย

“ลูกแพร”

“อะไร ฉันขัดจังหวะคุณหรือไง” แพรวาสะบัดหน้าก่อนหันไปเปิดอัลบั้มชุดเจ้าสาวโดยไม่สนใจคนที่นั่งด้านข้าง

แอชตันมองการกระทำของว่าที่เจ้าสาวจอมยุ่งของเขาแล้วใบหน้าหล่อเหลาที่หลบอยู่หลังแว่นก็ต้องส่ายหน้า เขายอมรับว่าชอบหน้าอกโตๆนั่นและเขาก็ยอมรับว่ามองหน้าอกนั่นที่เกือบจะโดนหน้าเขาจริงๆ แต่จะให้เขาทำยังไงในเมื่อผู้หญิงเป็นฝ่ายทำให้เขาเห็นเองผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขาก็ต้องมองของสวยๆงามๆเป็นธรรมดา

“เลือกได้หรือยังลูกแพร งานแต่งจัดเดือนหน้านะครับไม่ใช่ปีหน้า”

“อย่าพูดมากได้ไหมคุณ แล้วคุณเลือกได้แล้วหรือไง ฉันไม่เห็นคุณดูอะไรเลยนอกจากหน้าอกของคุณลิลลี่” เพราะป้ายชื่อที่ติดหน้าอกของเธอ แพรวาจึงรู้ว่าเจ้าหน้าที่หญิงคนนี้ชื่อลิลลี่

“ผมนะยังไงก็ได้ รอก็แต่คุณนั่นแหละเลือกมากอยู่ได้”

“ก็ได้ งั้นฉันขอลองชุดนี้ละกัน” แพรวายื่นอัลบั้มชุดเจ้าสาวกลับไปยังลิลลี่ที่นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ด้านข้างแอชตันแล้วชี้ไปยังชุดเจ้าสาวที่ต้องการ

“ชะ..เชิญที่ห้องลองได้เลยค่ะ ดิฉันจะนำชุดตามเข้าไปให้ข้างในค่ะ”

แพรวาลุกขึ้นเดินตามลิลลี่เข้าในด้านในเพื่อลองชุดแต่งงาน เหลือเพียงชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ด้านนอกมองไปรอบร้าน พนักงานและลูกค้าหญิงต่างส่งสายมาให้เขาอย่างเปิดเผยและเขาก็ยิ้มน้อยๆส่งกลับไปให้พวกเธอเหมือนกัน ถ้าหากเขาถอดแว่นตากันแดดที่ปิดบังใบหน้าออกในตอนนี้ พนันได้เลยว่าผู้หญิงพวกนั้นต้องรีบวิ่งมาหาเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีผ้าม่านที่ใช้เป็นฉากกั้นระหว่างเขาและว่าเจ้าสาวก็เปิดออกพร้อมกับร่างสีขาวผ่องในชุดแต่งงานเกาะอกด้านบนประดับตกแต่งด้วยลูกไม้ด้านล่างชายกระโปรงตกแต่งด้วยลายที่ทำเป็นรูปดอกไม้นูนเด่นขึ้นมา แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้มองชุดเลยสักนิด

แอชตันถึงกับตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าหน้าอกที่ล้นทะลักออกมานั่นทำไมเขาไม่เคยสังเกตมาก่อน เอวขอดกิ่ว ผิวขาวราวกับอาบน้ำนมของเธอมันช่างน่าหลงใหล ชายหนุ่มได้แต่ตื่นตะลึงกับว่าที่เจ้าสาวแสนสวยยิ่งแพรวาเดินเข้ามาใกล้เขาก็ยิ่งได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา เขาไม่เคยเห็นใครใส่ชุดเจ้าสาวได้สวยขนาดนี้มาก่อน

“นี่คุณ มองอะไรนักหนา ชุดนี้เป็นไงพอใจไหม”

“หะ..ห๊า..อะไรนะ”

“ฉันถามว่าชุดนี้เป็นไง”

แอชตันจึงได้สติมองไปยังชุดเจ้าสาวที่แพรวาสวมออกมา รูปแบบตัดเย็บนั้นเขาไม่เถียงว่ามันสวยและทันจะสมัยและเข้ากับแพรวาเป็นอย่าง แต่...โอ๊ย!เขาอยากจะบ้า มันเป็นสีแดงเพลิงทั้งชุด

“นี่คุณใส่ชุดอะไรออกมาลูกแพร”

“ชุดเจ้าสาวไง สวยจนตะลึงเลยใช่ไหมละ” ใช่ มันสวยจนเขาตะลึงแต่ไม่ใช่ชุดนี่สักหน่อยที่เขาตะลึงแต่เป็นผิวขาวๆกับอกล้นทะลักนั่นต่างหากละ

“สวยตายละ หาชุดที่คนปกติเขาใส่กันไม่เป็นหรือไง มันแทบจะปิดแตงโมสองลูกของคุณไม่มิด ไหนจะสีของชุดนั่นอีกคุณจะไปเดินแฟชั่นโชว์ที่ไหน” แอชตันรีบหาข้ออ้างให้ตัวเองอย่างรวดเร็วเพราะเขาไม่ยินยอมให้ว่าที่ภรรยาของเขาใส่ชุดเจ้าสาวโชว์หน้าอกแตงโมอย่างนี้ให้ใครต่อใครในงานเห็นเด็ดขาด

แพรวากลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง มันก็จริงอย่างที่แอชตันว่าชุดนี้มันเล็กจนเธออึดอัดโดยเฉพาะตรงหน้าอกที่ล้นทะลักออกมาเกินหน้าเกินตาแบบนี้ และสีสัดก็แสบตาซะเหลือเกิน แต่ใครจะไปรู้ละว่าชุดที่เธอชี้ไปมั่วๆจะออกมาในรูปแบบนี้! ถึงยังไงเธอจะยอมตามใจชายหนุ่มง่ายๆมันก็ไม่ใช่แพรวา โฮเมอร์ แน่นอน

คราวนี้เธอออกมาอีกครั้งในชุดสีขาวสะอาดประดับด้วยคริสตันและมุกทั้งชุดแต่รัดรูปจนเห็นรูปร่างของเธอชัดเจน แอชตันระบายลมหายใจออกมาอย่างยากเย็นเมื่อเห็นด้านหลังของชุดที่โชว์แผ่นหลังเนียนสวยยาวไปจนถึงเนินสะโพก ยังดีที่เขาสวมแว่นตาเอาไว้ไม่อย่างนั้นแพรวาคงจะเห็นแววตาหื่นกระหายที่แสดงออกมาอย่างปิดไม่มิดเป็นแน่

“บ้า”

แพรวายังคงลองชุดเจ้าสาวอีกหลายชุด แต่แอชตันยังคงไม่พอใจกับชุดที่หญิงสาวสวมออกมาให้เขาได้ชมสักที เพราะแต่ละชุดที่ว่าที่เจ้าสาวของเขาเลือกมันมีแต่โชว์หน้าอกบ้าง โชว์หลังจนถึงสะโพกบ้าง เว้าด้านหน้าตั้งแต่ฐานหน้าอกมาจนถึงหน้าท้องเนียนสวยบ้าง แหวกข้างจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนบ้าง ปิดเฉพาะส่วนบ้างจนเขาแทบจะบ้าตายกับรสนิยมของแพรวา ของพวกนี้เขาต้องเก็บไว้ดูเองสิถึงจะถูก

“พอแล้วลูกแพร ผมจะเลือกชุดให้คุณเอง อยากจะบ้ากับรสนิยมแปลกๆของคุณจริงๆถ้าคุณไม่เห็นแก่ผมก็เห็นแก่หน้าพ่อแม่ตัวเองบ้าง”

แพรวากำหมัดแน่น นี่เขาบังอาจว่าให้เธอขนาดนี้เลยหรือ คอยดูเถอะ ตาแก่ตัณหากลับ

“เอาชุดนี้ไปลอง” แอชตันยื่นชุดที่เขาเป็นคนเลือกให้กับแพรวา ก่อนที่เธอจะสะบัดตัวเดินกลับเข้าไปในห้องลองแล้วกลับมาออกอีกครั้งด้วยใบหน้าบึ้งตึง

ชุดสีขาวเกาะอกตกแต่งด้วยลูกไม้ช่วงเนินอกไม่ให้เห็นหน้าอกที่ทะลักออกมามากเกินไป ช่วงเกาะอกออกแบบให้มีลวดลายเหมือนเปลือกหอยที่โอบอุ้มหน้าอกของนางเงือกในท้องทะเลก่อนจะเน้นช่วงเอวที่ตกแต่งด้วยไข่มุกเล็กๆแล้วฟูฟ่องด้วยกระโปรงเป็นชั้นๆเหมือนกับลายเปลือกหอยมุก ขับให้ผิวขาวเนียนของเธอเด่นสะดุดตา ราวกับเจ้าหญิงเงือกจากท้องทะเลกว้างใหญ่

“เอาชุดนี้แหละ” แอชตันบอกกับลิลลี่ที่คอยดูแลคู่ของเขามาตั้งแต่เข้าร้านก่อนจะหันกลับไปนั่งลงที่โซฟาตัวเดิม

“คุณนี่ตาถึงนะคะ ชุดนี้เป็นชุดที่แพงที่สุดในร้านและแพงที่สุดในเมืองตอนนี้เลยละคะ เป็นผลงานการออกแบบของดีไซน์เนอร์ชื่อดัง เวรา แวงเชียวนะคะ” ลิลลี่ออกปากชมก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับชายหนุ่มอีกครั้ง

แพรวากลับเข้าไปในห้องอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะออกมาในชุดกางเกงยีนส์ตัวเก่าหลวมโครกแตกต่างจากหญิงสาวแสนสวยในชุดเจ้าสาวที่เพิ่งลองไปราวฟ้ากับดิน

“อ้อ ฉันลืมบอกไปค่ะคุณลิลลี่ช่วยตัดชุดให้ฉันใหม่นะคะ ชุดที่ลองไปเมื่อกี้มันคับหน้าอกของฉันนะค่ะ แต่ฉันไม่อยากจะให้แก้เพราะมันเสียทรง ฉันก็เลยอยากจะให้คุณช่วยติดต่อดีไซน์เนอร์ชื่อดังคนนั้นให้ฉันทีนะคะ ฉันอยากได้ชุดแบบนี้แหละค่ะแต่...ผ้าลูกไม้ฉันขอเป็นผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสนะคะ เนื้อผ้าต้องเป็นผ้าไหมชั้นดี ตรงฐานอกขอตกแต่งด้วยมุกแท้  และตรงช่วงตัวไปจนถึงชายกระโปรงขอตกแต่งด้วยเพชรเบลเยียมและทองคำขาวนะคะ เรื่องราคาไม่ต้องเป็นห่วงว่าที่เจ้าบ่าวของฉันเขาจะเป็นคนจัดการเอง ขนาดตัวของฉันก็เท่ากับชุดที่ลองเมื่อกี้นั่นแหละค่ะ เปลี่ยนเฉพาะช่วงอกเป็นคัพอีให้ฉันด้วยนะคะ ขอบคุณ”

หลังจากที่วางระเบิดก้อนโตไว้เสร็จแล้วแพรวาก็เดินออกจากห้องเสื้อชื่อดังกลับไปยังรถสปอร์ตคันหรูทิ้งชายหนุ่มและเจ้าหน้าที่สาวลิลลี่ยืนตะลึงอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน กว่าแอชตันจะตั้งสติได้ร่างบางก็เดินไปถึงรถของเขาเรียบร้อยแล้ว

“คุณอย่าเพิ่งทำอะไรนะ”แอชตันรีบเดินกลับไปที่รถสปอร์ตของเขาที่มีร่างบางของแพรวากำลังยืนคอยเขาอยู่

“ลูกแพร นี่คุณทำบ้าอะไร”

“ฉันทำอะไร”

“ก็ที่คุณไปสั่งให้คุณลิลลี่เขาตัดชุดแต่งงานให้ใหม่ แถมของตกแต่งคุณยังสั่งจากหลายที่ขนาดนั้นเขาจะหาของแล้วตัดชุดให้คุณทันได้ยังไงภายในเวลาไม่ถึงเดือน”

“ฉันไม่รู้ไม่สนใจว่าจะเสร็จทันเดือนหน้าหรือเปล่า ถ้าเสร็จทันก็แต่ง ถ้าไม่ทันก็เลื่อนงานแต่งออกไปก่อนก็ได้นิ ฉันไม่รีบ” แพรวาตอบชายหนุ่มด้วยท่าทางสบายๆไม่สนใจอาการหงุดหงิดของคนข้างตัวแม้แต่น้อย

“คิดว่าผมอยากแต่งกับคุณมากนักหรือไงถ้าไม่เห็นแก่มัมกับแด๊ด และสมบัติที่จะตกเป็นของการกุศลแล้วละก็ ผมก็ไม่มีวันแต่งงานกับคุณหรอกนะลูกแพร”

แอชตันตอบกลับแพรวาด้วยความโมโห ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วติดเครื่องยนต์รอจนกระทั่งร่างบางขึ้นรถเรียบร้อยแล้วจึงกระชากตัวรถออกจากลานจอดรถด้วยความรวดเร็ว จนแพรวาตกใจร้องกรี๊ดจับสายรัดนิรภัยไว้แน่น

“คุณทำบ้าอะไรแอชตัน หยุดรถเดี๋ยวนี้นะ”

ชายหนุ่มไม่สนใจยังคงเร่งความเร็วรถสปอร์ตคันหรูมากขึ้นเรื่อยๆ ยังดีที่เส้นทางที่เขาเลือกใช้ไม่มีรถสัญจรไปมามากนัก เขาจะเอาคืนแม่สาวน้อยจอมแสบที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาแถมยังชอบหาเรื่องให้เขาปวดหัวตลอดเวลานี้ให้รู้สึกซะบ้างว่าอย่ามาล้อเล่นกับแอชตัน มารีโน่คนนี้

“จอดรถเดี๋ยวนี้นะแอชตัน ฉันจะลง ฉันบอกให้จอดไง แอชตัน กรี๊ดดด”

แพรวาร้องกรี๊ดด้วยความกลัวเมื่อชายหนุ่มเหยียบเบรกกะทันหันจนรถเซถลาไปด้านข้าง แอชตันรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งคนตัวเล็กที่ได้แต่ส่งเสียงร้องให้เขาหยุดรถและกรี๊ดทุกครั้งที่เขาเร่งเครื่องแซงคันข้างหน้าด้วยความหวาดเสียว

แอชตันหันกลับไปมองคนข้างๆที่เงียบเสียงลง แต่กลับพบร่างหมดสติของแพรวาพิงประตูด้านข้างด้วยใบหน้าซีดเซียว!

 

 *** ขอกำลังใจให้กับรักลดาด้วยนะคะ กำลังใจของนักอ่านทุกท่านคือแรงผลักดันให้ไรท์มีแรงสู้ต่อไปนะคะ

 
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว