facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[03]-ไม่เคยเปลี่ยน

ชื่อตอน : [03]-ไม่เคยเปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 880

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[03]-ไม่เคยเปลี่ยน
แบบอักษร

[03]-ไม่เคยเปลี่ยน

 

"เห็นไหมครับคุณย่าผมบอกแล้ว" อลันยืดตัวขึ้นมองเมื่อเห็นพี่สาวเดินลงบันไดมาแล้วหันไปบอกกับย่า ก้อนที่จะทิ้งตัวไปทางด้านหลังพิงโซฟามองไอด้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

"เป็นอะไรของนาย ทำไมต้องมองฉันแบบนั้นด้วย" ทิ้งตัวลงนั่งข้างย่าของตัวเองจ้องไปที่ดวงตาคมกริบของน้องชายที่มองเธอตั้งแต่เดินลงบันไดมาจนถึงตอนนี้ก็ยังคงจ้องอยู่ แล้วเอ่ยถามเสียงแข็ง

 

"เปล๊า!....ไม่มีอะไรนิ" มุมปากของอลันกระตุกยิ้มเบาๆอย่างน่าหมั่นไส้ จากนั้นก็ปฏิเสธแบบไม่แนบเนียนสักเท่าไหร่

 

"อย่ามา ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ จะว่าอะไรฉันอีก" ไอด้าคาดคั้นเอาคำตอบอย่างไม่ยอมแพ้ เธอรู้ว่าอลันต้องว่าเธอที่ลงมาช้าแน่นอน แต่ถึงจะรู้อยู่แก่ใจก็อยากจะทำให้อลันพูดออกมาจากปากเขาเองให้ได้ คนอย่างไอด้าไม่เคยยอมใครอยู่แล้วนี่

 

"ก็บอกว่าเปล่าไง" อลันลอยหน้าลอยตา ถอนหายใจออกมาเบาๆและยังคงยืนยันปฏิเสธเสียงแข็งเพียงเพราะอยากยั่วโมโหไอด้า เพราะนั่นเป็นเรื่องสนุกสำหรับเขาล่ะ

 

"จะไม่ยอมพูดใช่ไหม"

 

"อือฮึ..."

 

"คุณย่าขา~..." เมื่อหมดหนทางเอาชนะ ไอด้าจึงหันมาอ้อนย่าซึ่งเป็นหนทางสุดท้ายแล้วและมันก็มักจะใช้ได้ผลทุกครั้งไป

 

"เอาล่ะๆ อลันก็เลิกแกล้งพี่เขาได้แล้วลูก แค่รอพี่เขาแต่งตัวนานนิดหน่อยแค่นี้เองย่ารอคนสวยของย่าได้อยู่แล้ว" อลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อมาดามเอเลน่าพูดจบ

 

ส่วนอีกคนที่นั่งทำหน้าหล่ออยู่ไม่ไกล แค่เพียงมองหน้าเธอแล้วระบายยิ้มบางๆออกมาเท่านั้น ไม่อยากพูดอะไรมากเพราะรู้ว่าเธอคงจะอาย

 

"อื้อ...คุณย่า" ไอด้ากอดแขนย่าเอาไว้แล้วซบหน้าลงกับต้นแขนด้วยใบหน้าแดงก่ำ โดนอลันแกล้งเธอยังไม่อายเท่ากับคำพูดประโยคเดียวของท่านเลย

 

"ห๊ะ...นี่ย่าพูดอะไรผิดไปเหรอ" เลื่อนมือขึ้นมาลูบเรือนผมนุ่มของหลานสาวแล้วแกล้งถาม

 

"หื้อ...ทำไมทุกคนถึงรุมแกล้งไอด้าคนเดียวล่ะคะ"

 

"ทุกคนที่ไหน แค่ฉันกับคุณย่าสองคนเหอะ พี่ดอมเขาไปแกล้งเธอเมื่อไหร่" อลันพูดจบไอด้าก็ชักสีหน้าบึ้งใส่น้องชายทันที

 

"อลัน" มาดามเอเลน่าเรียกหลานชายด้วยโทนเสียงต่ำเพื่อเป็นการห้ามปราม

 

"ครับคุณย่า" อลันยิ้มแห้งๆเมื่อโดนเอ็ดแล้วเบนสายตาไปทางโดเรนโต้

 

"ผมว่าเราไปทานของว่างกันดีกว่า ไปครับพี่ดอม" อลันลุกขึ้นเดินนำทุกคนไปที่ห้องนั่งเล่น จัดแจงเรียกสาวใช้ให้ตั้งโต๊ะของว่างและน้ำชา ก่อนที่ทุกคนจะตามมาสมทบ

 

"ไอด้าต้องไปรายงานตัวเมื่อไหร่ลูก" ถึงจะพูดคุยกันเรื่องอื่นๆจิปาถะ แต่มาดามเอเลน่าก็ไมลืมถามเรื่องสำคัญของหลานสาว

 

"วันพุธที่จะถึงนี้ค่ะคุณย่า ไอด้ามีเรื่องอยากจะคุยกับคุณย่าพอดีเลยค่ะ เอ่อ...." พอตอบคำถามของย่าแล้ว ไอด้าก็อ้ำอึ้งเหมือนมีเรื่องจะพูดแต่ไม่กล้าพูดต่อ

 

"ทำไมเหรอ หรือว่าเรื่องเรียนมีปัญหา ย่าช่วยจัดการให้ได้นะ"

 

"ปะ...เปล่าค่ะไม่ใช่เรื่องเรียน คือว่า..."

 

ไม่ใช่เพียงแต่มาดามเอเลน่าที่กำลังตั้งใจฟังสิ่งที่ไอด้ากำลังจะบอก ดูจากท่าทางของไอด้าแล้วเหมือนมีเรื่องสำคัญจะพูด ดังนั้นทั้งอลันแล้วก็โดเรนโต้ก็กำลังรอฟังอย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน

 

"มีอะไรก็พูดมาสิไอด้า ทำไมต้องอ้ำอึ้ง" อลันเป็นคนเร่งให้พี่สาวพูดเพราะเขาเองก็อยากรู้

 

"คือว่า...ไอด้าอยากจะขออนุญาตคุณย่าไปหาที่พักอยู่ใกล้ๆยูอ่ะค่ะ วันหยุดไอด้าค่อยกลับมาอยู่กับคุณย่า ได้ไหมคะ" ความจริงไอด้าติดต่อเรื่องที่พักไว้ตั้งแต่อยู่ที่เมืองไทยแล้วต่างหาก แค่รอย่าอนุญาตเท่านั้น

 

"ย่าไม่อนุญาต" มาดามเอเลน่าพูดอย่างจริงจังขึ้นมาทันที เรื่องอะไรจะยอมให้หลานสาวคนเดียวออกไปอยู่ข้างนอก

 

"ทำไมล่ะคะคุณย่า อลันยังออกไปอยู่ข้างนอกได้เลย"

 

"มันไม่เหมือนกัน อลันเป็นผู้ชายแล้วอีกอย่างอลันคุ้นเคยกับที่นี่แล้วน้องก็พึ่งย้ายออกไปอยู่เองไม่ถึงสองปีเลย" มาดามเอเลน่าพยายามบอกเหตุผลกับไอด้าอย่างใจเย็น อลันเป็นผู้ชายแล้วก็มาอยู่ที่นี่นานแล้ว ผิดกับไอด้าซึ่งเป็นผู้หญิงและก็ยังไม่เคยมาอยู่จริงจังนอกเสียจากว่ามาเที่ยวเป็นครั้งคราว

และเหตุผลหลักๆก็คือไอด้าโตเป็นสาวแล้ว แถมเป็นสาวสวยและพ่อก็หวงมากด้วย ถ้าคาร์ลอสรู้ก็คงไม่ยอมเหมือนกัน

 

"แต่คุณย่าคะ..."

 

"ย่าขอตัวขึ้นไปพักข้างบนก่อนก็แล้วกัน" มาดามเอเลน่าลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปด้วยสีหย้าเรียบเฉยโดยไม่สนใจเสียงเรียกของหลานสาวเลยสักนิด

 

"ทำไมคุณย่าถึงไม่ยอมให้ฉันไปอยู่ข้างนอก ทีนายคุณย่ายังให้ออกไปอยู่ข้างนอกได้เลย" ไอด้าพูดด้วยความน้อยใจ หรือว่าย่าของเธอรักหลานไม่เท่ากัน

 

"เรื่องง่ายๆไม่น่าถาม ก็เพราะฉันเป็นผู้ชายไงเมื่อกี้คุณย่าก็บอก"

 

"แบบนี้อีกแล้ว ทำไมต้องแบ่งแยกด้วยล่ะจะผู้ชายหรือผู้หญิงก็มีความคิดมีจิตใจเหมือนกันนั่นแหละ" ไอด้าโยนหมอนใส่น้องชายด้วยอารมณ์หงุดหงิด เธอคิดว่าย่าจะเข้าใจเธอซะอีก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

 

"ขอโทษนะคะพี่ดอม พี่ดอมคงต้องทานของว่างกับอลันสองคนแล้วล่ะค่ะ ไอด้าขอตัว" น้ำเสียงและท่าทางของไอด้าที่พูดกับโดเรนโต้ช่างน่าฟังแตกต่างจากเมื่อครู่ที่เธอพูดกับน้องชายอย่างสิ้นเชิง

 

"หึ..." อลันแค่นหัวเราะในลำคออย่างขบขันในตัวพี่สาวที่เก็บอาการไม่อยู่เอาเสียเลยเวลาอยู่ต่อหน้าโดเรนโต้

 

"ไม่ต้องมาหัวเราะเยาะ นายต้องช่วยให้ฉันได้ออกไปอยู่ข้างนอก ไม่อย่างนั้นล่ะก็นายเตรียมตัวเลิกกับเพื่อนฉันได้เลย" ไอด้าพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะสะบัดหน้าใส่อลันแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี

 

"เห้ย!...ได้ไงไอด้า มันคนละเรื่องกันป่ะ เฮ้!...เดี๋ยวสิ" อลันส่งเสียงโวยวายไล่หลังพี่สาวไปแต่มีหรือที่คนอย่างไอด้าจะฟัง

 

"เห้อ!...นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลย เอาแต่ใจยังไงก็ยังเอาแต่ใจอย่างงั้น ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าพี่ดอมทำไมถึงอยู่กับยัยนี่ได้เป็นวันๆ ขนาดผมเป็นน้องชายแท้ๆนะอยู่ด้วยกันแค่สองชั่วโมงก็ปวดหัวจะแย่" อลันหันไปปรับทุกข์กับโดเรนโต้ และเขาก็ไม่ได้คำปลอบใจหรือคำแนะนำใดๆกลับมาเพราะโดเรนโต้เอาแต่นั่งยิ้มมองออกไปที่สวนด้านหลังซึ่งมีไอด้าเดินเล่นอยู่

 

 

.................................................

 

มาจ้า ...ต่อตามสัญญา

ความคิดเห็น