ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เริ่มรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2562 07:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มรู้สึก
แบบอักษร

VIP BAR 

ร่างบางก้าวเข้ามาในร้านตรงไปยังเคาท์เตอร์บาร์ทันที กว่าเธอจะออกจากร้านคะนิ้งคาเฟ่ได้ร่างบางถูกทั้งพี่คะนิ้ง พี่มะนาว และโตโต้ซักจนไม่เหลืออะไรแล้ว เธอยอมเล่าทุกอย่างอ่ะนะเพราะถือว่าคนที่ร้านคือครอบครัวเธอ ยกเว้นเรื่องที่มีอะไรกันใครจะบ้าไปเล่าให้คนอื่นฟังกันล่ะ

เมื่อมาลองคิดดูเธอคงเริ่มหวั่นไหวกับโดมินิคแล้วแหละไม่งั้นคงไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เธอได้ขนาดนี้ แต่เธอก็เดาใจโดมินิคไม่ออกจริงๆว่าเขาเข้ามายุ่งกับเธอทำไมแล้วรู้สึกยังไงกับเธอ

"อ่าวพี่แพร มาแล้วเหรอ" เติ้ลทักแพรดาว

"อื้ออ มีอะไรให้พี่ช่วยป่ะ" ร่างบางถามเนื่องจากงานเธอยังไม่ค่อยมี

"โธ่วว ใครจะไปกล้าใช้เดี๋ยวพี่โดมินิคก็ได้ถีบผมหรอก" เติ้ลแซวร่างบาง เมื่อรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นไม่ธรรมดา

"นี่ไม่ต้องแซวเลยนะ พี่กับโดมินิคไม่ได้เป็นอะไรกัน" เสียงหวานปฏิเสธ

"โอเค ไม่ใช่ก็ไมใช่ แต่ผมว่าพี่ไม่รอดเงื้อมมือของพี่โดมินิคหรอก"

"บ้า พูดไรเนี่ย ทำไปคนเดียวเลยไม่ช่วยแล้ว" ร่างบางตัดบทสนทนา

"5555 โอ๋อย่างอนเล่ยนะ ผมล้อเล่น"

"ชิ เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำแปป" ร่างบางพูดเสร็จก็เดินไปเข้าห้องน้ำทันที

ระหว่างทางกลับจากห้องน้ำแพรดาวชนเข้ากับใครบางคน ชนเก่งก็เธอนี่แหละ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยขอโทษมือหยาบก็กระชากตัวเธอเข้าประทะกับหน้าอกของเขา

"นี่!! ปล่อยนะ" เสียงเล็กเอ่ยพยายามสะบัดตัวออก

"น่ารักดีว่ะ สนใจไปกับพี่มั้ยน้อง" เสียงกระด้างเอ่ยขึ้น

"ไม่ ปล่อย!!!" นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ร่างบางพยายามดันร่างสูงออกห่างตัวด้วยความรู้สึกขยะแขยงสัมผัสของคนตรงหน้า มันไม่เหมือนสัมผัสของใครบางคนที่เธอคุ้นชินเลย

ร่างถึกไม่สนคำปฏิเสธของแพรดาว ลากร่างบางไปยังจุดอับหลังร้านทันที

"ช่วยด้วยค่ะ!! นี่ปล่อยนะ" ร่างบางตะโกนขอความเชื่อเหลือพร้อมพยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม

ยังไม่ทันที่ร่างถึกจะลากแพรดาวไปถึงหลังร้าน ก็มีมือหนามาจับแขนแพรดาวไว้ ร่างบางรีบหันไปมอง

"โดมินิค... ช่วยฉันด้วย!!" แวบแรกที่เห็นหน้าเขาเธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อตั้งสติจึงรีบขอความช่วยเหลือจากเขา ร่างสูงมีใบหน้าที่มองก็รู้ว่ากำลังโกรธอยู่และคงจะประทุออกมาแน่ถ้าไม่ได้ระบาย

"เห้ย อย่ามายุ่งผัวเมียเค้าจะคุยกัน" ผู้ชายคนที่ลากฉันมาเอ่ยขึ้นเอ่ย นี่ฉันไปเป็นเมียแกตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะ

ผวั๊ะ!!!!! เมื่อพูดจบใบหน้าร่างถึกก็หันตามแรงหมัดของโดมินิค จนเผลอปล่อยมือเธอ มือหนาของโดมินิคกระชากร่างบางเข้ามาหลบที่หลังของเขา แล้วเข้าไปกระชากคอเสื้อผู้ชายคนนั้นแล้วกระแทกหมัดใส่หน้าเขาหลายรอบจนหมดสติไป โดมินิคตอนนี้คือน่ากลัวจนเธอไม่กล้าเข้าใกล้เขาเลย

แต่เธอจะปล่อยให้เขาฆ่าคนอื่นไม่ได้ เมื่อตั้งสติได้ร่างบางรีบถลาเข้าไปห้ามโดมินิคไว้ เดี๋ยวผู้ชายคนนั้นก็ได้ตายกันพอดี

"ปล่อยเขาไปเถอะนะโดมินิค" ร่างบางเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมเกาะแขนคนตัวโตไว้ รังสีความโกรธของโดมินิคแผ่ไปทั่วพื้นที่ ใบหน้าคมหันมามองหน้าเธอแล้วโอบหัวไหล่เธอไว้

"ให้ผมจัดการเลยมั้ยครับคุณโดมินิค" คิว การ์ดของร้านเอ่ยขึ้น

"อืม แล้วอย่าให้ไอ่เวรนี่เข้ามาเหยียบที่นี่อีก " ร่างสูงสั่งพร้อมลากคนตัวเล็กออกมาทันที

"ครับ"

"นี่เดินช้าๆหน่อย ฉันตามไม่ทัน" ร่างเล็กบ่น เมื่อคนตัวโตลากเธอไปด้วยความเร็วแต่ไม่สนเลยว่าก้าวของเธอนั้นสั้น

คนตัวโตหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเธอด้วยความดุดันแต่ไม่พูดอะไร ร่างสูงถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดแล้วย่อตัวตวัดร่างเล็กของแพรดาวขึ้นมาอุ้ม แล้วก้าวขึ้นไปยังชั้นสองทันที

"นี่!! โดมินิคทำบ้าอะไรของนายเนี่ย ไม่อายคนอื่นรึไง" ร่างเล็กโวยแต่ก็โอบคอแกร่งไว้แน่นเนื่องจากกลัวตก

"เงียบ!!!" ร่างสูงเอ่ยเสียงดุดันด้วยความหงุดหงิด ถ้าเขาไม่ลงมาหาแพรดาวแล้วไม่ทันเห็นไอ่เวรนั่นลากเธอไปมันจะเกิดอะไรขึ้น แค่คิดร่างสูงก็ขบกรามขึ้นด้วยความโกรธ ร่างบางในอ้อมกอดของเขาปิดปากเงียบแต่ยังซุกหน้าเขาตรงอกเขาด้วยความอาย

โดมินิคอุ้มแพรดาวเข้ามาในห้องพักของพวกเขาแล้วลอคประตูทันที แพรดาวตัวเกรงขึ้นมาทันทีเมื่อร่างสูงอุ้มเธอให้นั่งบนตักแกร่งลำแขนกอดเอวบางไว้แน่นจนเธอไม่สามารถลุกไปไหนได้

"นี่ปล่อยก่อนได้มั้ย ฉันต้องไปทำงานต่อนะ" ร่างบางเอ่ยเสียงอ่อนเมื่อเห็นว่าคนตัวโตยังมีอาการหงุดหงิดอยู่

"ไม่ต้องมาทำงานแล้ว เธอถูกไล่ออกตั้งแต่ตอนนี้เลย" เสียงเข้มเอ่ย เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กมาทำงานในที่แบบนี้อีกแล้วถ้ามันเกิดขึ้นอีกจะทำยังไง ใช่เขาเป็นห่วงคนตรงหน้าเขายอมรับหมดใจแล้วว่าห่วงและหวงแพรดาว

"ได้ไงอ่ะ อีกไม่กี่วันเองก็หมดเวลาแล้วนะ อีกอย่างฉันก็จำเป็นต้องใช้เงินนะ" ร่างบางแย้งเสียงหลง เสียดายรายได้ที่ได้จากงานนี้

"แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ไอ่บ้านั่นตางหากที่เข้ามาหาเรื่อง นะๆๆให้ฉันทำงานต่อเถอะนะ" ร่างบางเอ่ยเสียงอ้อน

"ไม่ได้!! ทำไมดื้อจังว่ะ" ร่างสูงเอ่ยดุดัน

"ก็ฉันไม่ได้รวยเหมือนนายนิ ไม่ได้มีตังใช้เยอะเหมือนนายนะ" ร่างบางเอ่ยเสียงฉุนเธอเองก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วนะ อยู่ดีๆจะมาไล่เธอออกตามใจชอบได้ยังไง

"เมียคนเดียวเลี้ยงไหวหน่า " คนตัวโตเอ่ยหน้าตาย พร้อมจ้องร่างบางเขม้น

"บ้าใครเมียนาย" เสียงหวานเอ่ยอุบอิบ ก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าแดงซ่านไว้ แล้วทำไมเธอต้องใจเต้นแรงเพราะคำพูดของเขาด้วยเนี่ย

"หึๆ สงสัยจะจำไม่ได้" พูดจบมือหนาเชยคางคนใต้ร่างขึ้นมาประกบจูบริมฝีปากบาง ลิ้นหนากวาดเข้าไปหาความหวานจากปากเล็ก มือหนาจับมือเล็กที่พยายามจะทุบเขาไว้ ส่วนอีกข้างล้วงเข้าไปในเสื้อบางบีบเคล้นอกนุ่มเบาจนเสียงหวานครางออกมา

"อื้ออออ โดมินิคปล่อยก่อน"

สมองแพรดาวขาวโพลนไปหมดเมื่อคนตัวโตจูบเธออย่างร้อนแรง ลิ้นหนารุกเข้าไปดูดดึงลิ้นเล็กไปมา เนิ่นนานก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง เพื่อให้คนตัวเล็กได้หายใจแล้วประกบจูบอีกครั้งอย่างอ่อนหวาน มือหนาเลิกเสื้อบางขึ้นจนเห็นบราสวย แล้วปลดตะขอบราออกจนอกสวยชูชันตรงหน้าเขา ไม่รอช้ามือหนากอบกุมอกนุ่มทันทีบีบเคล้นอย่างเบามือจนคนบนตักเขาบิดตัวไปมาด้วยความเสียวซ่าน

ปากหนาถอนจูบจากปากบาง ไล้ลงมาจูบไซร้คอระหงในขณะที่มือหนายังคงทำหน้าที่บีบเคล้นอกนุ่มอย่างดี

"อยากกินนม" พูดจบคนตัวโตก็งับเข้าที่เต้างามทันที ลิ้นหนาดูดดึงยอดอกอย่างหยอกเย้า มือบางจิกลงบนหลังกว้างขยุ้มเสื้อของคนตัวหนาจนยัยยู่ยี่ เสียงหวานครางออกมาจนฟังไม่ได้ศัพท์

"อื้อออออ" เสียงหวานครางด้วยสติที่แทบไม่อยู่กับตัว รับรู้เพียงความเซียวซ่านที่โดมินิคส่งให้ร่างบาง

เนิ่นนานกว่าคนตัวโตจะปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ

"แค่นี้ก่อน เดี๋ยวค่อยไปต่อที่บ้าน" ร่างสูงจำต้องหยุดเนื่องจากถึงเวลาที่เขาต้องลงไปคุมร้านต่อ ไอ่เพื่อนเวรทั้งสองก็ติดเมีย ไม่งั้นคนตัวเล็กไม่รอดเงื้อมมือเขาไปหรอกแต่คิดอีกแง่เขายังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับแพรดาวเขายกให้ทั้งชีวิตยังได้เลย ตาคมมองร่างบางที่อายจนเอาแต่ซุกตัวกับอกเขาหลังจากที่เป็นอิสระ คนตัวเล็กแดงเถือกไปทั้งร่าง มือไม้อ่อนเปลี้ยไปหมด ไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้านเขา

"หึๆๆ หมดฤทธิ์เลยเหรอ" เสียงเข้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว