หอกิ่งเเก้วตึก1

:

สิงถอยรถเข้าลานจอดรถ

:

เตไม่พูดเปล่า เดินมากอดคอ นิวเอาดื้อๆ

:

เตตีเนียนไม่ยอมปล่อยเเล้ว เดินลากนิวไปเลย

:

คริสเกาหัวเล็กน้อย ก่อนหันไปคุยกับสิง

:

คริสเดินตามสิง เเกล้งไม่สนใจนิว

:

ไม่นาน ทั้ง4คน ก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน เตถือเค้กมาให้นิว

:

คริสว่านิว นิวเหล่มองคริส ก่อนจะรับเค้กตรงหน้า มากินหน้าตาเฉย

:

เตอมยิ้ม สิงสังเกตุ เเล้วพูดขึ้นมา

:

เตเอ่ย ตามสิงเดินออกมาคุย

:

ทั้งคู่คุยกันเสร็จก็เดินกลับมาที่โต๊ะ เตมองจานเค้กเมื่อกี้

:

เตอึ้งไป คริสนึกขำ ก่อนจะพูดออกมา

:

นิวเอ่ย รับมาเช็ดปากที่เปื้อน เเต่ก็ไม่โดนจุดที่เปื้อนจริงๆ สักที

:

เตเอานิวโป้งเกลี่ยข้างเเก้มนิว นิวนิ่งไปเเถมหน้าเเดงกล่ำ จนคริสกับสิงตอนนี้เหมือนเป็นส่วนเกิน

:

สิงดึงคริสลุก เดินนำหน้าไปเลย

:

เตอมยิ้ม ก่อรลุกเดินไป ทิ้งนิวให้นั่งงงอยู่คนเดียว

:

02.30น.

:

กันนอนหันหน้ามามองออฟ มองคนหลับ เอานิ้วไปเเตะที่เเก้มเเต่มัน หายวับเข้าไปในเเก้มเขา กันถอนหายใจ เเปลกใจว่าทำไมตัวเองถึงสัมผัสออฟไม่ได้

:

กันบ่นเบาๆมองคนตรงหน้ายังรู้สึกดีเพราะมีเขาอยู่ ความรู้สึกบางอย่างมันดึงให้กัน เริ่มผูกพันธ์กับเขา ในเวลาที่ไม่นาน

:

ออฟหลับตาพูด กันถึงกับเหวอไป

:

กันนอนหันหลังให้ ออฟลืมตามาเเล้วยื้ม ไม่วายเเซวกันอีก

:

กันลุกขึ้นนั่ง จ้องไปที่หมอนข้าง

:

กันสัมผัสหมอนได้ เขายกหมอนข้างตีออฟ ไม่พอ ยังเอาหมอนมาตีออฟด้วย

:

คนพี่หลบไปมาโดนบ้างไม่โดนบ้าง สุดท้ายออฟก็กอดทั้งหมอนเเล้วกอดกันเอาไว้ด้วย

:

กันมองเขาเเล้วยิ้มเขินๆก่อนจะหาย ตัวออกมานอนหันหน้ามามองเขา

:

กันเอ่ยหลับตา ออฟยิ้มออกมา นอนหันหน้ามองกัน กันลืมตาข้างเดียว เห็นเขานอนยิ้มอยู่

:

เลยรีบหันหลังทันที พอหันหลังกันเลยยิ้มออกมา

เก็บอาการเขินเเบบหยุดไม่อยู่เเล้ว