facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

64.ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน

ชื่อตอน : 64.ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน

คำค้น : 64.ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 213

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2562 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
64.ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน
แบบอักษร

“งั้นนายจะแก้ไขอดีตงั้นหรอ” 

ผมเงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับ 

“ไม่หรอกถึงจะช่วยได้แต่ก็ใช่ว่าแม่กับพี่ของฉันจะมาสักหน่อย” 

ผมเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มและพูดต่อ 

“แต่ว่าฉันก็ไม่อยากให้หมอนั้นมาเจอเรื่องแบบเดี๋ยวกับฉันหรอก” 

“แต่ว่าถ้าทำแบบนั้นนายก็จะไม่ได้เจอกับพวกฉันไม่ใช่หรอ” 

ผมกำมือของตัวเองแน่นก่อนจะเกกาหัวของตัวเองเพื่อผ่อนคลายความเครียดก่อนจะตอบกลับไป 

“ก็ใช่แต่ว่าฉันแค่อยากให้หมอนั้นใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา ไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ฉันก็แค่อยากให้ตัวฉันมีความสุขในแบบของตัวเองละนะ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยและนั้นทำให้เอเรซหน้าแดงเล็กน้อยแถมเธอยังรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนี่มาจากความรู้สึกจริงๆของมาโคโตะ 

“ขอบคุณที่ช่วยพาน้องชายของฉันมาส่งที่บ้านนะค่ะ” 

เด็กสาวผู้ขอบคุณก่อนที่ผมจะพูดออกมา 

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เรื่องแค่นี้เอง แต่ว่ามีเรื่องอยากจะขอร้องหน่อย” 

“เรื่องอะไรหรอค่ะ” 

ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบเด็กสาว 

“คือว่าพวกเราไม่รู้จะไปพักที่ไหน เพราะงั้นขอพักที่นี่สัก2คืนจะได้มั้ยค่ะ” 

“คือว่าก็ได้น่ะค่ะ แต่ว่าพวกคุณสองคนเป็นชายกับหญิงคงนอนห้องเดียวก็ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะว่าบ้านของเราก็เหลือเพียงห้องเดียวเพราะงั้น” 

ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาเอเรซและพูดแทรกขึ้นมาทันที 

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมกับยัยนี้เป็นพี่น้องกัน ขอโทษที่แนะนำตัวช้า โทซากะ มาโคโตะค่ะ” 

ผมบีบไหล่ขอเอเรซก่อนที่เธอจะกัดฟันพูดออกมา 

“โทซากะ รินค่ะ” 

เด็กสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโล่งออกทันทีเมื่อรู้ว่าทั้งสองเป็นพี่น้องก่อน 

“งั้นหรอค่ะ ฉัน ซายามิ คานะ ส่วนน้องชายของฉัน ซายามิ มาโคโตะค่ะ แต่ว่าพี่ชื่อเหมือนน้องชายของหนูเลยนะค่ะแถมหน้าตาก็ยัง...” 

ในวินาทีนั้นเสียงประตูก็ดังขึ้นก่อนจะมีคนเดินเข้ามาในบ้าน 

“แม่ กลับมาแล้วหรอค่ะ” 

วินาทีนั้นคานะที่เห็นมาของเธอก็รีบวิ่งเข้าไปกอดก่อนจะพาขึ้นไปดูอาการของมาโคโตะจากนั้นก็ลงมาขอบคุณผมกับเอเรซที่นั่งอยู่ 

“ต้องขอบคุณจริงๆนะค่ะ” 

“ไม่เป็นไรหรอกครับเรื่องแค่นี้เอง” 

“ขอแนะนำตัวน่ะค่ะฉัน ซายามิ รินเนะค่ะ” 

“โทซากะ มาโคโตะ กับ โทซากะ รินครับ ขอฝากตัวในอีกสองวันด้วยนะครับ” 

“ตามสบายค่ะ” 

ผมเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับเอเรซแต่ว่าเอเรซก็ผลักผมลงไปที่เตียงก่อนจะตะโกนออกมา 

“ฉันจะเปลื่ยนเสื้อ ห้ามหันมานะ” 

“อกแบนๆแบบนั้นฉันไม่มองหรอก” 

เอเรซหน้าแดงขึ้นมาก่อนจะเดินเข้ามาทุบที่ตัวผมเบาๆหลายครั้งแต่ว่าในวินาทีนั้นผมก็ถอดเสื้อออก เอเรซที่หน้านั้นยิ่งหน้าแดงมากกว่าเดิมก่อนจะสังเกตุเห็นผ้าพันแผล 

“เดี๋ยวฉันช่วย” 

“ไม่เป็น...” 

“เงียบไปเลย ฉันเป็นคนทำให้นายต้องเจอเรื่องพวกนี้เพราะงั้นถือว่าเป็นการขอโทษละกัน” 

เอเรซช่วยผมถอดผ้าพันแผลก่อนที่ผมจะล้มตัวลงไปนอนเตียวพร้อมกับเอเรซ ผมมองจ้องหน้าเอเรซก่อนที่เธอจะหน้าแดง 

“เป็นอะไรไป” 

“ก็นายมองจ้องหน้าฉันอยู่ได้” 

“แล้วทีเธอจับมือฉันละ ฉันยังไม่ว่าอะไรเลย” 

เอเรซตกใจอย่างมากที่มือของเธอนั้นกำลังจับมือของมาโคโตะแน่นก่อนที่เธอจะจับมันแน่นกว่าเดิม 

“ฉันก็แค่กลัว” 

“งั้นหรอ จะให้จับแค่ช่วยสองวันนี้ละกันเพราะว่าฉันเองก็รู้สึกเหมือนเธอ” 

ผมกำมือเอเรซแน่นก่อนที่พูดออกมา 

“ทำไมคนที่มากับฉันถึงไม่ใช่อัลเตอร์นะ” 

“ขอโทษด้วยนะ” 

ผมหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหน้าเอเรซ 

“นี่ ถ้าฉันเจอเธอไว้กว่านี้ละก็ฉันคงบอกรักเธอไปแล้ว” 

เอเรซหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“นั้นสิ ทำไมถึงไม่ใช่ฉัน” 

“เมื่อกี้พูดอะไรรึเปล่า” 

“เปล่าหรอก คืนนี้ฝันดีนะมาโคโตะ” 

ผมถอนหายใจออกมาก่อนที่จะค่อยๆหลับตาลงช้าๆ 

“ฝันดีนะ เอเรซ”   

ในวินาทีนั้นผมหลับไปโดยไม่รู้ตัวก่อนที่เอเรซจะเข้ามาซบที่อกของผมก่อนที่ร้องไห้ออกมาเล็กน้อย 

“ทำไมถึงไม่ใช่ฉันละ ทำไมถึงเป็นอัลเตอร์ละ ทำไมเราถึงไม่เจอกันให้เร็วกว่านี้ละ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว