ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เปิดพรีออร์เดอร์ Chapter 14 : ก็แค่หัวใจ 100%

ชื่อตอน : เปิดพรีออร์เดอร์ Chapter 14 : ก็แค่หัวใจ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2558 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดพรีออร์เดอร์ Chapter 14 : ก็แค่หัวใจ 100%
แบบอักษร

 

PRE-ORDER 
 
 
23/12/2015 - 15/01/2016
 
 
 
 
 
 
 
ปก อาร์ต 270 แกรม พิมพ์ 4/0 สี เคลือบพีวีซีเงา/ด้าน1หน้า
 
เนื้อใน กรีนรีด 75 แกรม พิมพ์ 1/1 สี(ดำ) เข้าเล่มไสกาว 
 
ที่คั่น+ปกพลาสติก
 

 

จำนวน 200 หน้า
 
ราคา 260 บาท รวมค่าส่งลงทะเบียน
 
 
 
รายละเอียดการโอน
 
ชื่อบัญชี SASITHON NGAMCHAMRAT
 
307-276-1773            ธนาคารกสิกรไทย
 
02-008-692-3693       ธนาคารออมสิน
 
 
 
ฟอร์มการแจ้งนะคะ
 
หัวข้อ : แจ้งโอน  DN
 
ชื่อ.................
 
ที่อยู่จัดส่ง................
 
E-mail.....................เบอร์ติดต่อ...................
 
วันที่โอน...........เวลา............จำนวนเงินที่โอน..........
 
 
โอนเสร็จแจ้งสลิฟต์ได้ที่ Subteen_glasses@hotmail.com หรือแจ้งได้ทาง Inbox ในเพจได้เลย
 
(หากไม่แจ้งไรท์จะถือว่ายังไม่ทำการโอนนะคะ) อย่าลืมเด็ดขาดนะเดี๋ยวจะเสียสิทธิ์นะคะ
 
 
ข่าวสารที่แจ้ง
 
มีข้อสงสัยสอบถามได้ที่เพจทักแชทมาได้เลยค่ะ 
 
- เรื่องที่จะแจ้งคือไรท์จะหยุดอัพนิยายที่ตอนที่ 15 นะคะ เดี๋ยวเสียสิทธิ์คนสั่งซื้อเนาะ 
 
- หนังสือได้หลังจากปิดพรีออรืเดอรืนะคะ เพราะไรท์ต้องรวบยอดส่งโรงพิมพ์นะเออ เวลาพรีออร์เดอร์
 
อาจจะเปิดปิดเร็ว เพราะไรท์อยากให้รีดเดอรืได้อ่านเร็วๆ 
 
- เราพยายามให้ราคาถูกมากที่สุดแล้วนะคะ ไม่รู้ว่ารีดเดอร์จะว่าแพงไปหรือเปล่าเนาะ
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Chapter 14

 

 

ก็แค่หัวใจ

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/129212/1050296290-member.jpg

14

ก็แค่หัวใจ

            ฉันหย่ากับไนท์มาสองอาทิตย์แล้วแต่เขาก็ไม่ยอมมาขนของออกจากห้องฉันสักทีแต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันก็มีความสุขดี

                รึเปล่า?

                ช่างมัน

                งานแต่งของฉันกับนนท์น่ะเหรอยังไม่จัดหรอกแต่อีกสามวันก็จะจัดงานหมั้นเลว ฉันยังมาสอนปกติเจอไนท์กับควีนไปไหนมาไหนด้วยกันก็บ่อย ไนท์ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับฉันเท่าไหร่นัก

                “เกล้า นี่มันอะไร”

                ตอนนี้ฉันนอนอยู่กับนนท์ทำไมก็คนจะหมั้นกันแล้วนี่นา ฉันงัวเงียลุกจากเตียงมองหน้านนท์ที่แสดงความไม่พอใจใส่ฉันอย่างเห็นได้ชัด เดี๋ยวนี้เขาไม่ค่อยเหมือนเดิมค่อนข้างโมโหง่าย ขี้หงุดหงิดไม่เหมือนนนท์ที่ฉันรู้จักเท่าไหร่ ฉันรับโทรศัพท์จากนนท์มาดู มันก็ไม่ได้มีอะไรมากนี่

                แค่ผู้ชายมาเต้นกับฉัน ฉันก็สนุกไงเต้นด้วยคลอเคลียหนักๆ

                เรื่องเมื่อคืนนี้แหละ แล้วที่ฉันมานอนนี่ก็เพราะนนท์ไปลากมาจากผับกลับมานอนเขาเกือบจะทำอะไรฉันด้วยนะแต่ฉันไม่ยอมหรอกยังไม่ถึงเวลานนท์พูดง่ายกว่าไนท์เยอะเลยสงสัยรักฉันมาก

                “ขำๆ”

                “ขำบ้าอะไรเกล้า”

                “เอาน่า แล้วนี่จะออกไปทำงานแล้วเหรอ”

                “อื้อ ผูกไทด์ให้หน่อย”

                “ไม่มีมือ”

                ฉันพูดไปงั้นสุดท้ายฉันก็ทำตามที่เขาขอ วันนี้ฉันไม่มีสอนเด็กปิดคอร์สหมดเลยถือโอกาสถือวิสาสะลาสักหน่อยไม่สบาย เพลีย

                “ไปก่อนนะ”

                “อื้อ”

                ฉันจูบปากขาเบาๆ นนท์ยิ้มให้ฉันก่อนจะเดินออกไปจากห้องของเขา ฉันยืดเส้นยืดสายหยิบโทรศัพท์ออกมาดูนั่นดูนี่ไปเรื่อย

                ตึงงง!

                เสียงไลน์ดังขึ้น ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้เห็น

 

                N : ทำบ้าอะไร!

            KT: อะไร

            N : อย่ามั่วให้มาก

            KT: เหรอ

                ฉันอดจะหัวเราะเยาะไนท์ไม่ได้ ฉันเชื่อแล้วว่าเขาน่ะรักฉันจริงๆ แล้วยังไงล่ะรักก็รักไปสิ ฉันส่งวิดีโอที่นนท์คลอเคลียฉันเมื่อคืนส่งไปให้ไนท์ดูอยากให้รับรู้ด้วยกันว่าเขาได้เมียคนเดียวกับพี่ชายทั้งที่ความเป็นจริงฉันไม่ได้อะไรกับนนท์เลยเมื่อคืนแค่อยากให้ไนท์คลั่งเล่น

                KT: มีคลิปกับคนใหม่ด้วยนะเอามั้ย?

            N : อย่าให้มันมากเดี๋ยวจะเจอท่ายากไม่รู้ตัว

                ฉันอ่านมันแล้วก็ไม่สนใจใยดีอะไรอีกเลย ฉันโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้แถวๆ หัวเตียง ฉันเข้ามาอาบน้ำใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีก็ออกมาใส่เสื้อผ้าแต่งตัวให้เรียบร้อยเพื่อจะกลับห้องก็ใส่ชุดเดิมค่อยกลับไปเปลี่ยนที่ห้องเอา ฉันเก็บของทุกอย่างลงในกระเป๋าเดินออกมาจากห้อง

                แต่พอฉันเดินมาถึงประตูห้องก็ต้องตกใจเมื่อเห็น

                “มาหาใคร”

                “

                “สนุกมั้ย?”

                “

                “ไม่ตอบแฮะ”

                “

                “จะอึ้งอีกนานรึเปล่า”

                “ทำไม”

                “ทีหลังก็โทรหานนท์ก่อนสิ”

                ฉันพูดพลางฉีกยิ้มกว้างส่งให้ควีน ก็เซอร์ไพรส์นะที่เจอที่นี่ มีเรื่องวุ่นๆ อีกแล้วล่ะสิทีนี้ จะเอาทั้งพี่ทั้งน้องเลยใช่มั้ยครอบครัวนี้ลูกชายมีแต่ของดีๆ กันทั้งนั้น   

                “ไหนวันนั้นบอกจะทวงไนท์คืนไง”

                “ก็ได้แล้วไง”

                เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังของควีน ฉันกลอกตาไปมาก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากไนท์เดินเข้ามาโอบไหล่ควีนไว้แน่นพร้อมกันนั้นก็เม้มปากจนเป็นเส้นตรง

                “เหรอ แล้วมาทำไมล่ะ”

                “มาหาพี่ชาย พาแฟนมาให้พี่ชายดูเป็นการบอกว่าไม่ได้เจ็บเลยที่โดนเมียทิ้งมา!

                โอเค  เป็นคำตอบที่ทำให้ฉันนิ่งไปได้เหมือนกัน เป็นสัมผัสที่เจ็บอยู่เหมือนกัน เฮอะ! นี่ฉันรู้สึกบ้าอะไรกับไนท์อย่างนั้นเหรอ ไร้สาระสิ้นดี

                “ใครถาม”

                “เธอไง แล้วนี่เฮียไม่อยู่?”

                “ไม่ไปทำงาน เข้าไปรอก่อนมั้ยล่ะ”

                “ไม่ล่ะ ไปเหอะควีน”

                ไนท์ประคองควีนเดินออกไปจากหน้าห้องฉันหัวเราะสมเพชออกมา สมเพชตัวเองน่ะไนท์มองฉันไม่เหมือนเดิมฉันเองก็มองไนท์ไม่เหมือนเดิมเหมือนฉัน ฉันปิดประตูเดินออกไปจากห้องด้วยมาดนางพญาเดินตามหลังสองคนนั้นไปที่ลิฟต์เจ็บใจก็ช่างแต่จะเก็บไว้ตอนนี้ต้องชนะไว้ก่อน

                “ไนท์ควีนจะอ้วก”

                “อดทนไว้หน่อยนะ”

                พอประตูลิฟต์เปิดสองคนนั้นก็เดินเข้าไป พอฉันจะตามเข้าไปไนท์ก็กดปิดใส่หน้าฉันทันที หมายเลขชั้นมันเลือดลงไปเรื่อยๆ แล้ว ก่อนประตูจะปิดฉันเห็นเขาทำสายตาเย็นชาส่งมาให้ฉันด้วย คิดจะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย โอเค ถึงจะเจ็บแต่ก็จะไม่ให้เห็นความรู้สึก ฉันกดปุ่มลูกศรลงอีกครั้งเพื่อรอให้ลิฟต์ขึ้นมารับแล้วลงไปยังชั้นล่างรถฉันจอดอยู่ที่ผับแต่ฉันให้เพื่อนสาวที่ไปด้วยเอาไปไว้คอนโดให้แล้วฉันจำต้องนั่งแท็กซี่กลับแทน

 

                ปวดหัวชะมัด!

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/129212/1050296290-member.jpg

 

Night Talk

            ผมมาส่งควีนเหมือนประจำทุกวันด้วยความเป็นห่วง โคตรงี่เง่าเลยชีวิตผมบัดซบไปหมดซะทุกอย่าง มันกำลังจะดีอยู่แล้วเชียวเรื่องทุกอย่างจะไม่วุ่นวายเลยถ้าไม่

                “ไนท์ ควีนขอโทษนะ”

                “ไม่เป็นไรช่างมันเถอะ ไปได้แล้ว”

                ควีนยิ้มบางมือเธอก็ลูบท้องที่กำลังขึ้นรูปนูนไปมาใบหน้ามีความสุขมันก็พลอยทำให้ผมมีความสุขไปด้วย ผมเอื้อมมือไปลูกศีรษะเธอเบาๆ

                “ไว้พร้อมเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานนะ”

                “อื้อ  ฉันดีใจนะที่ฉันท้องแบบนี้”

                “ฉันก็เหมือนกัน”

                ผมรอให้ควีนลงจากรถขึ้นไปบนห้องจนเรียบร้อยผมก็ขับรถไปคอนโดเกล้าทันที แต่พอมาถึงก็ไม่เห็นวี่แววของเกล้าเลย ไปไหนอีกรึเปล่าแต่รองเท้าก็อยู่ ของก็อยู่ครบอาบน้ำเหรอ ผมเดินหาเกล้าไปทั่วห้องจนมาหยุดอยู่ที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เรือนร่างเปลือยเปล่ายืนหันหลังให้ผมอยู่คงไม่รู้ว่ามีคนเข้ามา

                ผมเห็นรอยแดงที่อยู่บนไหล่เกล้าอารมณ์อยากจะกวนหายไปในทันที ตอนนี้ผมรู้สึกยังไงรู้มั้ย รู้สึกเหมือนตัวกำลังลุกเป็นไฟอยากจะขย้ำให้เกล้าตายคามือครั้งแรกที่ผมมีอะไรกับเธอก็เพราะหวงแค่ไปเต้นกับผู้ชายผมยังจะบ้า ยิ่งเมื่อคืนที่เธอส่งคลิปเวรๆ นั่นมาให้ผมนอนไม่หลับทั้งคืน ใจมันบีบเค้นซะจนผมจะตายอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ารอยจูบแดงๆ นี่เป็นของใคร แต่ยังไงเกล้าก็ต้องเป็นของผมคนเดียว

                “มีความสุขมากสินะ”

                “นายมาได้ยังไงออกไปนะ”

                เกล้ารีบใส่ชุดชั้นในทันที เธอหันมามองผมอย่างไม่พอใจ เหมือนเธอจะโกรธมากด้วย  โกรธเรื่องที่ผมเข้ามาเพียงแค่น้อยนิดแต่โกรธเรื่องที่ผมปิดประตูลิฟต์นี่เรื่องใหญ่ ผมรู้มองดูออกก็ไม่ได้โง่งมอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ผมยังยืนกอดอกอยู่ใช้ไหล่พิงกรอบประตูมองเกล้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่อยากเข้าไปใกล้มันยังไม่ถึงเวลา

                “ทำไมจะเข้าไม่ได้ก็เราเป็นสามีภรรยากันนี่”

                “จำได้ว่าหย่า”

                เกล้าแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยเธอก็แผงฤทธิ์กลายร่างเป็นนางพญาในทันที

                “เหรอ ออกไปหาแฟนนายซะ”

                เกล้าพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอดถึงความสมเพชเวทนา หึ! ใช่ผมมันน่าสมเพชผมทำอะไรก็ผิดไปหมด น่าสมเพชทุเรศน่ารังเกียจสำหรับเธอ อยากจะมองแบบไหนก็มองมาเถอะ จะด่าก็ด่ามาเถอะ

                “ไม่ไป อยากอยู่ที่นี่กับเธอ”

                “แต่ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่กับนาย ทุเรศ บ้าบอที่สุด”

                “สำหรับเธอฉันมันก็ทุเรศบ้าบอตลอดนั่นแหละ ฉันไม่เคยดีในสายตาเธอหรอก”

                ผมพูดพลางเสยผมขึ้นมาลวกๆ ด้วยอารมณ์โมโหแต่ก็พยายามที่จะไม่พุ่งไปขย้ำยัยตัวร้ายตัวเล็กนั่น ที่จริงเกล้าไม่ได้ใหญ่ไปกว่าผมเลยสักนิดเธอตัวเล็กนิดเดียว

                “รู้ก็ดีนี่ งั้นก็ไสหัวออกไป!

                เธอเดินกระแทกไหล่ผ่านผมไปแบบไม่เหลียวแล ผมคงเป็นได้แค่เศษฝุ่นสำหรับเธอ

                “รอยแดงที่ไหล่เป็นของใคร”

                ผมเดินตามเธอมายังห้องรับแขก ยืนมองเธอที่นั่งเปิดทีวีไม่สนใจว่ามีผมอยู่ในห้องร่วมด้วย เห็นแบบนี้แล้วมันน่าโมโหนะว่ามั้ย?

                “ของใครก็ช่างนายไม่เกี่ยว”

                ใบหน้าไร้อารมณ์ของเกล้ากับคำตอบสิ้นคิดทำให้ผมพุ่งเข้าหาเธอทันที ผมผลักเธอนอนราบไปบนโซฟาตัวยาวรวบมือเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

                “ปล่อยนะ”

                “อยากย้อนความหลังมั้ยล่ะ”

                “อย่ามาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้นะ”

                “ทำไมล่ะ หืม ไม่ได้ทำแบบนี้นานหอมจังเลยนะ”

                ตัวหอมจริงๆ โคตรคิดถึงเลย แต่ก็โคตรโมโห โคตรเกลียดในเวลาเดียวกัน ทุกสิ่งที่เกล้าทำตอนนี้มันเหมือนสิ่งที่ผมทำตอนนั้น ทุกสิ่งที่เกล้าเจ็บเกล้าเจอมันเป็นสิ่งที่ผมเคยทำ ผมก็บอกไม่ได้หรอกนะว่าเกล้าเอาคืนผมรึเปล่าแต่ถ้าใช่มันก็สมควรแล้ว

                “ปล่อย ฉันจะเป็นพี่สะใภ้นายอยู่แล้ว”

                ถึงจะคิดถึงแค่ไหนแต่ก็ไม่ชอบอยู่ดีที่พูดแบบนี้ หงุดหงิด ผมก้มลงไปเบียดริมฝีปากสัมผัสกับเธอแรงๆ ดุดัน จะจูบให้เลือดกบปากเลย ไม่อยากจะทำนักหรอกแต่มันห้ามไม่อยู่ คิดถึง โกรธด้วย

                “อื้อเจ็บ”

                “ถ้าเจ็บทีหลังก็อย่าพูดอะไรที่ไม่เข้าหู”

                “ก็มันจริง”

                “เกล้า! อย่าให้โมโหแล้วพูดซ้ำ”

                “เลิกวุ่นวายได้มั้ย?”

                “แล้วยกเลิกงานแต่งได้มั้ยล่ะ!

                เกล้าเม้มปากแน่นเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ผมใช้มืออีกข้างบังคับให้เธอหันกลับมามอง มีเพียงชั่วครู่ที่ผมเห็นแววตาแปลกๆ จากเธอก่อนจะปรับให้กลับมาอยู่โหมดเย็นชาเหมือนเดิม

                “ไม่ได้”

                “ทำไมล่ะเกล้า ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันรักเธอ”

                “ถ้ารักฉันจริงทิ้งควีนมาหาฉันมั้ยล่ะ”

 

                Klaow Talk

            ก็แค่อยากรู้เท่านั้น ไนท์เงียบมาเกือบนาทีแล้วตั้งแต่ที่ฉันถามคำถามงี่เง่านั่นออกไป ทั้งๆ ที่ปากก็บอกว่ารักฉันแท้ๆ แต่ดูเอาเถอะเขาไม่ตอบอะไรเลยนอกจากเงียบเท่านั้น

                “ถ้าเลิกไม่ได้ก็ไปจากฉันซะ”

                “ถ้าทำได้ เธอยอมเป็นของฉันมั้ยล่ะ….ตลอดไป”

                ตึกตัก ตึกตัก

                ใจฉันเต้นตึกตักกับคำว่า ตลอดไปของเขา ไนท์จริงจังทุกคำพูดจริงจังจนฉันกลัว ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาเลยในตอนนี้

                “ว่ายังไงล่ะ”

                “ฉันคะแค่ล้อเล่นอย่าจริง

                “ฉันจริงจัง! กี่ปีฉันรอเธอรู้บ้างมั้ย อยู่ๆ ก็เลิกกับฉันหายไปจากชีวิตฉันเธอรู้มั้ยว่าฉันทรมานแค่ไหน” ไนท์พร่ำคำพูดออกมาเขากดมือฉันไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่มีต่อฉัน

                “

                 “เธอไม่เคยฟังอะไรจากฉันเลย เชื่อแต่ตัวเองเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่”

                วะว่าไงนะ?

                “แล้วที่จะหมั้นกับเฮียเพราะรักหรืออะไรกันแน่”

                “

                “ถ้าเธอรักเฮียจริง เธอรักไปนานแล้วรักตั้งแต่ตอนที่ฉันพาเธอมาทานข้าวกับเฮียแล้ว”

                “

                “หัดยอมรับใจตัวเองซะบ้าง!

                ไนท์ผละออกจากฉันเดินออกไปจากห้องฉัน เขาพูดแค่นั้นก็ไม่หันกลับมามองฉันอีกเลย ฉันได้แต่นอนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างนั้นคิดทบทวนคำพูดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                หัดยอมรับใจตัวเองเหรอ?

                ใจฉันรักเหรอ รู้สึกดีกับใคร

                ไนท์หรือนนท์

                หึ!

 

                บ้าที่สุดเลยชอบทำให้ฉันวุ่นวายชะมัด

 

 

 

 

 

 

 

#

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว