facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

นางแบบสาวผู้ช้ำรักเพราะวิวาห์ล่ม โชคชะตาพัดพาให้มาพบกับการแต่งงานใหม่สายฟ้าแลบ จนชีวิตนางแบบของเธอเปลี่ยนไปอย่างคาดไม่ถึง...

ตอนที่ 21 หลินเวย ผู้จัดการคนใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 หลินเวย ผู้จัดการคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2562 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 หลินเวย ผู้จัดการคนใหม่
แบบอักษร

วันถัดมาพวกเขามีกำหนดการถ่ายโฆษณา ถังหนิงจะได้ถ่ายทำพร้อมกับนางแบบอีกสองสามคน แต่…ช่างภาพรู้สึกว่ารูปของถังหนิงโดดเด่นเกินไป หากมีหลายคนจะกลายเป็นว่าพวกเขามีหน้าที่เพียงแค่เป็นข้อเปรียบเทียบเพื่อทำให้เธอเด่นขึ้นเท่านั้น ดังนั้นสุดท้ายแล้วจึงเหลือเพียงนายแบบหนึ่งคน 

หลงเจี่ยมาเคาะประตูห้องถังหนิงตั้งแต่เช้าตรู่ แต่…ตอนที่ถังหนิงเดินมาเปิดประตู เธอก็ทำเหมือนกับว่ากำลังซ่อนอะไรไว้และไม่ยอมให้หลงเจี่ยเข้าไปในห้อง หลงเจี่ยมองถังหนิงทันทีพร้อมกับถามว่า “มีคนอยู่ในห้องใช่ไหมคะ” 

“ฉัน…” 

“ถังหนิง ทำไมคุณเป็นแบบนี้ ถึงคุณจะเลิกกับคนกะล่อนคนนั้นแล้ว แต่คุณก็เพิ่งจะแต่งงานกับคุณโม่ถิงนะ คุณทำเป็นเล่นแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ขอทางให้ฉันเข้าไปหน่อยซิ ไหนขอดูหน่อยว่าใครกล้ามาล่อลวงถังหนิงที่มีค่าของฉันได้!” หลงเจี่ยชักไม่พอใจ พร้อมจะผลักประตูเข้าไปเต็มทีแล้ว แต่ทันใดนั้นเองโม่ถิงก็ยื่นมือออกไปห้ามไว้เสียก่อน ร่างสูงและแข็งแรงตระหง่านอยู่ตรงหน้า 

“นายใหญ่ คุณเองเหรอคะ…” 

หลงเจี่ยตะลึงงันขณะที่หัวเราะอย่างเคอะเขิน 

โม่ถิงปราดตามองหลงเจี่ยประเดี๋ยวหนึ่ง สายตาของเขาแฝงความสบายใจเอาไว้ เพราะหากมีเธออยู่ใกล้ๆ โม่ถิงคงวางใจได้ว่าจะไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถเข้าใกล้ถังหนิง ดังนั้นเขาจึงเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำโดยที่ไม่พูดอะไร 

หลังจากเห็นเขาออกไปแล้ว หลงเจี่ยจึงพิงแขนถังหนิงพลางพูด “ทำไมคุณไม่บอกให้เร็วกว่านี้คะ คุณทำฉันขายหน้าต่อหน้าคนสำคัญแบบนั้น!”  

“ฉันก็เพิ่งรู้ตอนที่กลับมาห้องเมื่อคืนเหมือนกันแหละ” ถังหนิงยักไหล่อย่างใสซื่อ 

“คุณพระ! เขาโรแมนติกจัง! คนที่ยุ่งอย่างท่านประธานโม่ถึงกับนั่งเครื่องบินตรงมาหาคุณถึงที่นี่ โชคชะตาของคุณเปลี่ยนไปแล้วถังหนิง ลองคิดถึงปีที่ผ่านมาที่คุณใช้เวลาร่วมกับเจ้าบื้อคนนั้นสิ เขาเคยมาหาคุณตอนทำงานเมื่อไรกัน” หลงเจี่ยพูดอย่างร่าเริง “ต่างคนก็ต่างนิสัย เป็นอย่างนั้นจริงๆ” 

“เรายังจะไปที่ถ่ายทำกันอยู่ไหม” ถังหนิงเตือน ทำเป็นไม่สนใจเรื่องเมื่อคืน 

“ท่านประธานโม่ไปด้วยไหมคะ” 

“น่าจะไปแหละ” ถังหนิงกระซิบ 

โม่ถิงถ่อมาถึงที่นี่ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางพลาดการแสดงของหนิงไปได้ การแสดงที่ไห่อี้เซนเตอร์นั้นลืมไม่ลงจริงๆ เขาตั้งตารอดูว่า การแสดงของถังหนิงที่การถ่ายทำนอกสถานที่นี้จะออกมาเป็นอย่างไร 

สามสิบนาทีต่อมา ทั้งสามก็มาถึงสถานที่ถ่ายทำ ด้วยว่าโม่ถึงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ จึงทำได้แค่มองดูอยู่ไกลๆ ถังหนิงออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดเดรสลูกไม้สีฟ้าอ่อน เข้ากันกับรูปร่างโค้งเว้าของเธอ เน้นลักษณะเด่นโดยเฉพาะขาเรียวยาวที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีที่สิ้นสุด เธอสมบูรณ์แบบราวกับผลงานศิลปะของจิตรกรฝีมือดี 

หัวข้อในการถ่ายทำวันนี้คือ เจ้าสาวไล่ตามเจ้าบ่าวที่หนีไป ในขณะที่กำลังไล่ตามอยู่นั้น เจ้าสาวก็ได้รับบาดเจ็บที่ขาโดยที่เจ้าบ่าวไม่ทันสังเกต ในตอนจบ เพชรที่ส่องแสงระยิบระยับบนมือเจ้าสาวทำให้เกิดสายรุ้งที่สวยงามจากแสงสะท้อนของรังสีดวงอาทิตย์ ปลุกให้เจ้าบ่าวนึกได้ถึงสัญญาที่เคยให้ไว้กับเจ้าสาว สุดท้ายเขาก็กลับมาและทั้งคู่ก็คืนดีกันดังเดิม… 

“ถังหนิง อารมณ์การถ่ายในวันนี้ค่อนข้างจะเปลี่ยนไปมาก คุณโอเคกับมันไหม” ช่างภาพเมื่อวันก่อนกลายมาเป็นผู้กำกับในวันนี้ เขาถามถังหนิงตามหน้าที่ 

“ไม่มีปัญหาค่ะ” เธอพยักหน้าอย่างสุภาพ 

ผู้กำกับส่งสัญญาณ ‘โอเค’ ให้เธอก่อนจะย้ำให้เธอเข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่วางไว้ 

“เราควรจะทบทวนกันเร็วๆ ก่อนไหม” 

“ไม่จำเป็นค่ะ” ถังหนิงปฏิเสธคำแนะนำของผู้กำกับตรงๆ หากเขาไม่เคยร่วมงานกับถังหนิงมาก่อนก็คงสงสัยในความสามารถของเธอ แต่หลังจากที่เห็นความเป็นมืออาชีพของเธอเมื่อวันก่อน เขาก็เชื่อใจเธออย่างสมบูรณ์ ดังนั้นหากเธอบอกว่าไม่จำเป็น พวกเขาก็แค่เดินออกไปและเริ่มถ่ายทำ 

เนื่องจากโฆษณาทั้งหมดไม่มีบทพูดและใช้เวลาเพียงแค่สามสิบวินาทีเท่านั้น นางแบบจึงต้องเข้าถึงอารมณ์ที่ถูกต้องอย่างรวดเร็ว ฉากที่พวกเขาต้องถ่ายทำคือหนึ่งในฉากที่ถังหนิงจะต้องไล่ตาม ดังนั้นการแสดงออกทางสีหน้าของเธอต้องบ่งบอกอารมณ์เร่งรีบ ซึ่งเริ่มจากการมองอย่างมีความหวังและค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสิ้นหวัง เมื่อรู้ว่าเธอไล่ตามไม่ทัน… 

การถ่ายทำกำลังจะเริ่มขึ้น ถังหนิงก็ไปประจำตำแหน่งของตนเองตรงหน้ากล้องโดยปราศจากความช่วยเหลือจากคนอื่น…ทันทีที่ตีสเลตคัตฉาก ถังหนิงคนเดิมก็หายไป มีเพียงเจ้าสาวที่ถูกทอดทิ้งและกำลังมองหาไปรอบๆ อย่างหมดหนทาง ยืนอยู่ในตำแหน่งของเธอ ตาเธอแดงรื้นแต่ไม่มีน้ำตาแม้สักหยดไหลลงมา และที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากออกวิ่งแล้วเธอก็ยังใส่รายละเอียดเล็กๆ ลงไปอย่างการหายใจหอบถี่… 

อารมณ์ของเธอพุ่งสูงขึ้นขณะที่กำลังค้นหาต่อไป ความกระวนกระวายบนใบหน้าดูเสมือนว่าเธอกำลังจะแตกสลาย 

โม่ถิงยืนมองอยู่ไกลๆ รู้สึกว่าถังหนิงเหมือนกับอัญมณีที่มีฝุ่นกลบซ่อนอยู่ ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อสามปีก่อน…เธอสามารถก้าวไปอยู่จุดสูงสุดได้ ถ้าเธอไม่ได้ถอยห่างจากวงการตอนนั้น ในตอนนี้เธอจะประสบความสำเร็จไปถึงขั้นไหนกันนะ 

“ท่านประธานโม่ ถังหนิงของพวกเราไม่เลวเลยใช่ไหมคะ” แววตาของหลงเจี่ยเต็มไปด้วยความภูมิใจที่ปิดไว้ไม่มิด “ถ้าหากว่าเธอไม่โดนขัดขวางจากเจ้ากะล่อนนั่นละก็…” 

“นับจากนี้ไปจะไม่มีใครขัดขวางเธอได้” โม่ถิงตอบอย่างไม่ยี่หระขณะก้าวร่างสูงของเขากลับเข้าไปในรถ 

หลงเจี่ยยิ้มอย่างรู้เท่าทันเพราะเธอรู้ว่าถังหนิงจะไม่ยอมให้ใครมีโอกาสมาขัดขวางเธอได้อีก 

และแน่นอนว่าผู้ชายที่อยู่ในรถก็ยิ่งทำให้เธอเชื่อมั่นมากขึ้นไปอีก เพราะว่าเขาเป็นถึงเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ 

เพราะความเป็นมืออาชีพของถังหนิงทำให้การถ่ายทำผ่านไปด้วยดี จนช่วยประหยัดเวลาให้ผู้กำกับได้ถึงครึ่งวัน ผู้กำกับรู้สึกประทับใจถังหนิงอย่างมาก เขาจึงพยายามเสนอทางแก้ปัญหาเรื่องข่าวลือของเธอตอนนี้ “ผมได้ยินมาว่าบริษัทปัจจุบันของคุณไม่มีความเห็นว่าจะวางแผนอาชีพของคุณอย่างไร คุณสนใจที่จะเข้าร่วมในเวทีที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ไหมครับ” 

ถังหนิงรับนามบัตรมาจากมือของผู้กำกับ แต่เธอก็ปฏิเสธไปอย่างสุภาพอย่างที่เคยเป็นมา “ฉันมีความสุขกับที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้แล้วค่ะ” 

ผู้กำกับไม่ได้กดดันและยิ้มให้เธอ “ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ยินดีต้อนรับคุณเสมอนะครับ” 

ถังหนิงขอบคุณเขาและกำลังจะเดินไปหาโม่ถิง แต่หลงเจี่ยถือโทรศัพท์ตรงมาหาเธอทันทีพร้อมกับอุทานออกมเมื่อกี้ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อหลินเวยโทรมาค่ะ บอกว่าเธอเป็นผู้จัดการคนใหม่ที่หันอวี่ฝานจัดหาให้คุณ เธอยังบอกอีกว่าหลังจากที่คุณถ่ายทำเสร็จแล้ว ให้คุณกลับไปเพราะหันอวี่ฝานจัดการให้คุณไปปรากฏตัวที่งานงานหนึ่ง วันของการแสดงคือสามวันหลังจากนี้ ฉันเพิ่งไปหาข้อมูลของแบรนด์นั้นมา ถึงจะไม่ใช่แบรนด์ที่ไม่มีชื่อ… แต่ลูกค้าหลายคนก็ร้องเรียนแบรนด์นี้มานานหลายปีแล้ว” 

“หันอวี่ฝานจงใจจะทำลายคุณชัดๆ!” 

ถังหนิงรับโทรศัพท์จากหลงเจี่ยและยังคงความใจเย็นไว้อยู่ “กลับกันก่อนเถอะ เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง” 

“คุณทำงานหนักมากเพื่อสิ่งนี้ ถ้าคุณรับงานนี้ สิ่งที่คุณทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่านะคะ” หัวใจหลงเจี่ยเจ็บปวดแทนถังหนิง 

“หลงเจี่ย เธอคิดว่า…ฉันไม่ได้เตรียมตัวเพื่อสถานการณ์แบบนี้เหรอ” ถังหนิงแสยะยิ้ม เธอไม่ได้คาดหวังว่าหันอวี่ฝานจะยอมละทิ้งพื้นเพของตระกูลถังจริงๆ และไปเลือกโม่อวี่โหรว “ฉันเคยพูดมาก่อนหน้านี้แล้วว่าการอยู่ในจุดที่เหนือกว่าและไม่ได้อยู่ในจุดที่เหนือกว่านั้น แตกต่างกันแค่คำเดียว ผลลัพธ์ของทั้งสองทางมีเพียงแค่เส้นบางๆ กั้นเท่านั้น” 

“ฉันจะไม่เดินเกมผิดพลาดอีกครั้งแน่นอน…” 

โม่ถิงกำลังนั่งอยู่ในรถที่อยู่ไม่ไกลออกไป พวกเขาสบตาและยิ้มให้กัน หลังจากที่ถังหนิงขึ้นรถแล้ว โม่ถิงก็ส่งโทรศัพท์ของเขาให้เธอ “ผมขอให้ลูเช่อค้นหาจากฐานข้อมูลสำหรับข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อหลินเวย คนที่จะมาเป็นผู้จัดการคนใหม่ของคุณ ประวัติส่วนตัวและอดีตอันมืดมนของเธอทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว