. . . . . JAKE PART

22:28น.

ตอนนี้ผมอยู่บ้าน2ชั้นหลังขนาดปานกลางสีครีม ไฟที่ส่องจากหน้าต่างห้องของคนตัวเล็กถูกดับลงก่อนจะทำมให้ผมรับรู้ว่าอีกคนเข้านอนเเล้ว เเต่ผมก็ยืนรอสักพักให้เเน่ใจจริงๆว่าอีกคนหลับไปเเล้วจริงๆ

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ร่างสูงที่เงยหน้ามองหน้าต่างบานนั้นที่ห้องนั้น ก็ปรับองศาหน้าให้ลดลงก่อนจะมองหาฐานที่เหยียบ

ร่างสูงวิ่งกระโดดเหยียบตัวตนจากส่วนที่ยื่นออกมาจากหน้าต่างบานนึงก่อนจะดีดตัวขึ้นเกาะขอบหน้าต่างห้องที่ตนตั้งใจขึ้นมา

ครืด~ครืด~

เสียงสั่นจากเครื่องมือสื่อสารที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงหนังของร่างสูงเกิดสั่นขึ้น ทำให้เจ้าตัวต้องล้วงขึ้นมาพร้อมกับสลับมองคนตัวเล็กที่หลับอยู่บนว่าจะตื่นมั้ย

Vector

ชื่อปลายทางของสายที่โทรเข้ามาทำให้ร่างสูงมองไปที่อีกคนที่นอนอยู่ก่อนจะเดินกระโดดลงหน้าต่างเพื่อรับสาย

คิ้วเข้มขมวดพันกันเป็นปมเมื่อปลายสายพูดบางสิ่งที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ร่างสูงชะงักเล็กน้อยก่อนจะเอียวตัวกลับไปมองบ้านชี้น2ข้างบนก่อนจะเอียงกลับมาเเละเดินออกจากบริเวณนี้ไป

ร่างสูงเดินไปที่รถกดก่อนจะกดวางสายเเละขึ้นรถหรูเเล่นออกไป

. . .

.

.

.

.

ตึง!!

เสียงเปิดประตูบานใหญ่ออกอย่างรีบร้อน ฉับฝีเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อไปห้องประชุม

เเอ๊ด!

เหล่าบุคคลนั่งตามลำดับบนเก้าอี้ตำเเหน่งของตนหันมามองผู้มาใหม่พร้อมกัน

เวคเตอร์ที่นั่งอยู่ริมขวามือของเจคก็พูดก่อนจะยื่นเอกสารข้อมูลให้

ทุกคนมองไปที่ร่างตุ้ยนุ้ยที่นอนซบไหล่ของเชนที่นั่งอยู่ข้างๆ

ทุกคนยัดตัวขึ้นก่อนจะเก็บเอกสารต่างๆออกจากห้องไป เชนช้อนตัวคนตัวเล็กขึ้นก่อนจะเดินออกไปตาม

.

.

.

.

08:42น.

กริ๊งงงงง! กริ๊งงงงงง!

ร่างเล็กๆมุดดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ค่อยๆเอื้อมมือคว้านหาต้นตอของเสียงที่ทำให้ตนตื่นขึ้นมารับเเสงยามเช้าก่อนจะกดปิดไป

ครืดดดด~ครืดดดด~

เเทรีบลุกจากกองผ้าห่มทันทีเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวโดยมีเพื่อนตุ้ยนุ้ยของตนยืนกอดอกมองตาม ก่อนเเทจะเดินเข้าห้องน้ำไป

.

.

.

.

เเทที่จัดการทุกอย่างเสร็จ ทั้งสามก็เดินออกจากบ้านไปขึ้นรถทันที

มิน่าล่ะพี่จินถึงไม่ทักอะไรมาเลย เเต่ผมก็ต้องวางเรื่องนี้ไว้ก่อน เพราะผมโฟกัสที่จุดมุ่งหมายที่จะไป

นั่งรถมาได้สักพักก็เห็นปราสาทตั้งพง่ามาเเต่ไกล เเต่ผมรู้สึกยิ่งเข้าใกล้ปราสาทหลังนั้นก็รู้สึกหน่วงๆโหว่งไปหมด จนต้องยกมือทาบอกไว้

เพื่อนตัวตุ้ยนุ้ยเอ่ยทักขึ้นก่อนจะกลับไปสนใจทางข้างหน้า เเต่สายตาคมของอีกคนที่กำลังบังคับพวงมาลัยอยู่ก็มองผ่านกระจกมองหลังก่อนจะกลับไปสนใจถนนข้างหน้าดังเดิม

.

.

.

.

09:25น.

ในที่สุด......

ไลก้าดันอีกคนให้เดิน ก่อนจะเหลียวหลังไปหาเเฟนหนุ่มตนเองก่อนจะชวนเพื่อนตนคุยไปตลอดทางขึ้นปราสาท

.

.

.

.

เราสองคนเดินเข้ามาถึงข้างในหน้าประตูของปราสาทเเล้วเเต่ที่เเปลกก็คือ มันเงียบมากเเทบไม่มีคนเดินผ่านไปไหนมาไหนเลยสักคน มีเเค่ผมกับไอ้ก้าเเค่สองคน

เราสองคนเเบ่งหน้าที่กันเสร็จก็เริ่มเดินสำรวจที่ต่างๆ

ไอ้ก้าก็งี้เเหละเถียงไม่ขึ้นก็หนี ไอ้ก้าหันไปสนใจจดรายละเอียดต่อ ผมก็ถ่ายภาพต่อไป

จบประโยคนั่นลง ร่างเล็กก็เบิกตากว้างชะงักนิ่ง

อีกคนทำท่าหงุดงหงิดใส่ก่อนจะเดินห่างออกไป เเทที่มองตามก็หันมาสนใจถ่ายรูปต่อเเต่ก็ต้องชะงักเมื่อเลนส์กล้องโฟกัสที่บุคคลนึง เเทยกกล้องลงเพื่อให้มองได้ขัดขึ้นก่อนอีกคนจะหันมายิ้มให้

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรคนตัวสูงก็กระชากเเขนผมไปไม่บอกกล่าว เเทยฉับขาตามไม่ทัน

ผมเงียบทันทีเมื่ออีกคนหันกลับมาส่งสายตาดุให้ก่อนจะเดินนำไปต่อ ผมเหลี่ยวหลังมองทางที่เดินมา ก่อนจะมองคนข้างหน้าอย่างชั่งใจ

พรึบ!

ร่างสูงเอ่ยลาอีกคนก่อนจะหันหลังมุ่งไปยังเป้าหมาย เหลือเพียงอีกคนที่ยืนกำหมัดเเน่นโดยไม่รู้ตัว

ร่างสูงเอ่ยลาเสร็จก็หันหลังเดินจากไป เหลือไว้เพียงอีกคนที่กำบังกำหมัดเเน่นโดยไม่รู้ตัว

ผมเลิกสุ่มๆไปเอาเเต่เจอภาพไหนสวยก็ถ่ายเก็บไปจนเวลาผ่านไปน่าจะสักประมาณ 1 ชม กว่าๆ

ก็เกืดเสียงบางอย่างขึ้น พื้นปราสาทสั่นจนผมเซหน่อยๆ

ตู้มมมม!! ปัง!!

ผมพยายามทรงตัวให้อยู่ก่อนเเรงสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ

ผมเซไปชนโต๊ะก่อนจะตูดขมำพื้นเเต่ดีที่กล้องไม่เป็นไรเเต่จู่ๆทุกอย่างก็เเฟนตาซีขึ้น

ตู้ม!

กำเเพงทางเชื่อมข้างหน้่าผมก็เเตกทะลุออกมาเป็นบุคคลสองคนที่กระเด็นมาพร้อมๆกัน

ชายที่มีรูปร่างลักษณะทุกอย่างเหมือนกับวิคเตอร์ที่ตนรู้จักเเต่อีกคนที่พึ่งคุยด้วยมาสดๆก็ยืนอยู่ด้วย

.

.

.

.

.