ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep7 อ้อมกอดและสัมผัส 100% (ลงเพิ่ม)

ชื่อตอน : ep7 อ้อมกอดและสัมผัส 100% (ลงเพิ่ม)

คำค้น : เฮียติน,หนูเม

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2558 22:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep7 อ้อมกอดและสัมผัส 100% (ลงเพิ่ม)
แบบอักษร

"พอๆ เลิกอวดเก่งได้แล้ว เด่วหนูไปส่ง"

PartTin/พาร์ทติน

ยัยนั้นพูดจบแล้วเธอก็เดินมาพยุงตัวผมลุกขึ้น ยอมรับเลยว่าวันนี้ผมหมดสภาพมากไม่เคยเมาจนตัวเองต้องให้คนอื่นมาช่วยแบบนี้ ผมแค่เคลียดๆเรื่องไอร่เติร์ทตอนนี้เราเปนอดีตเพื่อนกันแล้วและอิกเรื่องคือเรื่องของเธอคนที่กำลังพยุงร่างของผมอยู่ เธอชอบผม ถ้าถามว่าผมรู้สึกกับเธอมั้ยบอกตามตรงคือผมรู้สึกแล้วก็มากด้วย แต่ที่ผมต้องปฏิเสธเธอเพราะว่าผมคือเพื่อนของไอร่เติร์ท ผมต้องเลิกยุ่งกับเธอถ้าผมทำแบบนี้ไอร่เติร์ทมันก็คงเลิกคิดได้แล้วว่าผมกับเมแอบสวมเขาให้มัน และคำว่าเพื่อนก็จะกลับมาผมคิดแบบนั้นแต่จะให้ทำมันช่างยากเหลือเกิน

"พี่ติน เอารถพี่มาร์ชไปได้มั้ย คือหนูไปส่งพี่แล้วหนูก็จะกลับบ้านเลย" เธอบอกผมก่อนจะค่อยๆว่างผมไว้ที่โซฟาร์ ผมไม่เข้าใจตัวเองทั้งที่สติก็ยังพอมีอยู่แต่ทำไมร่างกายมันถึงไม่ปกติเลยว่ะจะเดินทีก็เซจนจะล้ม

"อืม" ผมตอบเธอไปสั้นๆ คือไม่อยากคุยกับเธอยาวกลัวมันจะตัดใจยากอ่ะครับ

"งั้นรอแปปนึ่งนะ เด่วหนูไปเอากุญแจรถแปป" ผมนั่งรอเธอประมาณไม่ถึงสิบนาทีเธอก็กลับมา ยัยนั้นค่อยๆมาพยุงร่างผมก่อนจะแอบบนแต่ผมดันได้ยิน 

"ตัวหนักชิบ คนหรือควายว่ะ" 

"เธอว่าอะไรนะ" ถามไปงั้นแต่ที่จิงได้ยินเต็มสองรูหูครับ

"ป๊าว" 

"หึ"  ยัยนั้นพยุงร่างผมมาจนถึงรถเรียบร้อยและเธอก็ขับออกจากผับทันที

ตลอดทางผมนั่งหลับตาคือหลับแค่ตาจิงๆนะไม่นอนหลับ ผมแค่ไม่อยากลืมตามาเจอกับผู้หญิงคนที่ผมรักแต่กลับไม่มีสิทบอกว่ารักเธอเลยด้วยซ้ำ ผมอยากจะกอดเธอบอกกับเธอว่าผมรักเธอมากแค่ไหนแต่กลับทำไม่ได้เพราะคำว่าเธอคือคนที่เพื่อนผมรักไง ผมรู้สึกเหมือนรถจอดสงสัยจะถึงแล้ว

"พี่ติน ตื่นๆ ถึงแล้ว" ยัยนี้เดินมาเปิดประตูรถฝั่งที่ผมนั่งอยู่แล้วใช้มือสกิดผมเบาๆ

"อืม " 

เธอพยุงผมมาจนถึงหน้าประตูห้องแล้ว ผมรูดคีการ์ดเสร็จแล้วนะทำไมยัยนี้ยังไม่พยุงผมเข้าห้ิงอิกว่ะ

"พี่เข้าเดินเข้าห้องเองไหวรือป่าว คือมันจะตีสี่แล้วหนูรีบกลับ"

"อืม" ยัยนี้คงไม่กล้าเข้าห้องผมสินะ แต่ผมไม่ยอมให้เธอขับรถกลับตอนนี้หรอกมันอันตราย เพราะฉนั้น หึ

"พรึบ ตึก โอ๊ยยยย!" เสียงผมเองครับ ผมแค่แกล้งล้มให้ยัยนั้นรีบวิ่งเข้ามาก่อนประตูห้องผมจะปิด ทุกอย่างเปนไปตามแผนครับ หึๆ

"เฮ๊ยยย พี่ตินเจ็บตรงไหนรือป่าว"

"นิดหน่อย" 

"หนูพยุงไปส่งดีกว่า เด่วล้มหัวฟาดพื้นตาย"

"อืม" แช่งกันรือป่าวว่ะ แต่ช่างเหอะ ตอนนี้เธอพยุงผมเดินเข้ามาในห้องนอนแล้ว แร้วก็ว่างผมลงบนที่นอนห่มผ้าให้แล้วด้วย 

"พี่ตินหนูกลับก่อนนะ ฝันดะ โอ๊ยยยย พรึบ" ไม่ต้องตกใจครับผมกอดเอวเธอแล้วดึงลงมานอนด้วยกันทันที

"นอนนี้แหระ กลับตอนนี้มันอันตราย"

"ไม่ ปล่อยหนูจะกลับ" ดิ้นแรงจิงแม่คูณ ผมกอดเธอแน่นขึ้นเอาสิถ้ายิ่งดิ้นผมก็จะยิ่งกอดให้มันแน่นกว่าเดิมอิกเอ้า

"จะนอนไม่นอน ถ้าเธอไม่นอนฉันจะพาเธอทำอย่างอื่น คืนนี้ไม่ต้องนอนแมร่งแล้ว" ผมพูดแล้วค่อยๆหน้าไปก่ายไว้ที่ไหล่เธอ 

"........." หึ ไม่ตอบแถมยังตัวแข็งถือเลยครับตอนนี้ สงสัยจะกลัวจิงๆ

"จะนอนมั้ย ตอบ" ผมแกล้งทำเสียงแข็งใส่เธอ ยัยนี้สดุ้งเลยครับ

"นะ..นอน เลิกกอดได้แล้ว" เธอพูดแล้วพยายามแกะมือผมออก ตอนนี้ผมนอนกอดเธอจากด้านหลังโดยที่มือเอื่อมไปประสานกันตรงหน้าท้องเธอ บอกเลยยัยนี้เอวบางมาก กลิ่นตัวก็ห๊อมหอม จะอดได้ไหมว่ะคืนนี้ 

"ถ้าไม่อยากโดนมากกว่ากอดก็เงียบ แล้วก็นอนซะ" ได้ผลครับ พอจบประโยคยัยนี้ก็เงียบแล้วรีบหลับตาทันที 

"ดีมาก ฝันดี" ผมพูดจบแล้วก็กระชับอ้อมกอดเธอมากขึ้น คืนนี้เปนคืนที่ผมจะทำตามใจตัวเอง ก่อนที่ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออิกต่อไป ผมจะเก็บอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้ไว้ จะจำทุกสัมผัสที่น่าหลงไหลนี้ไม่มีวันลืมมันแน่นอน 

 

 

""""""""""""""""""""""""*********""""""""""""""""""""""""""""

 

ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนจะเหลือบตามองดูนาฬิกานี้มันสิบโมงเช้าแล้วหรอ ผมหันมามองร่างบางที่ตอนนี้ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่ ผมยังนอนกอดเธออยู่ท่าเดิมแต่เปนยัยนี้ที่เปลี่ยนกิริยาบทมาเปนหันหน้าซบอกผม ผมใช้มือเกลี่ยผมที่ปิดหน้าเธอออกแล้วก้มไปหอมที่หน้าผากเธอ มันคงหมดเวลาของผมแล้วสินะ

'ถ้าเฮียทำอะไรที่ทำให้เมเสียใจ เฮียอยากให้รู้ไว้ว่าเฮียเจ็บกว่าเมล้านเท่า'

ผมพูดกับเธอเบาๆ เธอไม่รู้หรอกแค่พูดไปงั้น เพราะถ้าเธอตื่นผมคงพูดไม่ได้ ผมค่อยๆผละอ้อมกอดออกจากเธอพยายามให้เบาที่สุดเพราะกลัวเธอตื่น ผมหยิบเอามือถือที่โต๊ะข้างหัวเตียงแล้วเดินออกมาหน้าระเบียง กดหาเบอร์ใครบางคนที่ผมคิดว่าจะช่วยผมได้

 

[ไงค่ะเฮีย โทรมามีไร] ปลายสายรับแล้วตอบผมด้วยเสียงสดใส

"เราอยู่ไหนเพทาย" เพทายคือลูกพี่ลูกน้องผมเอง ไม่มีใครรู้หรอกเรื่องนี้ขนาดพวกไอร่มาร์ชก็ไม่รู้ 

[อยู่บ้าน เฮียอะเพกลับมาตั้งเดือนนึ่งแล้วยังไม่ได้เห็นหน้าเฮียเลย" คือเธอพึ่งกลับมาจากเมืองนอกหลังจากที่ไปเรียนตั้งแต่อายุ 15 ปี จนตอนนี้อายุ 21 แล้ว

"เราก็มาหาเฮียดิ เฮียมีเรื่องอยากให้เราช่วยอยู่พอดี" 

[เรื่องไรอ่ะ บอกก่อนนะค่าตัวเพแพง 55]

"แพงแค่ไหนเฮียก็ยอม" ผมพูดด้วยเสียอาจจะฟังดูจิงจังมั้งเธอเรยรีบถามผมทันที

[เรื่องอะไรอะทำไมถึงทำให้เฮียเพต้องซีเรียสขนาดนี้]

"คืออย่างนี้นะ -฿฿฿%&#@&-+((&%!:"":-6฿##-(("^^`=™^€=^$√"

ผมเล่าเรื่องของผมไอร่เติร์ทแล้วก็เมลินให้เพทายฟัง เล่าให้ฟังทุกอย่างจิงๆ เรื่องที่ผมรักเมผมก็บอกเพราะผมจะให้เพทายช่วยมาเปนแฟนหลอกๆเพื่อหลอกให้เมเชื่อแล้วก็เลิกรักผม ผมนอนคิดเรื่องนี้มาทั้งคืนแล้วแล้วผมก็ต้องทำใจให้ได้ผมบอกตัวเองอย่างนั้น เพื่อเพื่อนรักและเพื่อคนที่ผมรักจะได้เจอคนที่ดีผมยอม

[เฮียคิดดีแล้วหรอ เพจะไม่ห้ามนะแต่เพแค่อยากมั่นใจว่าเฮียตินของเพจะไม่มานั่งทรมานใจทีหลังง่ะ"

"อืม เฮียคิดดีแล้ว"

[ก็ได้ค่ะ ประมาณสิบเอ็ดโมงเพคงไปถึง]

"อืม" ติ๊ด ผมคิดถูกแล้วใช่มั้ย คนอื่นอาจจะมองว่าผมมันบ้าที่ทำอะไรแบบนี้แต่นี้มันคือการแสดงความรักของผม หลังจากวันนี้ไปผมคงไม่มีสิทไปข้องเกี่ยวกับเธออิกแล้ว 

'เฮียรักเมนะ เฮียขอโทษ'

ผมพูดไปกับสายลมพูดแบบไร้จุดมุ่งหมายเพราะคำว่ารักผมคงพูดให้เธอไม่ได้ ผมเดินเข้าไปในห้องและยังคงเห็นเธอหลับอยู่ ผมจึงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

 

 

_______________________________________________

 

MaLin/เมลิน

ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา เอ๊ะ! นี้มันไม่ใช่ห้องฉันนิอ๋อคิดออกแล้วเมื่อคืนฉันนอนที่ห้องพี่ตินเขาไม่ยอมปล่อยให้ฉันกลับแถมยังนอนกอดฉันด้วย อันที่จิงอ้อมกอดของเขาเมื่อคืนมันอบอุ่นมากเรยนะ สัมผัสนั้นฉันยังจำมันได้

 

ฉันได้ยินเสียงมีคนอยู่ในห้องน้ำ คงเปนพี่ตินสินะและประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับร่างของพี่ตินที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวพันอยู่ที่เอวแบบหลวมๆหยดน้ำเกาะตามตัวฉันอึ่งไปห้าวิก่อนจะเอามือมาปิดตาแล้วหันหน้าหนีทันที โอ๊ยยยย! นี้เขาลืมไปรือไงว่ามีฉันอยู่ในห้องด้วยเนี้ย

"ตื่นแล้วหรอ" เห็นหลับอยู่รือป่าวละ 

"อะ...อืม" เสียงจะสั่นทำไมยัยเมแกนี้มันจิงๆเรย ไอร่พี่ตินมันก็ยังไม่รู้ตัวอิกนะไอร่พี่บ้านิ

"เปนอะไรหรอ เอามือปิดหน้าทำไม" ยัง..ยัง ยังมีหน้ามาถามอิกนะพ่อคูณ

"ดูสภาพตัวเองก่อนดิ ><"

"เอ่ออออ! ขอโทษทีพอดีฉันชินนะ" 

"อะ..อืม" ฉันได้ยินเสียงเขาปิดประตูห้องน้ำอิกครั้งสงสัยจะออกมาหยิบชุดแล้วไปเปลี่ยนในห้องนำ้แล้ว ฉันจึงค่อยๆเอามือที่ปิดหน้าออก

"เฮ้ออออ" 

ฉันนอนรอสักพักแกก็ออกมาจากห้องน้ำเขาบอกให้ฉันเข้าไปอาบแต่ฉันปฏิเสธเพราะฉันไม่มีชุดเปลี่ยนแล้วอิกอย่างฉันก็ว่าจะกลับแล้วเพราะถ้าเฮียมาร์ชรือเจ้มินรู้ว่าฉันยังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืนฉัยซวยแน่ แต่เขาก็ไม่ยอมให้ฉันกลับบอกว่าให้รอกินข้าวก่อนเพราะเขาโทรสั่งมาแล้ว ตอนแรกฉันก็ไม่ยอมหรอกแต่เขาบังคับฉันถึงจะเปนแค่คำพูดธรรมดาแต่บอกเลยถ้าออกจากปากพี่ตินมันมีอำนาจมาก บอกเรย ฉันเรยขอเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าส่วนพี่ตินออกไปนั่งที่โซฟาร์ข้างนอกแล้ว

 

 

'ติ๊งต๊อง...ติ๊งต๊อง...ติ๊งต๊อง' ฉันเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ได้ยินเสียงออดพอดีสงสัยอาหารคงมาส่งแล้วมั่ง ฉันจึงเดินไปประตูห้องเพื่อจะออกไปแต่สายตาฉันกลับไปสดุดกลับร่างของคู่หญิงชายที่กำลังยืนหันข้างให้ฉันอยู่ มองแค่มุมนี้เธอก็ดูหน้ารักมากเธอเปนใครกัน แล้วจู๋ๆหัวใจฉันก็สั่นวู๊บทันทีเมื่อเขาสองคนโผลเข้ากอดกัน ตอนนี้มันทั้งแน่นทั้งหนักที่หน้าอกข้างซ้าย แล้วประโยคที่ฉันได้ยินก็ไขข้อสงสัยของฉันทันที

"เฮียคิดถึงเพมากเรยนะรู้มั้ย"

"แน่ใจหรอค่ะเพนึกว่ามีสาวๆเข้ามาจนลืมเพไปแล้ว"

"ใครจะไปลืม 'แฟน' ตัวเองได้ลงคอละค่ะ"

ประโยคที่ฉันได้ยินเมื่อกี้มันทำให้หัวใจฉันมันเหมือนถูกเหยียบแล้วก็ใช้เท้าบี้จนแหลก คำว่าแฟนที่พี่ตินพูดออกมาแบบเน้นๆเหมือนต้องการอยากให้มันชัดเจนที่สุด แล้วก็น้ำเสียงที่เขาพูดกับเธอมันช่างอ่อนโยนไม่เหมือนกับที่พูดกับฉันเรย น้ำเสียงที่พูดกับฉันมันทั่งเย็ยชาแล้วก็นิ่งมากเหมือนคนไม่มีความรู้สึกเรยแม้แต่นิด

 

 

"อ่าว! เฮียมีแขกหรอค่ะ" ไม่รู้ว่าเธอสังเกตุเหนฉันตอนไหนเธอเรยทักขึ้น เสียงของเธอเรียกสติฉันให้กลับมาอิกครั้งฉันเรยรีบตอบแกตัวไป

"เอ่ออออ! คือฉันมาเอาของให้พี่ชายนะค่ะ ขอโทษที่มาขัดจังหวะ ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ สวัสดีค่ะ"

"เด่วววก่อนคะ." 

ตรึมมมมมมมม! 

ฉันรัวประโยคใส่เธอแล้วก็รีบเดินออกมาโดยที่ไม่หันหน้ากลับไปอิกฉันปิดประตูตั้งที่เธอยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้ว่าฉันเปนอะไร ความรู้สึกนี้ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่าอกหักทำไมมันถึงได้เจ็บแบบนี้ ฉันค่อยๆเดินก้าวเท้าไปตามทางเดินทีละก้าวพร้อมกับรู้สึกเหมือนมีน้ำใสๆไหลลงมาฉันใช้มือปาดมันออกแบบลวกๆ นี้ฉันร้องไห้เพราะเขางั้นหรอ ตลอดทางที่ฉันเดินมีแต่คนมองแต่ฉันไม่สนใจพอฉันเดินมาถึงรถแร้วเข้าไปประจำที่นั่งคนขับฉันก็ปล่อยโห่ออกมาทันทีแบบไม่ต้องกลั้นเสียงเพราะคงไมีใครได้ยิน ฉันฟุ๊บหน้าเข้ากับพวงมาลัย แร้วก็ได้แต่นั่งถามตัวเองว่าสิ่งที่เขาทำมันคืออะไร

'พี่จูบเมทำไม พี่มอบสัมผัสอบอุ่นนั้นให้เมทำไม ทำไมๆๆๆๆว่ะ'

ฉันใช้มือทุบที่พวงมาลัยรถหลายครั้งมากจนรู้สึกชาที่มือจึงหยุดทุบแล้วปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั้ง

 

 

 

ครืดดดดด~ครืดดดดดดด

ฉันเงยหน้าขึ้นมาหยิบโทรมาดูว่าใครโทรมาแต่จะให้ดูยังไงก็คงไม่เหนเพราะตอนนี้น้ำใสๆมันคลออยู่เต็มลูกตา สงสัยต้องลองฟังเสียงดูแล้วละ ติ๊ด

[ยัยดื้อ ! อยู่ไหนทำไมยังไม่กลับบ้าน] อ่อ เสียงเจ้มินนี้เอง ฉันพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นก่อนจะตอบเจ้มินไป

"คือหนูมาค้างที่คอนโดนะ ขี้เกียดขับรถกลับบ้านมันไกล"

[หรอ แล้วจะกลับเมื่อไหร่] ฉันคงกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้หรอกถ้ากลับเฮียมาร์ชกับเจ้เหนฉันสภาพนี้คงรู้แน่ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

"คือว่าหนูจะอยู่คอนโดสักอาทิตย์นะ ไม่ได้มาอยู่นานคิดถึง" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆผิดปกติมาก

[เป็นอะไรรือป่าวเม ดูเสียงหนูแปลกๆนะ]

"ป่าวนิ แค่นี้ก่อนนะเจ้หนูง่วง ส่วนรถเฮียเจ้ก็ให้คนขับรถหนูมาเปลี่ยน"

[จ้าๆ] ติ๊ด ฉันกดตัดสาย ก่อนจะมองเห็นเวลาในโทรศัพท์ว่าตอนนี้มันจะบ่ายโมงแล้วนี้ฉันร้องไห้นานขนาดไหนกันนะ พอส่องกระจกดูหน้าตัวเองอยากบอกว่าไม่ต่างจากซากศพเรยละ ตาก็บวม เฮ้ออออ! ฉันเช็ดคราบน้ำตาออกจนหมดก่อนจะขับรถไปที่คอนโดของตัวเอง 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

epนี้ต่อให้จบแร้วนะจ้ะ

อย่าลืมให้กำลังใจกันบ้างเน้อ จุฟ. http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

 

 

ความคิดเห็น