เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 16 70% Just says 'love'

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 11:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 16 70% Just says 'love'
แบบอักษร

 

 

KEVIN PART :

 

"ฉันรักเธอนะ"

 

เธอเคยคิดจะอยู่ฟังคำบอกรักจากผมบ้างมั้ยวะ ชิงหลับก่อนซะงั้นยัยคิตตี้เอ้ย ขนาดหลับยังน่ารัก ปากเล็กๆ นั่นที่ชอบเถียงผมตลอดเวลา เธอเรียบร้อยเมื่ออยู่กับคนอื่น แต่กับผมนี่อีกคนเลยล่ะครับ แต่ผมชอบที่เธอเป็นแบบนี้ ไม่ได้ชอบให้เธอตบนะ ชอบตอนเธอตบแล้วมีข้ออ้างให้จูบมากกว่า

เวลาผ่านไปสักพักแล้วแต่ผมยังคงนอนมองคนตัวเล็กหลับอยู่ในอ้อมกอด มองได้ไม่มีเบื่อ อยากจะมองเธอแบบนี้ไปตลอด เฮ้อ ทำไมมึงถึงหลงคิตตี้ได้ขนาดนี้วะไอเควิน

 

ก๊อกๆ

"ขออนุญาตวัดไข้หน่อยนะคะ" เสียงพยาบาลสาวเดินเช้ามาพร้อมกับอุปกรณ์วัดไข้วัดความดัน แต่สายตาเธอดูจะตกใจที่เห็นอิงดาวนอนอยู่กับผมแบบนี้ ผมเลยทำมือจุ๊ปากบอกเป็นกลางบอกทางอ้อมให้เธอเบาเสียง เพราะกลัวว่าจะทำให้คิตตี้ของผมตื่น

"จะทำอะไรก็รีบทำ"

"ค่ะๆ" คงเป็นสายตาดุๆ ที่ผมมองกลับไป คุณพยาบาลถึงได้ดูลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ล่ะมั้ง แต่ผมไม่ได้สนใจ สนใจคนที่กำลังหลับอยู่ต่างหาก

"อือ~" เสียงงัวเงียจากคนนอนหลับปุ๋ยดังขึ้นมาเล็กน้อยหลังจากที่ผมขยับตัวเพื่อยื่นแขนข้างขวาให้พยาบาลวัด แต่มีแค่เสียงงัวเงียเท่านั้นแหละครับ เปลือกตาบางยังคงปิดอยู่ ขี้เซาเหมือนเดิม

"หลับซะนะเด็กดี" พูดพลางจูบเบาๆ ที่กระหม่อม ไม่เข้าใจตัวเองว่ากลายเป็นผู้ชายอ่อนโยนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เหคุการณ์เมื่อคืนก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ผมรู้ใจตัวว่า 'รัก' เธอมากแค่ไหน รักมากจนอยากย้อนเวลาไปทำตัวดีๆ กับเธอให้มากกว่านี้ ตอนนี้เธอคงเลิกชอบคนเลวๆ แบบผมไปล่ะมั้ง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่มีไข้แล้ว พักผ่อนเยอะๆ นะคะ^^" พยักหน้ารับพยาบาลหลังจากที่เธอเตรียมยาก่อนอาหารเอาไว้ให้ นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้วด้วย

กินยาเสร็จกำลังจะล้มตัวลงนอนก็ต้องหงุดหงิดอีกรอบเพราะเสียงโวยวายที่ดังจากด้านนอก ปล่อยให้ผมอยู่กับเมียแค่สองคนไม่ได้เลยรึไงกัน

"เข้าไม่ได้นะครับ คุณเควินกำลังพักผ่อน"

"ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้ ฉันเป็นคู่หมั้นเขานะ!"

 

แอด~

 

"ไอเควิน"

"มึงมาทำไม?" ผมถามกลับทันที่เจอกับคนที่ผมไม่อยากจะหน้ามันมากที่สุดในชีวิตนี้ เพราะมันเป็นมารหัวใจระหว่างผมกับอิงดาวไงครับ! ใช้วงแขนอกร่งออกแรงกอดร่างเล็กที่หลับอยู่อัตโนมัติ เหมือนกลัวว่ามันจะกลับมาแย่งอิงดาวไปจากผมอีกครั้ง

"มากับชาร์ลอทเองค่ะ" ชาร์ลอทเดินตามมาสมทบ สงสัยคงเคลียร์กับลูกน้องที่ผมให้เฝ้าอยู่หน้าห้องแล้วสินะ ผมไม่แปลกใจครับว่าทำไมสองคนนี้ถึงมาด้วยกัน ถ้าทุกคนยังจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ ตอนที่ผมตกลงกับชาร์ลอทเรื่องแต่งงาน เธอบอกว่าสนใจผู้ชายคนหนึ่ง และผู้ชายคนนั้นก็คือไอกันต์ยังไงล่ะครับ ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าคนสวยๆ แบบเธอคิดอะไรอยู่ถึงเลือกไอหน้าอ่อนนี่ แต่มันก็เป็นประโยชน์ก็ตรงที่ชาร์ลอทช่วยกันมันออกไปได้

"อิงดาว...พี่ขอโทษ" ไอกันต์ทำท่าจะเดินเข้ามาหาอิงดาวที่หลับอยู่แต่ผมยกมือห้ามไว้ "หยุด นี่เมียกู" นัยน์ตาคมเต็มไปด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรู้สึกผิด ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเรื่องระหว่างมันกับชาร์ลอทเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมเป็นแค่คนนอกที่ช่วยให้คนสองคนเจอกันเท่านั้นแหละครับ ที่เหลือชาร์ลอทต้องจัดการเอง ทั้งบุคลิกนิสัย ผมว่าชาร์ทลอทน่าจะเอาไอกันต์อยู่หมัดนะ

"ออกไปคุยกันข้างนอก" ผมบอกเพราะไม่อยากให้บทสนทนาของเราสามคนทำให้คิตตี้ของผมต้องตื่น

"เดี๋ยวพี่มานะ" พูดพร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มนั่นปิดท้าย ก่อนจะลุกออกจากเตียงพร้อมกับลากเสาน้ำเกลือตัวปัญหานี่ออกมาด้วย แผลก็เจ็บ แขนก็ใช้ได้ข้างเดียวมันจึงดูทุลักทุเลนิดๆ เพราะต้องลุกโดยที่ไม่ทำให้อิงดาวต้องตื่น

"เดี๋ยวชาร์ลอทช่วย" ชาร์ทลอทเข้ามาพยุงผม ส่งนไอกันต์ยังคงยืนมองอิงดาวตาละห้อย

"หยุดมองเมียกูได้ละ มองไปก็เท่านั้น ยังไงมึงก็ไม่มีวันได้เธอกลับไปอยู่ดี" ถึงจะไม่มั่นใจว่าอิงดาวจะรู้สึกเหมือนกับผมรึเปล่า แต่ลึกๆ ผมก็แอบคิดว่าเราน่าจะใจตรงกัน มั้งนะ เธออาจจะทั้งรักทั้งเกลียดผมเลยก็ได้

เราสามคนเดินออกมาคุยด้านนอกห้องพัก เป็นโซนพักผ่อนที่โรงพบาบาลเขาเตรียมไว้ให้ญาตินั่นแหละครับ

"ถ้าเธอตื่น กูขอคุยกับอิงดาวแค่สองคนได้มั้ย"

"ไม่ได้!" ผมตอบทันควันโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ถ้าอิงดาวใจอ่อนกลับไปคืนดีกับไอกันต์ผมจะทำไงล่ะครับ ตอนที่เธอหลับผมแอบอ่านข้อความที่เธอส่งไปหาไอกันต์เรียบร้อยแล้ว ดูจากข้อความเดาว่าช่วงที่ผมไม่อยู่ สองคนนี้คงมีความทรงจำดีๆ ด้วยกันเยอะสินะ นึกแล้วยิ่งเจ็บใจ

"เควินคะ" ชาร์ลอทเอามือแตะแขนผมเบาๆ เชิงเรียกสติ ถ้าสมมุติอิงดาวกลับไปหามันจริงๆ ผมไม่เป็นหมาเลยหรอวะ

"กูขอล่ะ กูไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด" มันคงไม่รู้สินะว่าอิงดาวเชื่อใจมันมากขนาดไหน กับไอกันต์อิงดาวให้มันเป็นผู้ชายที่แสนดีที่สุดจนยกขึ้นหิ้งได้เลยล่ะมั้ง หึ ส่วนผมก็เลวที่สุดในบรรดาคนที่เธอรู้จัก

"เควิน ให้เขาสองคนได้คุยกันเถอะ" พอเห็นสายตาขอร้องจากมันก็ทำให้ผมเริ่มใจอ่อน รวมทั้งชาร์ลอทอีกคน เฮ้อ ก็ได้วะ ผมพยักหน้ารับก่อนจะเมินหน้าหนีมองวิวด้านนอกโรงพยาบาลผ่านกระจกใสบอกให้ตัวเองใจเย็นๆ

"บอส..." หืม ผมหันขวับไปทันทีที่ได้ยินเสียงหวานที่แสนคุ้นเคย

"พี่กันต์!!" อิงดาวดูจะตกใจกับที่เห็นไอกันต์ยืนอยู่ข้างๆ ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าไปหาทันที "เด็กน้อย.." ไอกันต์เองก็ดีใจไม่แพ้กัน เดี๋ยวนะ...

"พี่ขอโทษ"

"ฮึก ไม่เป็นไร หนูเข้าใจ"

ทำไมกลายเป็นผมที่ต้องมายืนดูสองคนนี้ร้องห่มร้องไห้ยืนกอดกันแบบนี้วะ เธอลืมไปรึเปล่าว่าผมก็อยู่ตรงนี้

"เด็กน้อยของพี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนรึเปล่า"

"แค่กิ่งไม้ขูดเอง"

ประโยคสนทนามันคุ้นๆ นะครับว่ามั้ย คำถามที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของมัน เหมือนคำถามแรกที่ผมเจออิงดาวเมื่อคืน อิงดาวเองก็ดูจะเป็นห่วงมันเหมือนกัน ถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง สายตาที่เธอใช้มองกับไอกันต์กับมองผมไม่เหมือนกัน มองไอกันต์เหมือนสายตาที่ใช้มองคนในครอบครัวมากกว่าคนรัก

"อ๊ะ หนูขอโทษค่ะ" ดูเหมือนคนตัวเล็กจะรู้ตัวว่าที่ตรงนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับมัน อิงดาวขยับตัวออกห่างมันก่อนจะเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ อย่างน้อยเธอก็ร้องไห้ แต่ร้องไห้ไม่หนักเท่าของผมเมื่อคืนนะ ชื่นใจมานิด

"เห็นฉันเป็นอากาศรึไง"

"หนูขอโทษ" ยืนก้มหน้าก้มตาสำนึกผิด ก่อนจะกระดึบๆ มายืนข้างผม

"หึ ไปปรับความเข้าใจกับมันให้เรียบร้อย"

"เอ๋..." แค่สงสัยทำไมต้องเอียงหน้าด้วยสายตาใสซื่อแบบนั้นวะ น่ารักจนผมอยากเปลี่ยนใจตอนนี้

"เลือกเอา จะไปกับมันหรือจะอยู่กับฉันที่นี่"

"เควิน!" ชาร์ลอทโพล่งขึ้นมาคนแรกหลังจากที่ผมพูดจบ ส่วนไอกันต์กับอิงดาวก็อึ้งไม่แพ้กัน ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ผมก็ควรจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษสักครั้งใช่ไหมครับ

"ทำไมถามแบบนี้ล่ะคะ"

"ให้สิทธิเธอเลือกไง ฉันจะไปรอที่ห้องแล้วกัน" พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากตรงนั้นแล้วกลับมาที่ห้องทันทีพร้อมกับชาร์ลอทที่เดินตามเข้ามา

"มั่นใจหรอคะว่าเธอจะเลือกตัวเอง หึ!"

"ใจเย็น" ถ้าถามว่ามั่นใจมั้ย ก็ระดับนึงนะครับ แต่ถ้าคำตอบมันออกมาตรงกันข้าม...

"ชาร์ลอทไม่ยอมให้กันต์กลับไปหาคิตตี้ของคุณหรอกนะ"

"ทำไมเธอถึงชอบมันมาก พึ่งเจอกันเมื่อคืนเองไม่ใช่เหรอ?" ผมถามกลับพร้อมกับพยุงตัวเองขึ้นเตียงคนไข้โดยมีชาร์ลอทคอยช่วยเหมือนเดิม

"ผู้ชายดีๆ ใครก็ชอบ" น้ำเสียงเหมือนคนกำลังตกหลุมรัก "เขาน่ะ เป็นสุภาพบุรุษ แถมยังสุภาพ อ่อนโยนเหมือนปุ่นนุ่น น่าทะนุถนอมจะตาย" ผมว่าถ้าเธอชมมันขนาดนี้...

"เมื่อคืนจบที่เตียง?" ในขณะที่สองคนนี้กำลังสนุกกันอยู่บนเตียง แต่ผมกับอิงดาวต้องหนีลูกกระสุนหัวซุกหัวซน ดีจริงๆ

"บอกก็รู้สิ" เออ ช่างเธอเถอะครับ ผมเองก็เหนื่อยที่จะเซ้าซี้แล้วเหมือนกัน

"แล้วแต่เธอล่ะกัน แต่อย่าลืมเรื่องที่ตกลงกันไว้"

 

ครืดๆ

"คุณแม่โทรมาค่ะ" ชาร์ลอทบอกพร้อมกับยื่นสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่วางบนโต๊ะข้างเตียงมาให้

"ครับมัม"

[เควิน เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนไหม น้องตามไปดูแลรึยัง]

"แค่โดนยิงไหล่ไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ ฮ่าๆ"

[ยังขำได้แสดงว่าหายห่วง ชาร์ลอทอยู่กับเรารึเปล่า]

"อยู่ครับ"

[ดีมาก จะได้มีคนดูแล แด๊ดจะได้หายห่วงเรา]

"แต่ผมมีพยาบาลส่วนตัวอยู่แล้ว อย่าลืมข้อนี้สิครับ"

[แม่รู้แล้ว แต่ถึงจะมี แด๊ดเขาก็ยังไม่ยอมยกเลิกเรื่องแต่งงานหรอกนะตาเค]

"เรื่องนั้น.....เรื่องนั้นเดี๋ยวชาร์ลอทจัดการเองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง" ชาร์ลอทคงจะเดาออกว่าปลายสายกำลังพูดเรื่องแต่งงาน เธอเลยขออาสาคุยเอง

[อ้าว หนูชาร์ลอทหรอลูก]

"ค่ะชาร์ลอทเอง เรื่องแต่งงานเดี๋ยวชาร์ลอทจะลองคุยกับคุณพ่อให้นะคะ"

[แล้วหนูโอเครึเปล่า]

"ฮ่าๆ เรื่องนั้นโอเคสุดแล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ"

[อย่าบอกนะว่าเราก็มีหนุ่มที่ชอบแล้ว เฮ้อ เด็กสองคนนี้นี่จริงๆ เลย]

"แฮ่ะๆ เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ ส่วนเควินปลอดภัยดีหายห่วง"

[ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี แม่ฝากตาเคกับหนูด้วยนะ เดี๋ยวแม่ต้องไปคุยกับแด๊ดเควินเขาอีกที]

"ได้ค่าาาา ดูแลตัวเองด้วยนะคะ หนูฝากความคิดถึงไปหาคุณอาด้วย"

ดูเหมือนบทสนทนาระหว่างชาร์ลอทกับมัมจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ตอนนี้สิ่งที่ผมกังวลคือคนที่ยืนรอจะให้คำตอบผมมากกว่า

"กูฝากอิงดาวด้วย อย่าทำให้เธอต้องเสียน้ำตา ไม่งั้น...กูจะเป็นคนพาเธอออกมาจากชีวิตมึงเอง" ประโยคเดียวและประโยคสุดท้ายที่ไอกันต์พูดทิ้งท้ายกับผมเอาไว้ก่อนที่มันจะขอตัวกลับ โดยมีชาร์ลอทตามหลังออกไป

"ชาร์ลอทไปก่อนนะคะ จุ๊บ~" ดีใจถึงขนาดต้องมาหอมแก้มโดยที่ผมเองก็ไม่ทันตั้งตัว!

ไอกันต์ขอออกไปแบบนี้ แสดงว่าเธอเลือกผมสินะ

"เป็นอะไร" ผมถามคนตัวเล็กที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงโซฟา

"เปล่าค่ะ" นี่สินะ ผู้หญิง

"อิงดาว" ผมเรียกเสียงต่ำ เธอเพียงแค่เงยหน้ามาสบตากับผมปสบเดียวก่อนจะเมินหน้าหนีตามเดิม

"หรือต้องให้พี่ลงไปหา?" พูดพร้อมกับทำท่าจะลงจากเตียงไปจริงๆ "อ๊ะ ไม่ต้องค่ะ" แค่นั้นแหละครับคิตตี้น้อยก็เดินดุกดิกมาหาผมทันที

"เป็นอะไรไหนบอกสิ" พูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย หรือเธอไม่พอใจที่ชาร์ลอทหอมแก้มผมเมื่อกี้วะ

"คุณชาร์ลอทเขาเหมาะสมกับบอสจริงๆ นะคะ" น้ำเสียงเศร้า แววตาตัดพ้อแบบนี้คืออะไร

"บอกให้เรียกว่าไง" บอกกี่รอบก็ไม่เคยจำจริงๆ เลยเด็กคนนี้ "ก็หนูติดเรียกแบบนั้นไปแล้วนี่" ค้านหน้างอเลยล่ะครับ

"อยู่กันสองคนให้เรียกพี่ แต่อยู่ที่ทำงานอยากเรียกแบบไหนก็เรียก เข้าใจไหม" คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักซะน่าเอ็นดูจนอดใจไม่ไหวต้องบีบจมูกเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยว

"พี่เลือกหนู เพราะฉะนั้น ไม่ต้องสนใจเรื่องชาร์ลอท"

"แล้วที่หอมแก้มกันอยู่เมื่อกี้ หนูต้องสนใจมั้ยคะ ไหนจะความสนิทสนมระหว่างคุณเขากับคุณแม่ของบอส อีกอย่าง..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วก้มหน้าพูดต่อ

"ถ้าบอสไม่ได้รักหนู เหมือนที่หนูรักบอส บอสจะ อื้อ!"

จูบปิดปากซะจะได้จบเรื่อง โชคดีที่ตอนนี้ผมกับอิงดาวอยู่ระดับเดียวกันมันจึงง่ายต่อการโน้มตัวเธอลงมาจูบด้วยแขนข้างเดียวที่ยังใช้การได้

"บอกให้เรียกพี่"

"บอสจูบ อื้ออ!!" เรียกอีกก็จูบอีก บทลงโทษของคนที่สอนแล้วไม่จำ

ปกติผมคงจะจับคนตัวเล็กขึ้นมานั่งจูบบนเตียงด้วยกัน แต่ร่างกายตอนนี้ผมไม่เอื้ออำนวนเลยได้แต่จูบปิดปากไปก่อน แต่เป็นจูบที่ทำให้ผมมีความสุข สอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหวานทั่วโพรงปาก ผมจูบเธอครั้งล่าสุดคือในห้องน้ำเมื่อคืนสินะ แต่ตอนนั้นเป็นจูบโมโห ส่วนตอนนี้...

"แฮ่กๆ บอส เอ้ย พี่.." ถอนจูบออกคิตตี้น้อยก็รีบสูดอากาศเข้าปอดทันทีเพราะเมื่อกี้โดนผมช่วงชิงไปแล้ว

"พี่รักหนูนะ"

"เอ๋..พะ..พูดว่าอะไรนะคะ"

"ครั้งเดียวจบไม่มีรอบสอง" ตอนนี้หน้าผมคงแดงแข่งกับเธอล่ะมั้ง

"ขออีกรอบได้มั้ย"

"จูบหรอ ได้สิ" ทำท่าจะจูบอีกรอบก็โดนมือเล็กกั้นไว้ซะก่อน "ไม่ใช่นะคะ หนูหมายถึงประโยคเมื่อกี้ต่างหาก >///<"

 

"อยากฟังอีกก็จูบพี่บ้างสิ :)"

 

....................................

TALK

พี่เควินคนเจ้าเล่ห์!!! ส่วนพี่กันต์จะโดนชาร์ลอทกินรึยังต้องคิดต่อเอาเองนะ 555555

 

Like + Comment = ❤

 

 

 

ความคิดเห็น