มาเฟียร้ายกับนายลูกหนี้จบเเล้วนะทุกคน อีกนานเลยกว่าจะได้เจอกัน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ตอนที่20 เงามืดเริ่มก่อตัว

ชื่อตอน : ตอนที่20 เงามืดเริ่มก่อตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2562 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20 เงามืดเริ่มก่อตัว
แบบอักษร

เงามืดเริ่มก่อตัว

................................................................................................

 

 

 

 

 

บริษัท เมฆากรุ๊ป

 

 

 

 

ชายร่างสูงเจ้าของอายุเลขสี่นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดสีดำภายใต้ห้องสีขุ่น แสยะยิ้มร้ายเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่เป็นหวานใจของอริตัวสูง

“หึ แล้วเจอกัน” ว่าจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

........................................................

 

 

 

 

 

ณ บริษัท สาขา3

 

 

 

 

 

 

 

เจ้าของคุณแม่ท้องอ่อนเลี้ยวรถเข้าจอดในที่จอดของสามีที่เพิ่งจะวางสายไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เจ้าตัวที่ว่าดินลงมาที่จอดรถด้วยความแตกตื่นของพนักงานที่อยู่ๆก็ตกใจที่มีร่างอันคุ้นเคยปรากฏอีกครั้งหลังจากที่หายไปนาน

“ไงครับเหนือหนาว”

“ปะป๊า~”

“คุงป๊า~”

เจ้าแฝดวิ่งเข้าใส่คุณพ่อทันทีที่ได้รับอิสระ สามร่างโอบกอดกันปล่อยให้คุณแม่ถือของคนเดียว

“ไม่คิดจะช่วยม๊าเลยหรอป๊า” ร่างบางว่าพลางยิ้มๆส่งให้สามพ่อลูกที่เอาแต่กอดกันไม่สนใจคุณแม่ที่อุ้มท้องน้องน้อยเลย

“โอ๋ม๊าหน่อยเร็วเหนือหนาว” ร่างสูงว่าพลางเดินเข้าไปถือของให้

“เมลทำของที่เบสชอบมาด้วยนะ”

“ครับ”

การกระทำของทั้งสี่คนตกอยู่ภายใต้สายตาของพนักงานทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นท่าทีที่แสนอบอุ่นของเจ้านายที่เมื่อก่อนทำแต่หน้าโหดใส่พนักงาน แต่เดี๋ยวนี้เริ่มเบาลงเพราะที่บ้านมีซ้อสามแล้ว

“หิวมั้ยครับเด็กๆ วันนี้ม๊าทำคุณแซนวิชสาหร่ายให้ด้วยนะ”

“หิ้ว/หิ้วฮับ”

“โอเคครับ ป๊าเดินไปเอาจานให้ม๊าหน่อยสิ”

“ครับ” ร่างสูงว่าด้วยความยินดีแต่ใจนี้ไม่อยากเดินไปเลยเพราะกว่าว่าจะมีคนมาเตาะคุณแม่คนสวยอีก

“เด็กๆครับ”

“คับ/ฮับ”

ทันทีที่ลูกๆขานรับ ร่างบางก็บอกว่าตอนนี้เรากำลังจะมีสมาชิกใหม่แล้วนะให้ทำแบบนี้เวลาคุณพ่อมา ซึ่งร่างบางเองก็เอ็นดูลูกๆที่เอาแต่ทำแบบที่ตนว่าจนไม่ยอมกินข้าว จะให้น้องกินก่อน

แกร๊ก

“มาแล้วครับ”

 

 

 

Rrrrrrrrr Rrrrrrrrrrrr

 

 

 

 

//เฮียครับ//

“มีไรวะ”

//ตอนนี้พวกหลงฟานมันรู้แล้วครับ//

“ห้ะ! มึงว่าไงนะ”

//มันรู้ครับว่าซ้อเมียเฮีย//

//ตอนนี้มันก็เปลี่ยนเป้าหมายแล้วครับ//

“เฮียๆรู้ยังวะ”

//ครับรู้แล้วครับ//

“ขอบใจมาก เตรียมของที่สั่งให้พร้อม คืนนี้จะลงมือปฏิบัติ”

//ครับเฮีย//

ตี้ด!

“เบส เป็นอะไรรึเปล่า”

“เมล รักกูมั้ย”

“ทำไมถามแบบนี้ละ”

“รักกูมั้ย”

“รักสิ รักมากด้วย”

“อริกูเริ่มเคลื่อนที่แล้ว มันเปลี่ยนเป้าหมาย จากกูเป็นมึง”

“หมายความว่าไงอ่ะ”

“เดี๋ยวอีกสักพัก พวกเฮียๆเขาจะย้ายคนออกจากบ้าน แล้วมึงกับลูกก็ต้องไปอยู่ที่ไหนสักที่”

“............”

“เมล ได้ยินที่กูพูดมั้ย” ร่างสูงว่า มือก็โบกผ่านไปผ่านมาต่อหน้าร่างบาง ร่างบางที่ได้ยินก็สะดุ้มเล็กน้อย

“อื้อ”

“มันไม่มีอะไรหรอกเมล จำบ้านที่เราเคยดูด้วยกันได้มั้ย เตรียมเก็บของกูจะพาไปอยู่ที่นั้นสักพัก”

“โอเค เมลรู้แล้ว”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..............................................................

 

 

 

 

 

 

 

18:00น.

 

 

 

 

 

 

 

คฤหาสน์สิริสรรนุการณ์

 

 

 

 

 

 

“มะม๊า”

“ครับหนาว”

“จะไปไหนฮับ”

“ไปไหนหรอครับมะม๊า” คนพี่ที่ได้ยินคนน้องถามขึ้นก็วิ่งดิ๊กๆเข้ามาหา

“เอ่อ....”

“ป๊าจะพาไปเที่ยวครับเด็กๆ” ร่างสูงโผลงขึ้นมาเพื่อไม่ให้ลูกๆกลัวเพราะตอนนี้คนแม่ก็กลัวจะแย่แล้ว

ว่าจบร่างสูงก็เดินเข้าไปช่วยภรรยาเก็บของที่จำเป็นก่อนเดินออกจากห้องเตรียมอาวุธเล็กๆน้อยๆติดตัวไป

คราวนี้ร่างสูงและพี่ๆตกลงว่าจะแยกกันออกไปจะขึ้นเหนือแล้วแยกย้ายไปอยู่กับแม่นมที่มีบ้านอยู่ที่นั้น โดยนัดกันว่าทุกๆวันเสาร์จะต้องออกมาเจอกันไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง

“แม่ครับ” น้ำตาเริ่มคลอ

//ไงเมล//

“เมลรักแม่นะครับ”

//จ้า แม่รู้//

“แม่รู้รึเปล่าครับว่าเบสทำงานอะไร”

//รู้สิลูก//

“เมล ฮึก เมลท้องครับแม่ ฮึก”

//ดีใจด้วยนะเมล//

“เมลกลายเป็นจุดอ่อนให้เบสครับ เบสบอกว่าอยากให้แม่อยู่แต่ในบ้านอย่าออกไปไหนถ้าไม่จำเป็น ฮึก”

//จ้า แม่จะไปไหนได้ละ//

//ไม่ต้องห่วงแม่นะเมล แม่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน//

“ครับ” ขานรับมารดาแล้วน้ำตาก็ล้วงลงมา ก่อนจะใช้หลังมือปาดทำรายคราบน้ำตาที่เริ่มแห้งแล้ว

ตี้ด!

แกร๊ก

“เมล ไปกินข้าวกัน”

“เบส เมลยังไม่ได้บอกเบสเรื่องนึง”

“ไว้กินเสร็จค่อยคุยก็ได้เมล”

“แต่”

“เถอะน่า” ว่าจบร่างสูงก็พาร่างบางลงไปข้างล้างที่เจ้าสองแสบรออยู่

ณ ห้องครัว

“มะม๊า”

“ครับ”

“หม่ำๆ คุงปา” ร่างเล็กชี้ไปที่ปลาตัวหนึ่งที่ถูกปรุงรสวางอยู่บนจานใบสวย

“อะ อ้าม”

“งั่มๆ คริๆ” ยิ้มร่าเมื่อถูกใจกับอาหารที่ถูกป้อนโดยคุณแม่

“ม๊าคับ”

“ครับ”

“กินนี่ๆ” คนพี่ที่เห็นคุณแม่ป้อนคนน้องก็อยากให้ป้อนบ้างแล้วชี้ไปที่ปลาตัวนั้น คุณแม่ยิ้มเอ็นดูลูกๆที่ไม่ย้อมห่างตน

 

 

 

 

 

 

 

 

......................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

22:00น.

 

 

 

 

 

 

 

ไฟรอบคฤหาสน์ดับลงแล้วบ้างเหนือแต่ไฟห้องนอนของปีกซ้ายที่กำลังเก็บของเพื่อย้ายชั่วคราวไปอาศัยต่างแดน ร่างบางอุ้มคนน้องที่เพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้ให้อยู่ในอก ส่วนคนพี่ให้สามีเป็นคนอุ้มแล้วจัดการเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋าเตรียมตัวย้าย

“เอกสารลูกเอาไปหมดแล้วใช่มั้ยเมล”

“อื้อๆ”

“ของมึงละ”

“ของเมลก็เรียบร้อยแล้วไม่ต้องห่วง”

“โอเค งั้นไป”

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบมีเพียงแค่ไฟของรถกระบะที่เปิดเท่านั้น ร่างสูงอุ้มคนพี่ที่ตอนนี้กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ส่วนน้องไม่งอแงเลยเพราะหลับอยู่

“ฮึก แง้”

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับเด็กดีของป๊า” ร่างสูงเข้าไปนั่งภาบในรถ ทันทีที่ก้นถึงเบาะคนพี่ก็ร้องไห้ด้วยความง่วง

“ฮึก ฮึก”

“เบส”

“.......”

“เมล......ท้อง”

“เมลขอโทษ เมลไม่รู้ว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้ ฮึกๆ ฮื่อๆ”

“ไม่เป็นเมล อย่าโทษตัวเองเลย มึงไม่ใช่จุดอ่อนสำหรับกู แต่มึงเป็นจุดที่ทำให้กูอยากไปยื่นตั้งหาก”

“ฮึก อึก”

“จะร้องทำไม” ร่างบางเอนกายซบไหลแกร่งร่างสูง

“ฮึกๆ”

“นานแค่ไหนแล้ว”

“เดือนนึง” ร่างบางตอบด้วยเสียงอ่อนลง

“จริงหรอวะ ครั้งแรกก็ติดเลยอะดิ” ร่างบางหัวเราะออกมา ครั้งแรกในรอบสองปีก็ติดเลยน้ำยานี่ดีจริงๆเลย

“บ้า”

 

 

 

 

 

 

..................................................................

 

 

 

 

 

 

 

05:00น.

 

 

 

 

 

 

 

ณ ลำปาง

 

 

 

 

 

 

 

รถกระบะสีดำเลี้ยวเข้าจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างเย็นเฉียบเพราะเริ่มเข้าฤดูหนาวแล้ว ร่างบางรู้สึกตัวยันตัวนั่งก่อนจะปลุกคนน้องที่อยู่ในอ้อมอกก่อนแล้วเปิดประตูตามร่างสูงลงไปพร้อมคนพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ที่ไหนหรอเบส”

“บ้านนมไง”

“อ๋อ” ร่างบางตอบพลางมองไปรอบๆ บริเวณแถวๆนี้ดูสดชื่นกว่าในเมื่องเพราะที่นี้อยู่เป็นกลุ่มบ้านใกล้ก็มีแค่สามสี่หลัง ต้องขับออกไปสักสามกิโลเมตรถึงจะมีบ้านเยอะๆ แตโดยรวมแล้วก็น่าอยู่ดี

ร่างบางปล่อยให้คนน้องเป็นอิสระก่อนจะเปิดประตูเพื่อสำรวจพื้นที่ภายใน ที่นี้เป็นแค่บ้านปูนธรรมดาสองชั้นแต่ดูแล้วข้างนอกถึงจะโทรมแต่ข้างในสวยเหมือนมีคนอยู่ปกติ ถ้ามองออกไปนอกหน้าต่างฝั่งซ้ายจะมีสวนเล็กๆม้านั่งและน้ำพุฝั่งขวาเป็นแปลงผักไว้ปลูกผักยามว่าง เดินขึ้นชั้นสองของบ้านก็พบว่ามีห้องนอนสามห้องมีห้องน้ำในตัว ชั้นล่างเป็นห้องครัวและห้องนั่งเล่นเล็ก ดูแล้วอบอุ่นสมกับเป็นครอบครัว

“เป็นไง อยู่ได้มั้ย”

“ได้ แต่ว่าไม่มีร้านขายยาหรอแถวนี้น่ะ”

“จะมีได้ไงนี้มันชานเมืองนะเมล แต่ไม่ต้องห่วงลูกแข็งแรงจะตาย”

“อื้อ”

“มะม๊า/ม๊า” สองพี่น้องพากันวิ่งมาเกาะขาร่างบางที่เพิ่งจะเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน

“ครับ”

“น้อน/น้อน”

“น้องยังเล็กอยู่ครับ”

“ป๊า/ปะป๊า”

“ครับเหนือหนาว”

“ไปเล่นกาน” ว่าจบสองพี่น้องก็พากันจับแขนเสื้อคุณพ่อแล้วออกแรงลากออกไปนอกบ้าน

“ครับๆ”

“สวัสดีครับ” เสียงใสเจ้าของใบหน้าหวานของบ้านตรงข้ามเอ่ยทักทาย

“สวัสดีครับ”

“ผมนโมนะครับ เป็นคุณหมอ เพิ่งจะย้ายมาหรอครับ”

“ครับ ผมเบสครับ นี้ลูกชายผม น้ำเหนือน้ำหนาวครับ”

“ดีครับ”

“สวัสดีครับคุณนโม” อยู่ๆเสียงของดินที่ไม่รู้มาจากไหนก็เอ่ยขึ้น

“ค ครับ” คุณหมอหน้าหวานดูจะตกในไม่น้อยเลยที่อยู่มือขวาของร่างสูงก็โผล่มา

“ขอตัวก่อนนะครับ” ว่าจบคุณหมอก็ขึ้นรถแล้วขับออกไป

“ไปรู้จักเขาตอนไหนวะ”

“เมียเก่าครับเฮีย”

“โอ้ อย่างนี้รี่เอง หึๆ”

“มึงสามสิบแล้วไม่ไงวะ”

“ครับเฮีย สามสิบพอดี”

“แล้วเขาละวะ”

“26ครับ”

“กินเด็กนะมึงน่ะ แต่แปลกวะเป็นเมียเก่าที่ยังจำ เมียเก่าจริงหรอวะ”

“ผมว่า ซ้อหิวแล้วละครับ”

“เดี๋ยวเถอะมึง เอาเมียกูมาอ้าง” ดินยิ้มๆให้เจ้านาย

ร่างบางยืนมองการกระทำของร่างสูงที่กำลังเล่นกับลูกๆอย่างสนุกสนาน

“หิวข้าวมั้ยครับพ่อลูก”

“หิวคับ”

“หิวฮับ”

“หิวเมียครับ”

“เบส” ร่างบางถลึงตาใส่ร่างสูง

“ไปหะไรกิรกันเถอะ ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย”

“ไปครับ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงเลี้ยวรถเข้าจอดก่อนอ้อมมาเปิดให้ภรรยาที่นั่งข้างพร้อมอุ้มลูกๆทั้งสองเอง ทั้งคู่เปลี่ยนชุดใหม่ทุกอย่างจะเริ่มใหม่ตั้งแต่วันนี้มีอย่างเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือชื่อ

“รับอะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่ม”

“เอ่อ ขอข้าวผัดสี่จานครับป้า”

“จ้า รอแป๊บนึงนะ”

“ครับ”

“มึงคิดว่าเขาจะถามมั้ยวะ ว่ามาจากไหน”

“ถามสิ”

“เดี๋ยวกูตอบเอง”

“อื้อ”

“มาแล้วจ้า ข้าวผัดสี่จาน ว่าแต่มาจากไหนกันหรอพ่อหนุ่มหน้าตาไม่คุ้นเลย”

“อ่อ ผมย้ายมาจากต่างจังหวัดน่ะครับ เป็นญาติของนมนวลครับ”

“อ๋อป้านวลนี้เอง อะกินเยอะๆนะ”

“ครับ”

“เบส เอาผักชีออกให้ลูกก่อน คะน้าด้วย”

ทั้งสี่คนต่างผลัดกันป้อนสองแฝด จนเวลาผ่านมาพอสมควรทั้งคู่จึงตัดสินใจจ่ายเงินก่อนแล้วแวะซื้ออะไรนิดหน่อยเอาไว้ติดตู้เย็นก่อนกลับสู่บ้านที่เพิ่งจะย้ายมา

“อิ่มมั้ยน้ำหนาว” ร่างบางพูดกับน้ำหนาวที่จับมือตนอยู่

“อิ่มฮับ :) ”

“น้ำเหนือละครับ อิ่มมั้ย”

“อิ่มคับคุงม๊า”

“หึๆๆ ครับ”

ร่างสูงที่เดินตามหลังสองแม่สูงได้แต่ระบายยิ้มตามไม่มีอะไรจะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ถึงจะต้องอยู่แบบหลบซ้อนแต่มีความสุขก็ยอม ร่างสูงไม่ขออะไรแล้ว

 

 

 

 

........................................................................................................................

 

-MOON-

 

 

 

มาเเล้วจ้าาาาาา!!

 

ไหนใครรออยู่ขอเสียงหน่อยเร็ววว~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น