.

.

.

.

เเบล็คที่เอ่ยชื่อได้อย่างไม่ทุกข์ร้อนก็ช้อนตามองปฏิกิริยาขององค์ชายที่เมื่อได้ยินก็ชะงักเล็กน้อย กับเลขาเพื่อนสนิทที่ดูมีความเป็นกังวล เเต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไรของเเบล็ค ตนจึงพูดต่อ

เป็สัญญาณบอกให้รู้กัน เวคเตอร์เดินนำไปเปิดประตูให้เเขกผู้ยิ่งใหญ่เพื่อนำไปห้องพักสุดพิเศษที่จัดเตรียมไว้ให้ เเบล็คที่เข้าใจความหมายก็วางถ้วยน้ำชากลับลงก่อนจะยัดตัวขึ้น เเละเดินออกไปเเต่ก็ต้องหยุดเมื่อตนพ้นประตูไปได้ไม่เท่าไหร่์

เทวทูตร่างสวยก็เดินหนีไป เวคเตอร์มองตามหลังก่อนจะหันไปมอง ชายที่เป็นทั้งนายเหนือหัวหรือเพื่อนสนิท กำลังนั่งคิ้วขมวดอยู่ จึงไม่ขอรบกวนอะไร เจ้าตัวก็ย้ายตัวออกจากประตูเพื่อปิดก่อนจะเดินนำเเขกไปที่พัก

เสียงบุคคลใหม่ที่คุ้นเคยเอ่ยดังขึ้นที่มุมห้อง ทำให้เจคเหล่ตาไปมอง ก่อนจะเดินออกมาจากมุมห้อง

เวคเตอร์เสร็จจากพาเเขกไปพักก็เข้ามาได้ยินบทสนทนาพอดิบพอดี

หัวข้อใหม่ที่ถาโถมเข้ามาทำเอาองค์ชายต้องถอนหายใจยาวเหยียดเอนหลังกับพนักพิง สองพี่น้องฝาเเฝดได้เเต่มองหน้ากัน

สองพี่น้องเดินออกไปพร้อมเสียงโวยวายที่ค่อยๆเเผ่วลงตามระยะทาง เจคได้เเต่ส่ายหัวกับความสนิทของทั้งสองเเฝดนรก

ในห้องตกอยู่ในความเงียบ ร่างสูงกำยำกำลังนั่งใช้ความคิดเเละภาระที่หนักอึ้งที่กำลังเเบกมันไว้อยู่

ตาคมค่อยๆหลับตาลงเพื่อผ่อนคลาย ดวงตาที่ปิดสนิทอยู่นั่น รอบกายก็เต็มไปด้วยควันสีดำนวล พื้นในห้องก็ค่อยๆมีน้ำสีดำหนืดไหลออกมาเรื่อยๆสูงระดับขึ้น

มือเรียวสวยยื่นออกจากเงามืดตรงมาหาร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่ก่อนที่มือเรียวจะจับถึงตัวของร่างสูง ดวงตาสีทมิฬก็เปิดขึ้นทันที

พรึบบบ!!!

ร่างสูงไหวตัวทัน ปัดมือสวยนั่นออกก่อนจะเตะโซฟาที่ตนนั่งอยู่ไปข้างหลังใส่อีกคน ก่อนจะกระโดดถอยออกมาห่างๆเพื่อตั้งหลัก

อีกฝ่ายเงียบไปก่อนจะค่อยๆก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างสูงเบิกตากว้างทันทีที่เห็นอีกคน

เฮือกกกกกกกกก!!!

เสียงหอบหายใจดังท่ามกลางความเงียบสงบในห้อง ร่างสูงมองไปทั่วห้อง เเต่ทุกอย่างกลับปกติ เหมือนเดิมทุกอย่าง

ร่างสวยที่เห็นเมื่อกี้ทุกอย่างเหมือนกับวี ดวงตาสีเฮเซล ปาก จมูก สีผิว เเละโครงหน้า เว้นเเต่สีผมที่เป็นสีดำสนิทเเละการเเต่งชุดที่ดูกลมกลืนกันกับสีผม

ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยัดตัวขึ้นเต็มความสูงตรงไปยังประตูบานใหญ่ก่อนจะเปิดเเละเดินออกไป

.

.

. . . .

12:00น.

ทั้งสี่คนเริ่มพากันติวก่อนสอบเเละลิซที่พยายามตั้งใจฟังเเต่กลับสับพงกไปมาเพราะความง่วงจนไลก้าเอื้อม

. . . . . .

14:25น.

เหล่านักศึกษาคณะบริหารต่างพากันเดินซึมกันออกจากห้องสอบซึ่งลิซก็เป็นหนึ่งในนั้น

ลิซรีบวิ่งหนีฝาเท้าพิฆาตของไลก้าที่ไล่เตะมาเเต่ไกล โรสเเละเเทก็ได้เเต่ส่ายหน้าอย่างอายๆเพราะที่นี่มันคนเยอะ

โรสรีบวิ่งไปหาลิซที่พึ่งไล่จับกับไลก้าเสร็จ ก็เหลือไลก้าที่กำลังวิ่งไปหาเเทที่ยืนรออยู่

ร่างตุ้ยนุ้ยรีบคว้านหาเครื่องมือสื่อสารทันทีก่อนจะรีบกดโทรออกหาเเฟนหนุ่มตนให้มารับตนกับเพื่อน

ผมล่ะอยากกรอกตาไปถึงข้างหลังเลย คุยกับพวกผมหยายมากเเต่กับเฮียเเกล่ะอย่างกะลูกเเมว 🙄🙄

ยัวไม่ทันไรอยู่ๆน้ำเสียงร่าเริงเมื่อกี้ก็เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งทำให้เเทที่ยืนฟังอยู่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

ทั้งสองเดินกอดคอกันไปหาที่นั่งก่อนจะคุยเเละหยิบงานขึ้นมาทำระหว่างรอ

สักพักรถยนต์คันหรูเเล่นมาจอดเทียบฟุตบาทก่อนกระจกฝั่งคนขับถูกเลื่อนลง ก่อนจะปรากฎเป็นชายใส่เเมสผมที่กึ่งเเห้งกึ่งเเป้งยุ่งเหยิงเเต่กลับดูดีจน ไลก้าเเฟนตัวน้อยมองบน

ปึง! ร่างตุ้ยนุ้ยเปิดประตูข้างคนขับก่อนจะรีบปิด รถเริ่มเคลื่อนตัวออก

ทั้งสามคุยกันอย่างรสก่อนจะสิ้นสุดลงเมื่อถึงที่หมาย ร่างสูงวนหาที่จอดสักพักก่อนจะจอดดับเครื่องเตรียมลง

ืทั้งสามรีบก้าวฉับเข้าร้านทันที เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่บนประตูดังเป็นสัญญาณ จินเจ้าของร้านโบกมือทักทายที่หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะเพยิดหน้าไปอีกฝั่ง ทั้งสามหันไปมองพร้อมกันก็เจอเข้ากับพี่น้องสองเเฝดที่คนหนึ่งนั่งคนหนึ่งยืน

ผู้ชายหน้าสวยคนหนึ่ง รู้สึกไปเองรึเปล่าว่าเขาหน้าตาคล้ายๆผมเลย เเต่ที่ดึงความสนใจผมที่สุดคือร่างสูงที่นั่งหันหลังให้ ทั้งหลังเเละไหล่ที่กว้างความสูงที่โดดเด่น เเละสีผมดำสนิท ก่อนที่เราทั้งสามจะเดินไปถึงโต๊ะนั้น

ชายหน้าสวยที่ตบเบาะข้างตนดึงให้ผมไปนั่งร่วมด้วย หางตาผมเห็นผู้ชายที่นั่งตรงข้ามพวกผมอยู่เข้า เป็นคนเดียวกับที่ปราสาท

ร่างสูงที่ตอบรับไปเเบบเคยตัวก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นดังเดิม

ผมไม่เกรงใจเปิดเมนูทันทีก่อนจะสั่งนู้นนี้เเละคุยกัน ผม ไลก้าเเละน้าเเบล็ค(เขาบอกให้ผมเรียกงี้)​คุยกันจนสนิทกันอย่างรวดเร็ว บางทีผมก็เเอบเหล่ไปมองฝั่งตรงข้ามที่มีคนชื่อเจค เเละเเฝดเฮียวิคที่มองนั่งอยู่

พวกเราคุยกันเเค่สามคาจนเริ่มตึกเย็น พี่เชนก็เริ่มออกอาการให้ไลก้ากลับคอนโดได้เเล้ว พี่เวคเลนเสนอให้เเยกย้ายกัน

เวคเตอร์บอกลาทุกคนก่อนจะเดินออกจากร้าน ขึ้นรถเเละออกตัวไป

ทำไมอยู่ๆในใจผมกับรู้สึกเจ็บจี๊ดที่อก ความรู้สึกน้อยใจนี่อะไรก็ไม่รู้ มันคิดไปต่างๆนาๆว่าเจคกับน้าเเบล็คเป็น.. คนรักกัน เเต่เฮียวิคก็บอกว่า เจคไม่มี เเต่เดี๋ยวนะทำไมผมต้องมาคิดมากด้วยเนี้ย!

ผมวิ่งหนีฝ่ามือพิฆาตมา ตรงไปที่หลังร้านทันที ก่อนจะเปิดประตูดูความเรียบร้อยเเละทำตามสั่งของพี่จิน ผทเงยขึ้นไปชั้นวางของสูงๆที่มีกล่องนึงต้องเอาลงมาเพื่อดูของว่าหมดรึยัง

ผมพยายามเอื้อมมือขึ้นไปเเต่เเตะได้เเค่ปลายนิ้วเท่านั้น ผมเขย่งเท้าขึ้นมากกว่าเดิม เเต่อยู่ๆหลังของผมก็สัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ทาบลงมาที่หลัง เเขนยาวๆที่เอื้อมผ่านไปหยิบกล่องที่ผมพยายามเอามันลงมาตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าผมเเล้ว

ความเงียบเริ่มครอบคลุม ผมทำตัวไม่ถผูกเลย จึงเดินไปที่โต๊ะกลางห้องเพื่อวางกล่องเปิดดูของข้างในก่อนจะปิดเเละวางไว้ชั้นล่างที่ผมถึงเเทน

เจคเดินนำก่อนตามด้วยผม เราอยู่ช่วยพี่จินอีกนอดๆก่อนพี่จินไล่กลับบ้านไป น้าเเบล็คมาค้างบ้านผมจริงๆอย่างที่ตกลงกัน ส่วนเจคพอส่งถึงบ้านก็ตีโค้งกลับทันที

. . . . 22:08น.

ผมห้มผ้าก่อนจะปิดตาสนิทได้สักพักทุกอย่างก็ดับไป เเบล็คที่นอนข้างๆหลานตนค่อยลูบเส้นผมสลวยที่นับครั้งจะเริ่มยิ่งเหมือนตาขึ้นมาทุกที

.

.

.

.

.